Als deze mislukte lente voorbij is en de zomer weer in aantocht, dan beginnen de vakantiekriebels bij velen weer de kop op te steken. Heerlijk. Genieten. Het thuiskomen is ook altijd fijn. Dan “zit het er weer op voor dit jaar”.
En dan, als het gure weer aanbreekt, ergens in september, dan dient de vuige vakantie-nawee zich aan. Andermans vakantie…
De kinderen onder het bezielend toezicht van de oppas achtergelaten hebbend, staan wij voor de deur bij Bart en Trudy. Een uitnodiging voor een avondje film met lekkere tapasjes en drankjes. Tof. Gewoon dom film kijken. Trudy doet open en is nog steeds caramelkleurig van het bakken in de zon op de camping in Zuid Frankrijk. Bart staat in de keuken. Aan de lucht uit Trudy d’r moffel te ruiken, heeft ze al een paar flesjes Rosé soldaat gemaakt. Dat is fijn, want dan is ze lekker plakkerig en van Trudy kunnen we dat hebben. Dit wordt een gezellige avond.
Achterover hangend in de Seats and Sofa’s kolos bestudeer ik Bart, die chorizo in plakjes staat te kerven. “Ja, laat dat maar aan Bart over. Dat is echte Franse worst, meegenomen van vakantie!”, klinkt het trots vanachter een bel Rosé. “Chorizo is niet Frans..” flap ik eruit, gevolgd door een gesmoord “Gniiii” omdat mijn ega me schopt.
De salontafel vult zich met borrelnoten, tranches brie (dat zijn plakjes maar sinds de vakantie heet dat tranches bij B & T), de chorizo in professionele plakjes en warempel, er komen gegrilde kippenvleugels op tafel. Met van die haren er nog op. “Ik ga die dingen echt niet plukken hoor”, miezert Bart. Daar krijg je legionella van.
Prompt flap ik eruit: “SALMONELLA”. Weer die schop. Geïnteresseerd vraag ik welke film we gaan kijken.
Bart en Trudy kijken elkaar betekenisvol aan en Bart vist uit zijn borstzak een USB stick. “16 Gigabyte prachtig beeld uit Zuid Frankrijk!”. Ik sterf. En nog een keer. En nog eens. Als waterboarding een optie was geweest had ik daarvoor gekozen. De stick plugt als een zetpil soepeltjes de Smart TV in en mijn oog valt op de status balk op de tv… “Loading. Picture 45 of 438”. Buikkramp is mijn deel.
Een minuut of vijf later zit ik te kijken naar achtereenvolgens het inpakken van de Picasso, zie ik stukken snelweg door de voorruit, blurred, omdat de camera gefocussed heeft op de brokkelige teennagels van Trudy die met haar poten als Charlie Chaplin op het dashboard ligt, denk ik nog: die nagellak is oud en voor we het weten zitten we ergens op de Route du Soleil. De tolpoorten, de benzinepompen met Bart die een Magnum tot pulp heeft geknoeid op zijn veel te dure polootje en hoppaaa…. een uur later zitten we al bij de ingang van de camping. “Terra Miserabila”.
Natuurlijk hadden B & T het mooiste plekje geboekt, “Al in februari online geregeld en de Nederlands sprekende host heeft zelfs korting gegeven omdat we er al 10 jaar komen”. Vervolgens kijk ik recht in de crack van Trudy die een tentstok dwars door het zeil ramt. HD kwaliteit tegenwoordig, dus de steenpuist is niet te missen. Bart grapt: “Nou je kunt wel raden wat we ’s avonds meteen deden he!”, met een vette knipoog. “Ja”, denk ik bijna hardop, “je hebt op je knietjes bij het licht van een knijpkat achter die batterij gelegen om met de insectenbeet zuiger dat klont ongemak van haar popo te verwijderen”. Ik voel dat ik inmiddels aan het stress-eten ben. Handenvol borrelnoten maal ik weg. Mijn vingertoppen rood van de chorizo.
Dan worden we getrakteerd op MP4 producties. Bart staat op een primus in een pan met borrelende macaroni te roeren. Trudy zwenkt de camera naar zichzelf en ik zie meteen dat het zweet onder haar zonnebril vandaan gutst. Dan filmt ze het uit Holland meebrachte snijplankje, waar de gesnipperde uitjes klaar liggen. Met een broodmes fijngehakt. Er valt een druppel tussen de uien. Laat de zoutpot maar achterwege denk ik nog.
Trots kirrend vertelt Trudy dat het zooooo makkelijk is om lekker te koken op vakantie. Quasi aandachtig luisterend mik ik een tranche brie de ficus in, die naast de bank staat. Er zat een vieze vingerafdruk op de witte korst. Dan hoef ik hem niet meer. Op de 47 inch LED tv zie ik, gefilmd vanuit kikkerperspectief, de campingtafel, die een perfecte witte lijn vormt tussen het ontblote bovenlijf van Bart en zijn witte, in boxershorts gestoken benen. Zijn moobs hangen op de rand van het campingservies en hij veegt de macaroni, voorover gebukt, zo zijn kanaal in. Dan wappert hij wild… hete gesmolten kaas over zijn onderlip. Ik grinnik. Trudy vermeldt nog dat ze wegens de brandblaar nog naar de EHBO post zijn geweest. Het valt mij op dat zowel Bart als Trudy beter een Franse pedicure hadden kunnen bezoeken. De hikersandalen van Bart vormen een karige omlijsting van een setje slecht onderhouden tenen, die als uitkijkpost fungeren voor zijn eeltige, geruïneerde hakken. Ik leg mijn broodje zalmsalade weer terug.
Lichtelijk balorig van de avond en teveel zelf geïmporteerde rode wijn later, vraag ik of ze nog flink hebben liggen doppen in de tent. Weer die trap. Trudy kijkt me verontwaardigd aan. “Doe normaal! Iedereen kan meeluisteren op de camping!”. Ik kijk naar Bart. Die lacht als een boer met kiespijn… “Nee dat moet je niet willen..”.
Ik wijs met mijn duim opzij. “Die krijst alles bij elkaar en drie keer per nacht als het moet. Kan niet rotten welke familie er in de tent naast ons ligt.”. Weer die schop.
We staan buiten en ik teug de frisse lucht naar binnen. In de auto neem ik me voor om alle opname apparatuur voortaan thuis te laten, om zo ook niet in de verleiding te komen anderen te kwellen met mijn vakantie. ’s Nachts in bed heb ik visioenen van Trudy bij elke “Point de vue” die ze onderweg tegenkwamen. De chorizo nog proevend val ik eindelijk in slaap.
Vakantiefoto’s en –film. Doe het een ander niet aan.
Note: Bart en Trudy zijn fictieve namen en heten in werkelijkheid Alex en Jasmina.
