Rapunsel

Rapunsel zat in een dikke vette toren. Metersdikke muren, opgetrokken uit de zwaarste stenen. Slechts een raam bovenin de toren liet toe dat ze op de wereld neerkeek. Mooi dat geen man, vrouw, prins of melkboer daar bij kwam. Het was niet de eerste keer dat ze in die stenen piemol zat. Dit was echter wel een hele bewuste keuze deze keer.  Rapunsel moest nadenken en daar had ze het gebrul en gejank van de hele hofhouding niet bij nodig. Ze had alle postduiven de nek omgedraaid en na het ledigen van de gebruikelijke booze de flessen niet voorzien van briefjes om ze in zee te smijten. Nee. Gewoon uit het raam keilen en hopen dajje nog iemand raakt die te dichtbij komt.

Haar haar naar beneden gooien om iemand in te laten klimmen? Fok dat. Gewoon extra antiklit shampoo erin. Mocht er een lok het raam uitwaaien, dan had een potentiele klimmerT lekker geen grip. Zo rolt Rapunsel soms. Niks mis mee.

Tot hier het sprookje. Toch was er tijdens dit soort self bunkered events altijd één lullebal die roet in het eten gooide. Den Draak. Mythisch beest. Beetje mieterig ook. Rapunsel hield van hem en hij van haar. En deze vuurspuwer wist zich altijd in die toren te wurmen. Dat doen draken. Was ook way to easy. Rapunsel had namelijk een stuk hart uit de draak gerukt en in de praktijk betekent dit dat onze moddervette gevleugelde vriend gewoon automatisch voor de helft in de toren zit. Zeg dan maar nee als ie aanklopt.

Dit keer vond Den Draeck echter dat hij Rapunsel een beetje armslag moest geven. Ze had die tijd nodig. Oefende haar lange afstandsroep. Dus flapte de gevleugelde kolos relaxed naar een nabijgelegen bergtop met riant uitzicht op de toren en zijn bewoonster. Hij bewaakte zijn kostbare schat zoals draken dat kunnen. Dag en nacht. Mocht de nood aan de vrouw zijn, dan kon hij met een tikje van zijn puntstaart het dak van de toren meppen zoals je een gekookt ei ontkapt.

Een geruststellende gedachte, vond hij zelf. Den Draeck brieste even tevreden en legde zijn kop op zijn voorpoten. Klaar voor de nacht.