Bananensoezen

Met gemengde gevoelens keek ze de verhuiswagen na. Hij was al driftig bezig om alle dozen op de juiste kamers te zetten. Dit was niet haar keus. Ze had het voor hem gedaan. Hij had na zijn burnout nog geprobeerd om te herintegreren op het werk, maar zonder succes. Topmanagers die thuis komen te zitten, daar hebben ze bij Amerikaanse multinationals geen begrip voor. Het wonen in de Randstad had ook niet bijgedragen aan rust thuis. Een net te betalen koophuis in een half om half koop/sociale woningbouwwijk gaf niet de rust die een flink aangedane 40er nodig had.

De psycholoog die hem onder behandeling had, kwam tot de conclusie dat er sprake was van een chronisch tekort aan rust. Ze hadden er over gepraat en Kees was zelf met het idee gekomen om werk te gaan zoeken buiten de Randstad. Verhuizen hoorde daar dan bij. Liefst naar het platteland.

Ze snoof de Groningse lucht nog eens op voordat ze naar binnen ging. Tuttemerzijl was nou niet echt een bruisend plaatsje te noemen, maar rustig was het er zeker. Bovendien konden ze van de opbrengst van de tussenwoning een vrijstaand huis kopen hier. Dat was ook wat waard. Ze ging Kees helpen met uitpakken.

De volgende ochtend ging Kees vroeg en vol goede moed op weg naar een kennismakingsgesprek met zijn aanstaande collega’s van de Tuttemezijler Zultfabriek. Hij ging er de sales doen. Geen hoogvlieger van een baan, maar wel rustig. Agnes zwaaide hem uit en schonk zichzelf nog een kop koffie in. Facebook aan en even lekker chatten met de oude buurvrouw. Net toen ze een foto van de straat wilde posten, ging de deurbel.

“Goedenmorgen, mevrouw. Bakker Zijlstra! Ik heb een doos gebak voor u. Een welkomstkado van de straat hier!”. Het bakkertje glunderde en drukte haar de doos in haar handen. Verbouwereerd van zoveel vriendelijkheid keek ze rond in de straat. Aan de overkant zag ze glurende en glimlachende gezichten bij diverse huizen. Net toen ze terug wilde lachen, drong een penetrante lucht haar neus binnen. Haar maag draaide zich om. Die lucht…

“Maak de doos maar open, mevrouw. Het is ons prijswinnende gebak uit de Groningse Banketbakkerscompetitie van 2012 en we zijn er trots op!”. Nog voordat ze nee had kunnen zeggen, had de bakker in zijn enthousiasme het deksel al verwijderd. Daar lagen zeker 12 bananensoezen. Ze keek naar het gele glazuur. Zag de gepoedersuikerde slagroom. De stank van bananensoes climaxeerde in haar reukorgaan.

In een flits kwam alles terug. Haar werk in Rotterdam. Haar baas die haar drie jaar lang promotie beloofd had. Hoe ze zich verlaagd had om die promotie te maken, door hem drie jaar lang na werktijd op donderdagmiddag af te zuigen. Altijd nadat ze hem zijn bananensoes had gebracht, die hij zijn hele leven al vrat, elke donderdag. De vernederingen die ze moest ondergaan, die steeds erger werden. Op de top van de ellende werd het gewoonte om het marsepeinen naambordje met slagroom en al van de soes af te swaffelen en deze lekkernij te presenteren bovenop zijn gore knop. Of ze het bordje er even af wilde knabbelen en dan de slagroom eraf likken.

Ze las het naambordje. Alle twaalf. “Banaan” stond er op. Kokhalzend liet ze de doos uit haar handen vallen, het bakkertje achteruit deinzend. Voor de ogen van de bakker (en de buurt) plantte ze haar Ugg in de eerste bananensoes. De slagroom spoot onder haar zolen vandaan, een deel op de schoenen en broekspijpen van het bakkertje. Gillend, jankend en tierend maakte ze haar werk af. De ene na de andere bananensoes werd platgestampt. Schuimbekkend greep ze de bakker bij zijn blauwe sjaal en siste hem toe: “verdwijn uit mijn ogen, goor stuk vreten dat je er bent!!!”. Met bloeddoorlopen ogen keek ze naar de overkant van de straat. Overal vielen de gordijntjes naar beneden.

Kees kwam thuis na een gezellige dag op het nieuwe werk. Er was niet gekookt. “Hey, rook jij weer ?!”, vroeg hij verbaasd aan Agnes. Die zat met een fles sterke drank naast zich op de bank, totaal verwilderd. “Ik ga wel even friet halen schat. Het verhuizen je teveel geworden? En wat is dat voor gladde, vette plek voor de deur?”

De volgende dag wilde Kees in de auto stappen. Hij had sinds zijn thuiskomst de dag ervoor geen woord gewisseld met Agnes. Hij weet het aan de spanning van de afgelopen tijd. Bij zijn auto aangekomen, schrok hij zich lam. De hele voorruit was besmeurd. Nadere inspectie wees uit dat het om bananensoes ging. Tierend stond hij een kwartier lang kokend sop over de auto te gieten.

Twee dagen later vond Kees bananensoes in zijn schoenen, na de eerste tennissessie. De vulling zat tussen zijn tenen. Agnes stond ’s avonds kokhalzend de handdoek te wassen die Kees had gebruikt.

Op het werk van Kees ging het bergafwaards. Bananensoes in zijn laptop geplet. Bananensoes op de wc bril. Bananensoes op de ventilatorbladen in zijn kantoor.. Kees werd er helemaal paranoïde van.

Thuis viel er niet over te praten. Op een zaterdag stond de postbode voor de deur met een aangetekend pakket. Kees wist dat het zijn dure postzegels waren die hij bij een antiquair in Brussel had besteld. Unieke stukken, om de collectie mee te bekronen. Met afgrijzen bekeek hij de inhoud van het pakket. De postzegels waren tot een grote bal gekneed, vermengd met bananensoes.

Agnes kwam in Rotterdam kennismaken op haar nieuwe werk als kleuterjuf. “Waarom zijn jullie eigenlijk weggegaan uit Tuttemerzijl? Je man ging er toch voor de rust naartoe?”, vroeg een collegaatje. “Ach”, zei Agnes, “je weet wat ze zeggen over Groningen. Stugge lui. Kees kon er niet aarden. We hebben besloten gehuurd te gaan wonen, ik werk en hij zit voor zijn rust nu gewoon thuis. Hij kweekt bonzaï boompjes als hobby nu.”

Op hetzelfde moment liep Kees huilend door het achtertuintje van een verpauperd perceeltje. Op de grond lagen vertrapte en verminkte Bonzaï boompjes. Aan elk stammetje was bovendien, met pijnlijke Japanse secuurheid, bananensoes roomvulling gesmeerd.

20120430-003325.jpg

Advertenties

2 Reacties to “Bananensoezen”

  1. Wat schrijf je toch boeiend!

  2. Na dit gelezen te hebben weet ik niet zeker of ik ooit nog een bananensoes de keel af krijg…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: