17 mei

Geplaatst onder Persoonlijk op mei 17, 2013 door vandraeckensteijn

17 mei. Het blijft een dag om even bij stil te staan. Niet dat je anders niet door mijn gedachten dwarrelt.. Maar op 17 mei komt alles altijd als een film voorbij. De dag van de verlossing. Het verdriet, de opluchting. De ongelooflijke indruk die het maakte toen je je lichaam verliet, terwijl ik je hand vast had. “Je bent eindelijk vrij”, ging het toen door mijn hoofd en daarna kwam het besef, dat de hand die ik vasthield niet meer de jouwe was, als een deken over me heen.

De periode voorafgaand aan dat moment was zwart. Zwart van zorgen, van verdriet, van vermoeidheid, van pijn en onmacht. Maar ook zwart van humor. De hond in een weekendtas meesmokkelen naar het ziekenhuis, omdat je het beestje nog een keer wilde zien. Met bed en al het balkon van het Deventer ziekenhuis bevolken, proberen om, met een meegesmokkelde slof cigaretten en een fles wijn van een heel goed jaar, het eind wat te bespoedigen. “Die troep werkt ook nooit wanneer je het wil!”. Ik hoor het je nog zeggen en we lagen dubbel. Jij zat alweer een station verder, starend naar de blauwe lucht. In de verte turend sprak je je zorg uit: “Hoe weet ik nou welke kant ik straks op moet vliegen?”.

17 mei 2000 was de dag dat je alles achterliet. Alles was gezegd, alles was gedaan. En het was goed zo. Zoals je zelf zei, “living on borrowed time” was het. Er waren momenten genoeg geweest in de jaren ervoor, waarop je de wereld vaarwel had kunnen zeggen. De strijd die je geleverd hebt om erbij te blijven, was onmenselijk. Nog steeds respect daarvoor en één ding heeft het ons geleerd: never give up. Voor ons allemaal komt die bijl vroeg of laat, maar we gaan dat niet lijdzaam afwachten. Die with your boots on.

In mijn hoofd mag ik dan regelmatig denken dat ik nog 14 ben, in werkelijkheid zit ik op een leeftijd waarbij om me heen het noodlot seriegewijs toeslaat. Er zijn zoveel ontzettend lieve mensen die op dit moment te kampen hebben met gezondheidsproblemen. Schering en inslag lijkt het wel. Stuk voor stuk zijn het knokkers. Jullie weten wie jullie zijn. Of je nu aan de vooravond staat van een onzeker medisch traject, of je nu midden in een strijd zit met als einddoel om een giga comeback te maken of je nu in harnas gestoken knokt om nog even bij ons te mogen blijven… Vecht! Het is het waard. Al was het maar om nog lang kusjes en knuffels van Den Draeck te mogen incasseren in je whatsapp, in je timeline, aan de telefoon of in mijn armen ;-)

Mijn gedachten zijn een beetje bij mijn moeder en voor de rest bij jullie. Love you all.

XOXO
Jan

St. Tropez, 1967

St. Tropez, 1967

Aan Nestlé

Geplaatst onder Uncategorized op mei 4, 2013 door vandraeckensteijn

Beste mijnheer Nestlé,

In uw megalomane drang om een vinger te krijgen achter ‘s werelds voedselindustrie, hebt u ook het product Bros gekocht.

Bros was in de goede dagen een chocoladeproduct van de firma Bensdorp. Oer Hollands. En Bros deed haar naam eer aan. Het was bros.

Uw productiemethoden stoelen allemaal op hetzelfde: eenheidschocolade gieten in vormen die lijken op het origineel. Dat is op zijn zachtst gezegd mega kloten. Uw speculatie, dat het met het voortschrijden der generaties niet meer als hinderlijk gezien wordt, zal vast bewaarheid worden.

Deze oude rot echter weet nog hoe Bros hoort te voelen, klinken en smaken. De luchtbelletjes van echte Bros tekenden zich al af aan de oppervlakte. Uw Bros is sandwiched.. Massieve chocolade boven en onder met een moussevulling ertussen. Foei. Bij het breken van de echte Bros, vlogen de snippers in het rond en deed het luchtige gekraak het water in de mond komen. Uw Bros breekt gecontroleerd op de breuk met een geluid van een klappende steenpuist. Foei wederom.

Echte Bros tintelt op de tong. Tot de laatste luchtbel gesmolten is. Kauwen levert een heerlijke krokante sensatie op. Uw Bros doet denken aan een hap Nivea nachtcreme met chocoladesmaak.

U hebt ook dit product extreem verneukt. U hebt zonder respect voor consument en land een perfect stuk chocoladeconfectie gedegradeerd tot een anonieme hap ellende.

Schijt maar in je panty ermee. Of in je Nestlé nestje.

Met vriendelijke groet

Jan van Draeckensteijn
Lid van het Gilde van Fijnproevers naar oude stempel

20130504-143527.jpg

Alpe d’Huzes, brief van Hiske de Jong

Geplaatst onder Persoonlijk met tags , , , op mei 3, 2013 door vandraeckensteijn

Beste lezers van dit blog, ik breng graag een brief bij jullie onder de aandacht die ik mocht ontvangen van een vriendin. De strekking ervan raakt me, ontroert me en ik heb respect voor haar actie. Hiske gaat voor het KWF de Alpe d’Huzes lopen, samen met familieleden. Aanleiding is de dood van haar vader, door kanker. Ook haar moeder bleef niet gevrijwaard. Mag ik jullie vragen om haar brief te lezen, de tekst spreekt voor zich.

Dankjewel,

xxx
Jan

logo alpe

“Lieve Allemaal,

Woensdag 5 en Donderdag 6 juni 2013 wordt de 8e editie van Alpe d’Huzes gehouden.
Op 28 Augustus 2012 is mijn vader, Casper de Jong, overleden aan de gevolgen van kanker. In 2011 kregen wij ook te horen dat mijn moeder borstkanker had. Vanwege de erfelijke factor binnen mijn familie (ook mijn oom en opa zijn aan deze ziekte overleden) onderga ook ikzelf sinds mijn 25e onderzoeken. Ook mijn broertje zal over 2 jaar gecontroleerd gaan worden. Door de ziektegeschiedenis van mijn vader, moeder, oom en opa heb ik van dichtbij kunnen ervaren hoe belangrijk het is om geld te besteden aan kankeronderzoek. Toen mijn vader als 30- jarige in 1989 voor het eerst kanker kreeg was er bijna niets bekend over erfelijke darmkanker. Uiteindelijk kon men bij Klinische Genetica van het Radboud ziekenhuis pas in 2010 aangeven om welk genetisch defect het bij pap ging. Helaas voor mijn vader, oom en opa te laat, maar ik hoop dat verder onderzoek er voor zal zorgen dat ook dit type (darmkanker) in de toekomst goed te behandelen is.

logo team casper

Wij hopen te bereiken dat kanker een chronische ziekte wordt, en niet langer de dood tot gevolg heeft! Zoals jullie lezen dus reden genoeg om met Team Casper de Alpe D’huez zo vaak mogelijk beklimmen! We gaan zowel fietsen als lopen, samen met mijn broertje, nichtje en de vrouw van mijn vader, Marjolein. Dit evenement heeft als doel zoveel mogelijk geld in te zamelen voor de strijd tegen kanker. Stichting Alpe d’Huzes organiseert dit in samenwerking met het KWF.
Ik zou jullie willen vragen mijn actie te steunen, alle beetjes helpen! Alvast heel erg bedankt voor jullie aandacht en het lezen van deze brief! Mochten jullie naar aanleiding van deze brief nog reacties hebben dan kan dat via mijn persoonlijke actiepagina of via de facebookpagina van het Team.

Doneren kan via mijn actiepagina, door te klikken op onderstaande link:

http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/hiskejong/hiske-de-jong/

Volgen kan via onze facebook pagina:

https://www.facebook.com/teamcasper11

Groetjes,

Hiske”

hiske en casper

Note: het logo van Team Casper stelt een stapel stenen voor, die al eeuwen door de Inuït Eskimo’s gebruikt worden in het landschap om de richting aan te geven.

Reblog van CoachSander.nl – RESPECT

Geplaatst onder Uncategorized op april 23, 2013 door vandraeckensteijn

http://www.coachsander.nl/2013/04/respect/

Stamppot en drie vingers in de neus

Geplaatst onder Uncategorized op april 19, 2013 door vandraeckensteijn

IHP32_HERO5

Of je nou pro of contra Koningshuis bent, dat doet even niet terzake. Deze maand wordt er weer geschiedenis geschreven in ons kikkerlandje en hebben we weer een koning. Een gebeurtenis die wereldwijd gevolgd wordt. Dan moet er een lied komen. Want om het te vieren, hebben we een lied nodig. In plaats van een loting onder onze beste artiesten te houden, gaan we er een gezellig samenwerkingsproject van maken. Op buurthuisniveau. Met inbreng van het volk. Want, zo valt er te lezen, de inhoud van ons kroningslied is mede tot stand gekomen door inspirerende inzendingen van Nederlanders.

Zojuist heb ik de tekst gelezen. Ben ik in shock? Nee. Sinds een tijd heb ik al het idee dat het niet tof gaat met Nederland. Zal de crisis wel zijn. Het kroningslied is een apotheose van alles wat zo typisch Nederlands is en waar we zo trots op zijn, van oudsher. Stamppot bijvoorbeeld. Staat erin. Stamppot. We doen in het lied alsof Willem het niet alleen afkan. Maxima staat hem bij, wij allemaal. Lopen met hem mee. Vuist in de lucht. Yeah. En als-ie ooit de weg verliest, dan is Maxima zijn baken in de nacht. Laten we hopen dat hij die weg niet verliest. Staat er weer eentje wilde dieren af te knallen in een duister land. Kom je aan met je baken in de nacht. Bam bam bam… Weg baken. Geen bordje in de buurt dus, met “Do not shoot at beacons in the night”.

Zonder dollen… Ik BEN koningsgezind. Misschien is dat wel de reden dat het kroningslied me zo tegen de borst stuit. Die twee zitten daar straks die shit aan te horen en te lachen als een Argentijnse boer met kiespijn. Ja, Wim en Max, dit is het. Daar moet je het mee doen. Best of the best.

Denk ik dat Wim Lex zich zorgen maakt over zijn taak, bang is dat hij tekort schiet om over ons te heersen als een echte koning? Nah… NOT. Hij hoeft de tekst van het lied maar terug te lezen en dan is het duidelijk. He rules a bunch of retards.Er zal een boel bier en drugs nodig zijn, op de dag van de kroning. Of oordoppen.

 

Het kroningslied. Je krijgt er zin van in stamppot.

Pré-Vakantie-Waarschuwing

Geplaatst onder Eten & Drinken, Niet door de beugel op maart 26, 2013 door vandraeckensteijn

Als deze mislukte lente voorbij is en de zomer weer in aantocht, dan beginnen de vakantiekriebels bij velen weer de kop op te steken. Heerlijk. Genieten. Het thuiskomen is ook altijd fijn. Dan “zit het er weer op voor dit jaar”.

En dan, als het gure weer aanbreekt, ergens in september, dan dient de vuige vakantie-nawee zich aan. Andermans vakantie…

De kinderen onder het bezielend toezicht van de oppas achtergelaten hebbend, staan wij voor de deur bij Bart en Trudy. Een uitnodiging voor een avondje film met lekkere tapasjes en drankjes. Tof. Gewoon dom film kijken. Trudy doet open en is nog steeds caramelkleurig van het bakken in de zon op de camping in Zuid Frankrijk. Bart staat in de keuken. Aan de lucht uit Trudy d’r moffel te ruiken, heeft ze al een paar flesjes Rosé soldaat gemaakt. Dat is fijn, want dan is ze lekker plakkerig en van Trudy kunnen we dat hebben. Dit wordt een gezellige avond.

Achterover hangend in de Seats and Sofa’s kolos bestudeer ik Bart, die chorizo in plakjes staat te kerven. “Ja, laat dat maar aan Bart over. Dat is echte Franse worst, meegenomen van vakantie!”, klinkt het trots vanachter een bel Rosé. “Chorizo is niet Frans..” flap ik eruit, gevolgd door een gesmoord “Gniiii” omdat mijn ega me schopt.

De salontafel vult zich met borrelnoten, tranches brie (dat zijn plakjes maar sinds de vakantie heet dat tranches bij B & T), de chorizo in professionele plakjes en warempel, er komen gegrilde kippenvleugels op tafel. Met van die haren er nog op. “Ik ga die dingen echt niet plukken hoor”, miezert Bart. Daar krijg je legionella van.
Prompt flap ik eruit: “SALMONELLA”. Weer die schop. Geïnteresseerd vraag ik welke film we gaan kijken.

Bart en Trudy kijken elkaar betekenisvol aan en Bart vist uit zijn borstzak een USB stick. “16 Gigabyte prachtig beeld uit Zuid Frankrijk!”. Ik sterf. En nog een keer. En nog eens. Als waterboarding een optie was geweest had ik daarvoor gekozen. De stick plugt als een zetpil soepeltjes de Smart TV in en mijn oog valt op de status balk op de tv… “Loading. Picture 45 of 438”. Buikkramp is mijn deel.

Een minuut of vijf later zit ik te kijken naar achtereenvolgens het inpakken van de Picasso, zie ik stukken snelweg door de voorruit, blurred, omdat de camera gefocussed heeft op de brokkelige teennagels van Trudy die met haar poten als Charlie Chaplin op het dashboard ligt, denk ik nog: die nagellak is oud en voor we het weten zitten we ergens op de Route du Soleil. De tolpoorten, de benzinepompen met Bart die een Magnum tot pulp heeft geknoeid op zijn veel te dure polootje en hoppaaa…. een uur later zitten we al bij de ingang van de camping. “Terra Miserabila”.

Natuurlijk hadden B & T het mooiste plekje geboekt, “Al in februari online geregeld en de Nederlands sprekende host heeft zelfs korting gegeven omdat we er al 10 jaar komen”. Vervolgens kijk ik recht in de crack van Trudy die een tentstok dwars door het zeil ramt. HD kwaliteit tegenwoordig, dus de steenpuist is niet te missen. Bart grapt: “Nou je kunt wel raden wat we ’s avonds meteen deden he!”, met een vette knipoog. “Ja”, denk ik bijna hardop, “je hebt op je knietjes bij het licht van een knijpkat achter die batterij gelegen om met de insectenbeet zuiger dat klont ongemak van haar popo te verwijderen”. Ik voel dat ik inmiddels aan het stress-eten ben. Handenvol borrelnoten maal ik weg. Mijn vingertoppen rood van de chorizo.

Dan worden we getrakteerd op MP4 producties. Bart staat op een primus in een pan met borrelende macaroni te roeren. Trudy zwenkt de camera naar zichzelf en ik zie meteen dat het zweet onder haar zonnebril vandaan gutst. Dan filmt ze het uit Holland meebrachte snijplankje, waar de gesnipperde uitjes klaar liggen. Met een broodmes fijngehakt. Er valt een druppel tussen de uien. Laat de zoutpot maar achterwege denk ik nog.

camping-macaroni-and-cheese

Trots kirrend vertelt Trudy dat het zooooo makkelijk is om lekker te koken op vakantie. Quasi aandachtig luisterend mik ik een tranche brie de ficus in, die naast de bank staat. Er zat een vieze vingerafdruk op de witte korst. Dan hoef ik hem niet meer. Op de 47 inch LED tv zie ik, gefilmd vanuit kikkerperspectief, de campingtafel, die een perfecte witte lijn vormt tussen het ontblote bovenlijf van Bart en zijn witte, in boxershorts gestoken benen. Zijn moobs hangen op de rand van het campingservies en hij veegt de macaroni, voorover gebukt, zo zijn kanaal in. Dan wappert hij wild… hete gesmolten kaas over zijn onderlip. Ik grinnik. Trudy vermeldt nog dat ze wegens de brandblaar nog naar de EHBO post zijn geweest. Het valt mij op dat zowel Bart als Trudy beter een Franse pedicure hadden kunnen bezoeken. De hikersandalen van Bart vormen een karige omlijsting van een setje slecht onderhouden tenen, die als uitkijkpost fungeren voor zijn eeltige, geruïneerde hakken. Ik leg mijn broodje zalmsalade weer terug.

Lichtelijk balorig van de avond en teveel zelf geïmporteerde rode wijn later, vraag ik of ze nog flink hebben liggen doppen in de tent. Weer die trap. Trudy kijkt me verontwaardigd aan. “Doe normaal! Iedereen kan meeluisteren op de camping!”. Ik kijk naar Bart. Die lacht als een boer met kiespijn… “Nee dat moet je niet willen..”.

Ik wijs met mijn duim opzij. “Die krijst alles bij elkaar en drie keer per nacht als het moet. Kan niet rotten welke familie er in de tent naast ons ligt.”. Weer die schop.
We staan buiten en ik teug de frisse lucht naar binnen. In de auto neem ik me voor om alle opname apparatuur voortaan thuis te laten, om zo ook niet in de verleiding te komen anderen te kwellen met mijn vakantie. ’s Nachts in bed heb ik visioenen van Trudy bij elke “Point de vue” die ze onderweg tegenkwamen. De chorizo nog proevend val ik eindelijk in slaap.

Vakantiefoto’s en –film. Doe het een ander niet aan.

Note: Bart en Trudy zijn fictieve namen en heten in werkelijkheid Alex en Jasmina.

Ze zijn er weer, onze gehaktballetjes

Geplaatst onder Eten & Drinken, Merken met tags , , , , op maart 24, 2013 door vandraeckensteijn
Foto copyright Ikea

Foto copyright Ikea

Net zoals zoveel andere Ikea familiepashouders (shoot me) ontving ik onlangs dit heuglijke bericht van de Zweedse spaanplaatgigant:

“Hej Draeck,
Vanaf vandaag staan onze heerlijke gehaktballetjes van goede kwaliteit weer op het menu in het IKEA restaurant. En natuurlijk worden ze weer op z’n Zweeds geserveerd, met roomsaus, vossenbessenjam en frites.
We hebben een aantal hectische weken achter de rug. Enkele weken geleden is in bepaalde partijen gehaktballetjes paardenvlees aangetroffen. We hebben de verkoop van de gehaktballetjes direct stopgezet. Met onze Zweedse leverancier en een extern kwaliteitscontrolebureau is vervolgens een onderzoek naar de situatie ingesteld. Samen hebben we twee dingen afgesproken:

De toeleveringsketen wordt vereenvoudigd door het aantal vleesleveranciers te beperken.
De controles bij onze leverancier worden verscherpt met DNA-analyses in verschillende fases van de productie.
Met deze verbeteringen weten we zeker dat in onze gehaktballetjes voortaan alleen die ingrediënten zitten, waarvan we zeggen dat ze erin zitten. En dat we elke dag en op elke mogelijke manier onze hoge kwaliteitseisen naleven.
Je vraagt je misschien af wat er gebeurt met al die gehaktballetjes die uit de handel zijn genomen. We zijn op dit moment op zoek naar de beste, duurzame oplossing. Tot die tijd blijven de gehaktballetjes in de vriezer liggen.
Hartelijk bedankt voor je begrip en steun.”

Ik zal daar even op antwoorden.

“Hej Ikea,

Hej? Hebben wij vroeger in de zandbak soms geknikkerd met Zweedse balletjes? Het is Mijnheer Van Draeckensteijn voor u, als ik u niet ontrief. Het principe van omgekeerde marketing is u niet vreemd zie ik. Terwijl u zich rot zou moeten schamen voor het feit dat u decennia lang Friese knollen in uw kantine serveert, gaat u nu de held uithangen. Die ingangscontrole op het vlees in de ballen had standaard onderdeel moeten zijn van uw inkoopproces. Punt.

DNA controle op de Zweedse gehaktballen. Man man… kan dat allemaal voor dat geld? Want dat is waar wij, de biobak van Europa, ons het meest aan verlekkeren in Nederland. Veel voor weinig. Daarom is uw meubelconcept ook zo’n succes. Eigenlijk is het zonde van het geld, dat onderzoek. U zou inmiddels moeten weten dat vleesetend Nederland niet echt wakker lag van al dat paardenvlees.

Eigenlijk had ik het wel charmant gevonden als u gewoon in een commercial had geroepen dat er sprake is van een prijs-kwaliteit verhouding die overeenkomt met de spaanplaatstructuren die u in de winkels verkoopt. Ach er zit pård in de ballen. Who cares. Mooi ook, die zin… Met deze verbeteringen weten we zeker dat in onze gehaktballetjes voortaan alleen die ingrediënten zitten, waarvan we zeggen dat ze erin zitten…
Jah.. ik kan me niet herinneren dat er ooit gezegd is waarvan de ballen gemaakt zijn. U hebt dus in feite nooit gelogen. Waarom dan het boetekleed aantrekken? Zelf dacht ik altijd, dat het bindmiddel in de ballen gewoon uit spaanplaatsnippers bestond.

Verder denkt u, dat IK me afvraag wat er met al die gehaktballetjes gebeurt die uit de handel zijn genomen. U bent op zoek naar de beste, duurzame oplossing. Tot die tijd blijven de balletjes in de vriezer liggen.

Wat denkt u zelf? Voor minder werden er op Schiphol al knaagdieren levend door de shredder gehaald. Ik heb daar maar één zorg over, over die stoute ballen van u: dat ze niet opduiken in een ontwikkelingsland of in het merk hondenvoer terecht komen waar ik mijn terriërs mee in leven houd. Wat dacht u van weggooien? Of vormen ze een biohazard voor het milieu?

Tot slot dankt u mij voor mijn begrip en steun. What the fuck? Begrip voor het feit dat die ballen tijdelijk niet verkrijgbaar waren? Lagen daar mensen wakker van dan? En steun? Hebt u echt emails gekregen om u te troosten? Beste Ikea, het spijt ons oprecht dat uw Zweedse ballen een beetje goofy zijn? Yeah, right.

Mijn zorg over uw bedrijf beperkt zich slechts tot een aantal zaken: ik wil niet nog een keer de spaanplaatsplinters uit mijn edele delen vissen, nadat het bed een partij wilde seks niet overleefd had (dit is serieus) en ik hoop dat uw inbus systeem niet stiekem over gaat in torx.

Framgång med dina kulor,

Jan van Draeckensteijn
Familiepashouder

Volg

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1.784 other followers