Over Deurne

Posted in Nieuws, Persoonlijk, Uncategorized with tags , , , on april 3, 2014 by vandraeckensteijn

wedding-rings-300x262

Deurne…

Lang heb ik getwijfeld of ik nog een blog moest schrijven over de kwestie met betrekking tot de overval op de juwelier in Deurne. Op het moment dat ik deze regel typ, weet ik nog niet of ik dit stuk ook ga publiceren.

Nog even resumerend: een juwelier in Deurne wordt overvallen door gewapende mannen. Zijn vrouw ziet dit thuis via de beveiligingscamera en snelt haar man te hulp met een wapen, waarvoor men geen vergunning heeft, zo blijkt later. Er wordt geschoten, de overvallers overlijden.

Onmiddellijk na het bekend worden van dit drama ontploft social media. Al snel blijkt dat er twee kampen zijn en gezien de heftigheid van het nieuws, is de nuance ver te zoeken. De vrouw van de juwelier, die de fatale schoten gelost heeft, wordt door het ene kamp als held betiteld, het andere kamp vindt dit alles nogal wild west achtig en met name het in huis hebben van een illegaal vuurwapen doet de wenkbrauwen omhoog gaan.

Mijn enige reactie op dit alles was dat ik in het geval van de vrouw waarschijnlijk hetzelfde gedaan zou hebben. In dit soort situaties verliest de ratio het van de emotie. Een groter noodscenario kun je je bijna niet voorstellen.

Ik ga er welgevoeglijk vanuit dat het juweliersgezin hetzelfde wil in het leven als ik, namelijk gewoon een bestaan opbouwen door hard te werken, in de hoop dat je samen met je partner je kinderen goed terecht ziet komen. Na jaren hard werken en opvoeden is het dan de bedoeling dat je het kalmer aan gaat doen en met zijn tweetjes in alle rust kunt genieten van je oude dag samen. SAMEN.

Het had op die kwade dag er alle schijn van dat dat SAMEN wel eens kon veranderen in ALLEEN. Het algemene advies van de politie luidt nog steeds: “In geval van een overval dient u mee te werken, de gevraagde bescheiden af te geven en proberen de kalmte te bewaren.” In theorie is dat een prima methode met grote overlevingskansen. Echter, de statistieken wijzen uit dat overvallen die in Nederland gepleegd worden, steeds gewelddadiger worden en regelmatig een dodelijke afloop kennen voor degene die overvallen is. De drempel om geweld te gebruiken ligt klaarblijkelijk laag en indien een overvaller met een vuurwapen dreigt, nemen de kansen om te overleven aanzienlijk af. Een gespannen situatie, een vinger op de trekker en een verkeerde beweging zijn ingrediënten, die maar zo een einde aan een leven kunnen maken. Voorbeelden hiervan, met name in de juwelierssector, zijn er.

Het juweliersechtpaar is al eens eerder overvallen. Ze konden het navertellen, maar ik denk niet dat ik kan bevatten welke diepe sporen iets dergelijks achterlaat bij mensen. Men heeft na de toenmalige overval de kracht gevonden om door te gaan met de winkel, maar ik kan me voorstellen dat er een voortdurende angst aanwezig was, de angst voor herhaling. Hoeveel geluk moet je hebben als mens om een tweede keer zonder (lichamelijke) kleerscheuren een overval te doorstaan? Neem daarbij in ogenschouw, dat het bellen van de politie soms niet eens gaat, of de alarmknop niet bediend kan worden. En als de politie komt en de overvallers zijn nog binnen, dan zou er een gijzeling kunnen volgen. Een kat in het nauw maakt rare sprongen.

Dat laatste geldt ook voor de juweliersvrouw. Het is niet voor niks dat men vanuit huis de zaak in de gaten houdt. Het aanschaffen van een illegaal vuurwapen lijkt me ook geen prettige keuze als je een normale winkel te runnen hebt. Toch vond men dat blijkbaar nodig, omdat men zich niet veilig voelde. Volgens mij hoopt iedereen die uit angst een vuurwapen aanschaft, dat deze nooit gebruikt hoeft te worden.

De vrouw in kwestie ziet haar man onder schot gehouden worden op de beveiligingsbeelden. Nog voordat je in zo’n situatie hebt kunnen nadenken, een rationele keuze hebt kunnen maken, zit er adrenaline in je bloed en handelt de geest eigenlijk alleen nog maar op basis van instinct. Met het vuurwapen in de hand snelt ze naar de winkel, in de hoop dat ze niet te laat is. Ik kan me niet voorstellen dat er meer denkwerk aan te pas gekomen is. De vrouw heeft gehandeld vanuit een oergevoel om haar geliefde te beschermen, daarbij zichzelf vergetend, aangezien er terug geschoten zou kunnen worden. Er is mij niet bekend wat zich in de winkel heeft afgespeeld voordat zij schoot. Heeft ze gevraagd aan de overvallers om de wapens neer te leggen? Werd dit beantwoord met schieten of dreigen met schieten? Één ding is zeker: waar twee mensen met vuurwapens tegenover elkaar staan, daar ontstaat een spanningsboog die zelden eindigt in het neerleggen van de wapens. De kans dat één van beide partijen de trekker overhaalt, is bijna 100%. Dan wordt het een “hij of ik” situatie.

Het binnenlopen met een vuurwapen bracht de vrouw automatisch in de “hij of ik” situatie. In dat opzicht geef ik iedereen gelijk, die zegt dat het hebben van een vuurwapen automatisch voor ellende zorgt. Ik ben er echter niet van overtuigd dat in het tegenovergestelde geval de overvallers zonder te schieten de winkel verlaten zouden hebben.

De discussie over wie hier nou slachtoffer is en wie de dader, ga ik uit de weg. Ook de discussie over heldhaftig optreden of moord vermijd ik. Dit verhaal kent alleen verliezers. De last die de vrouw van de juwelier voor de rest van haar leven moet meezeulen is inmens, een straf op zich. Ook het voortbestaan van de winkel is niet gegarandeerd, sterker nog, vind nog maar eens de kracht na dit incident om door te gaan. Die oudedagsvoorziening wordt een lastig thema, al helemaal als de dame veroordeeld wordt.

De overleden overvallers hebben vrienden en familie die nu in diepe rouw gedompeld zijn. Twee moeders en twee vaders vragen zich af waarom hun kind niet gewoon had kunnen werken voor het geld. Ook al waren het criminelen, ook zij worden gemist door hun liefhebbenden.

De juweliersvrouw heeft het leven van haar man gered. Niet meer, niet minder. Op een manier die de wet niet toestaat. Dat laatste is voor mij onbelangrijk. Ik hoop dat het echtpaar de kracht kan vinden om alles een plaats te geven en ze nog lang bij elkaar mogen zijn. Dat hun oude dag niet meer zorgeloos is, blijft een feit.

Ik wens alle betrokkenen veel sterkte toe, ook de familie van de overvallers.

Beauty Pageants: fuck you, mom!

Posted in Uncategorized with tags , on maart 1, 2014 by vandraeckensteijn

This is to all those so called parents who, in my opinion, abuse their little kids by letting them compete in beauty pageants.

With great grieve I have watched several episodes on TLC Marathon, in which mothers force their “little princesses” into a role they clearly don’t want to be in. I quote: “Her opinion doesn’t matter to me, because I paid for this and she’s gonna go on stage!”. May heaven strike you down twice, bitch.

Another girl has to stay inside and watch her brother and friends play outside. “If she get’s to much sun she won’t win because of her tan”. Really? What are you? Nazi-mom-of-the-year?

Extreme measures are taken also, to force the little ones into stardom. “If you’re not complying we’re gonna take away your dog”. May that same dog shit in your Manolo Blaniks every morning, cunt.

Yes, I am angry. And believe me, it takes a lot these days for me to be angry about a television show.

Pushing your children to these limits damages them, makes them troubled minds and gives them a warped way of looking at the world. If that’s what you’re after: you will succeed. Don’t wine however if one day your little princess is suffering from things like anorexia, anxiety disorder, turns against you, or in a worst case scenario, turns suicidal.

There is only one to blame: you.

Hope you stumble on this one in google some day…

20140301-180557.jpg

Over whatsapp en Telegram

Posted in Uncategorized on februari 24, 2014 by vandraeckensteijn

Ook ik hoorde met ongenoegen aan dat Facebook de nieuwe eigenaar van Whatsapp is. Met name omdat ik vanaf dag 1 in de clinch lig met Facebook. Voor sommigen niet voor te stellen, maar de censuur komt me de neusgaten uit. Het koppelen van services hoeft echter niet per definitie slecht te zijn. Zelf vond ik het prettig om YouTube en Google verbonden te zien, ik heb daar tot nu toe alleen maar gemak van gehad.

In principe vertrouw ik geen enkele online service als het om privacy gaat. Die eeuwige centjes.. Men verdient nou eenmaal aan onze gegevens. Toch snap ik dat gratis niet bestaat. Ergens moet er een verdienmodel zijn.

Het is aan ons om te kiezen. Wie naait ons het minst hard in de private aars? Kiest u maar.

Massaal wordt er over gestapt naar concurrerend platform Telegram. Sneller, beter, strakker en meer mogelijkheden dan Whatsapp. En ondanks de massale overstap nog geen servers plat daar.. Alsof ze het hadden zien aankomen.

Ik heb zelfs op Facebook al geroepen dat Google, die Whatsapp aan haar neus voorbij ziet gaan, achter Telegram zit. En ja, dan is het feit dat Telegram van de Russen is, wel handig. Span maar eens een rechtszaak aan tegen dat oostblok.

De Russische factor is dan ook meteen wat een boel mensen dwars zit. Je kunt die Russen niet vertrouwen, toch? Ook ik moest even slikken, ik zag al lachende koppen daar bij Putin.

De tijd zal leren waar het heen gaat. Ach, mensen, als er straks een nog strakkere en mooiere, alles belovende messaging service vanuit Nigeria wordt aangeboden, denkt u dan iets langer na voordat u uw doopceel licht?

Waar ik even mee wil afsluiten: het grootste privacy lek zit niet bij Facebook, niet bij Google, niet bij Whatsapp en niet bij Telegram.

Wij zijn zelf onze grootste vijand als het om privacy gaat. Met een borrel op je natte flappetoe of je harde frikandel even naar die ene gebruik(st)er appen? “For your eyes only”? Yeah, right. Die foto gaat harder over het netwerk dan alle messaging services kunnen bijhouden.

Privacy is iets van toen. Onze kinderen hebben inmiddels al een totaal andere definitie van het begrip. We worden oud.

20140224-180414.jpg

Weltvergnügen

Posted in Uncategorized on februari 20, 2014 by vandraeckensteijn

Lekker in je vel zitten en oververmoeid zijn gaan soms prima samen. Ik zit in zo’n periode. Te veel, te leuk werk, geen nee zeggen en alles willen doen en meemaken. De energie die het vergenoegen oplevert wordt meteen weer verbrast in een volgend project. Tips heb ik niet nodig om het anders te doen, zo leef ik nou eenmaal.

Als “alles of niets” aanhanger zit ook ik wel eens tegen een breekpunt aan. In mijn beleving zijn er twee soorten breekpunten. Slechte: het wordt allemaal teveel en de frustratie zo enorm, dat je even instort. Functie: totale ontlading. Daarna de draad weer oppakken en doorgaan. Met nieuwe inzichten graag.

Goede breekpunten zijn momenten waarop op een positieve manier je emoties getriggerd worden, ook met een ontlading tot gevolg. Dit soort momenten gaan gepaard met ontroering. Even stil staan bij iets, even nergens anders aan denken.

Post van Fred
Vanavond kom ik weer letterlijk de auto uitkruipen na een slopende 2,5 uur durende rit werk-woonverkeer. Een beetje afgesloten kom ik binnen, klaar om te acclimatiseren en aan de avond te beginnen. Ik kijk rond in de keuken (het ruikt er voortreffelijk) en mijn oog valt op een envelop. Gericht aan Jan van Draeckensteijn. Afzender: Fred xxx

BAM. Breekpunt. De goede soort.

In de envelop zit een CD. Gesigneerd door de verzender, die tevens de componist en uitvoerend musicus is op het schijfje. Fred Händl is een begenadigd auteur, columnist, componist en musicus. Maar bovenal mijn soulmate.

Ons contact begon ooit door muziek. Na het opsturen van twee CD’s die hij toevallig zocht (de man woont tussen muren van gearchiveerde CD’s), kreeg ik twee CD’s met eigen werk van hem. Orange. Ik weet nog wat voor impact die muziek had toen ik het voor het eerst beluisterde.

Fred heeft een perfecte timing. Voelt me aan. Stuurt zijn werk “Weltvergnügen” op. Het is alsof iemand zijn kind laat aanbellen om even een knuffel te komen brengen.

Met een brok in mijn keel maak ik een fotootje van de CD. Om op Facebook te zetten. Dan bedenk ik dat dat te vluchtig is, gezien de belangrijkheid van de postzending voor mij. Een mooie gelegenheid om weer eens te bloggen.

Vanavond ga ik de CD opzetten tijdens het werk en als ik het niet droog houd, dan doe ik maar wat langer over mijn job.

Dankjewel Fred.
More than appreciated and you know it.

Love. Xxx
Draeck

20140220-184928.jpg

#twodeep

Posted in #twodeep, Persoonlijk on januari 5, 2014 by vandraeckensteijn

Begin september 2011 had Jan van Draeckensteijn CoachSander aan de telefoon. Jan daagde Sander uit; hij wilde Sander wel interviewen… maar dan heel speciaal… het zou vooral een experimenteel avontuur worden.

avontuur

Een avontuur met een brede inzet van social media, met veel interactie met het publiek en waarbij de setting voor het uiteindelijk te filmen document een abstracte was…

trailer

Er is veel gezamenlijke tijd en geld in het project gaan zitten. Met hulp van cameraman Jeffrey de Wit werd stukje bij beetje een script in beeld vastgelegd. Er werd een trailer gefilmd op een ijskoude november avond in de parkeergarage op Strijp-S.

social media

Gedoseerd werd de trailer bekend gemaakt via social media kanalen. Er konden vragen gesteld worden, die wellicht beantwoord zouden worden in het interview. We hebben geëxperimenteerd met guerrillamarketing, door op onverwachte locaties het boegbeeldje van project #twodeep op te laten duiken: een klein geel badeendjeDozen vol badeendjes hadden we.

#twodeep werd een begrip en een kwelgeest onder de vele volgers. Want we lieten niets los over wat #twodeep in zou houden. Dat moest iedereen maar beleven als het project gefilmd was.

teaser

Een feest waarbij eendjes werden uitgedeeld met een opdracht volgde en #twodeep werd ook daadwerkelijk opgenomen. Uren en uren zaten we samen met Jeffrey de Wit in een kleine ruimte, met zweet op het voorhoofd… Aansluitend werd met ruw beeldmateriaal een teaser gefilmd.

private sneak preview in de Ruimte

Project #twodeep was na weken zwoegen een feit en op z’n social media hoogtepunt! Een groepje winnaars van de badeendjes-opdracht viel de eer ten deel om een Private Sneak Preview bij te wonen, in een uitzonderlijke situatie: Liggend op doorzichtige luchtbedden kijkend naar het hoge plafond van coachingstudio de Ruimte waarop de “first cut” geprojecteerd werd.

De reacties waren zeer uiteenlopend; we moesten terug naar de montagetafel. Hier en daar beeld hermonteren, maar bovenal aan het geluid sleutelen. Proberen de boodschap beter hoorbaar te maken.

toen ging het mis…

En toen ging er iets mis. De re-edit van het beeld ging goed, maar het geluid bleek na remastering nog niet te zijn wat het zou moeten zijn. Er werd gesproken over teksten dubben. Er werd van alles bedacht en geprobeerd… maar niet verder uitgevoerd. Project #twodeep sneeuwde onder in de waan van de dag. De spanningsboog bij volgers ebde weg, de makers waren moe na maanden werk… nieuwe projecten dienden zich aan.

En uiteindelijk.. vroeg niemand er meer naar… We hadden de boog te lang, te ver gespannen. Er zat geen ‘leven’ meer in. Toch komt #twodeep eens in de zoveel tijd ter sprake tussen ons, met vragen als: “Wat moeten we er nou mee doen? Zit er überhaupt nog iemand op te wachten?” Toch vinden we het zonde van alle tijd en moeite om er helemaal niks meer mee te doen…

voor ons een les

Vooropgesteld: voor ons was #twodeep op meerdere punten een leerschool. En daarmee, voor ons als makers met alle opgedane ervaring, als experiment zeer geslaagd.

Onlangs hebben we toch een de knoop doorgehakt: we zetten de film gewoon online. In de wetenschap dat het geluid niet optimaal is. Met het besef dat het hele interview misschien aan de lange kant is.

eindelijk toch laten zien

We willen iedereen die het destijds enthousiast heeft ondersteund niet teleurstellen en nu eindelijk eens laten zien waar het nou om ging. Iedereen die destijds direct of indirect betrokken was bij dit funproject: nog steeds onze hartelijk dank!

waarom nu?

We doen NU alsnog de release omdat het interview een momentopname is uit 2011; inmiddels zijn we 3 jaar verder, nu kunnen we vergelijken welke dingen uit het interview inmiddels achterhaald zijn en welke onveranderd zijn. Een extra referentiekader.

Daarom presenteren we jullie alsnog: #twodeep!

was getekend,
Jan van Draeckensteijn en CoachSander

PS: voor het kijkgemak (en omdat het toch veel video is) hebben we het opgedeeld in 4 delen (klik op de linkjes voor de video):

het begin

ervaringen delen

reflecteren

dromen

2014 The Year of Liverwurst

Posted in Uncategorized on december 31, 2013 by vandraeckensteijn

Terwijl het huis volstroom met visite om 2013 voorgoed de geschiedenisboeken in te bonjouren en de Gremlins op tv joelen (de kinderen vinden dat leuke old skool Furbies), krijg ik een brainwave.

Leverworst.

Het meest onderschat van alle vleeswaren. Hele visioenen heb ik.. 2014 wordt het jaar van de leverworst.

Heerlijke leverworst eau de toilette, leverkleurige mode, t-shirts met leverworst opdruk, illegale leverworst uit Afghanistan, grove leverworst die zo grof is dat je er een rechtszaak voor aan je broek krijgt, leverworst retro jaren 80 shoulderpads, smeerleverworst aftersun, 1000 jarige leverworst uit China…

Hele kleuterklassen kleien de mooiste dingen uit Saksische fijne, de politie verruilt de gummiknuppel voor een lange rakker van Zwan, geliefden geven elkaar leverworst kado op een eerste date en in de winter is leverworst in het slot van de autodeur de redding tegen bevroren sloten.

Zucht.

Zo kan ik nog uren doorgaan.

Leverworst in 2014. Let’s make it happen.

20131231-171240.jpg

Het leven is net Ikea

Posted in Uncategorized on december 2, 2013 by vandraeckensteijn

20131202-070113.jpg

Het leven is net als Ikea inderdaad. Je richt het zelf in met allerlei spullen. Regelmatig ontbreken er onderdelen of storten er bouwwerken in. Dan had je die maar moeten lijmen in plaats van schroeven. De buitenkant van dingen ziet er in het begin prachtig uit, maar is slechts spaanplaat verhullend. Belast je de elementen te zwaar, dan breekt alles los, gaan er dingen kapot. Reparaties zijn soms uitvoerbaar, maar als nieuw wordt het niet meer.

De dingen waar je het minst van verwacht blijken verder het langst mee te gaan.

Het overgrote deel van je Ikea leven is gevuld met exact dezelfde spulletjes als bij je buurman. Hooguit een ander kleurtje of printje.

Vergeet niet waar de inbus sleutels liggen mensen. Na opbouwen komt regelmatig aandraaien van de schroeven. Zo houd je je leven enigszin bij elkaar :-)

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 2.000 andere volgers