Archive for the Eten & Drinken Category

Het Wokkel complot

Posted in Eten & Drinken, Mijn jeugd, Niet door de beugel with tags , , , , on juni 30, 2014 by vandraeckensteijn

Kinderfeestjes. Daar hoort een uitdeelzakje Chips bij. Vroeger kocht je die per soort in een uitdeeldoos. Tegenwoordig in een mixzak.. en daar zit mijns inziens een smerig truukje achter.

In de Chipsevolutie zou de Wokkel het niet overleefd moeten hebben. Dit van aardappelpap geperste zoutje was vroeger een tractatie bij gebrek aan beter, maar tegenwoordig niet meer dan een vies, taai, droog en onbestemd stukje samengekoekt zetmeel.

Bij de supermarkt krijg ik de indruk dat de familiezakken met Wokkels al jaren roerloos op dezelfde plaats staan. Toch moet de fabrikant van die silo met pap af, die als sinds 1978 staat te broeien. Dus: Wokkels persen. De omzet zal ongetwijfeld zo tegenvallen, dat men in 2050 de in 1978 gemaakte matrijskosten nog niet heeft terug verdiend. (note: een matrijs is een vorm waar onder druk de pap doorheen geperst wordt. Door de druk en de vorm van de matrijs krijgt de Wokkel zijn natuurlijke draai. Extrusie, zo heet dit proces).

De oplossing: mensen die uitdeelzakjes met lekkere naturel en paprika chips willen kopen, zadelt men op met een verplicht nummertje aan Wokkels (en vieze mini Hamka’s en Nibits).

Is er hier één ouder die durft te beweren dat er kinderen op een feestje als eerste naar die Wokkels grijpen? Mijn ervaring is dat na een graaibeurt het per ongeluk gepakte zakje Wokkels snel terug gegooid wordt! Random uitdelen? Je ziet het Wokkelkind denken: die papa haat mij.

Zo zit ik dus wederom met een restantzak met Wokkels, Hamka’s en Nibits. Chips uit mijn jeugd, waar ik toen al klachten over had.

De vorm is inderdaad goed om met een draaiende beweging tussen twee pruillippen door te schroeven.

Wokkels. Weg ermee!

20140630-222545.jpg

Advertenties

Schuldig. En jij?

Posted in Eten & Drinken, Niet door de beugel, Persoonlijk with tags , , , , , , , , , , , , on juni 10, 2014 by vandraeckensteijn

booze

Vanavond, op de terugweg van een dagje Efteling met het gezin, stond ik voor een verrassing bij de benzinepomp. Mijn oudste dochter (bijna 13) was mee naar binnen gegaan om wat te drinken te kopen en ik wilde zelf sigaretten halen. De twee flesjes Fristi werden door haar neergezet om te scannen en ik vulde de bestelling aan: “1 x Lucky Strike XL en 1 x blauwe Camel XL”. De dame achter de kassa keek me meewarig aan. “Sorry mijnheer, dat mag ik niet verkopen aan u omdat uw dochter erbij is.” Ik moet gekeken hebben alsof de Hindenburg voor de tweede keer brandend naar beneden kwam. Een “jamaar…” smoorde ik zelf al, elke discussie was zinloos. De dame gaf uitleg: “Het is de wet. We hebben laatst al een boete gehad toen een vader in het bijzijn van zijn kind sigaretten kocht en wij daar per ongeluk aan meewerkten. Ze stonden buiten te controleren.” Dwars van mijn eigen afgang foeterde ik nog iets over “overregulering”, “jij kunt er niks aan doen maar ik vind het stom..” en meteen realiseerde ik me dat de enige die stom staat te doen, de sigaretten kopende en rokende vader is. Mijn dochter voelde dat perfect aan en liet me even mijn moment van bezinning hebben. “Zal ik even naar buiten gaan papa? Dan kun je ze wel kopen.”, zei ze lief. Ellenlange gesprekken heb ik met haar gehad. Over roken. Over het gevaar. Waarom ik dat doe, terwijl ik weet dat het zo slecht is. Over verslaving. Ze laat me in mijn waarde, snapt net als ik dat mensen keuzes maken en dat daar soms niet van die geweldige tussen zitten. Toch voel je je even een klein, betrapt kind op zo’n moment. Nu hoor ik de anti-rook-fanaten al in de comments: “STOP DAN OOK” en “NET GOED”, etc etc. Daar kan ik niets tegenin brengen. Maar… ja, er is een maar…

Wie onschuldig is werpe de eerste steen
De wet is duidelijk omtrent de verkoop van tabak en alcohol. Hier even een opfrissertje voor iedereen:

Wat houdt de maatregel concreet in? Iedere jongere tot 25 jaar die alcohol of tabak wil kopen, wordt gevraagd klaar te staan met hun legitimatiebewijs. Als zij oud genoeg zijn, is er geen probleem. Wanneer een jongere onder de 25 zijn of haar legitimatie niet laat zien, mag de alcohol of tabak ook niet meegegeven worden. Samen kopen=samen legitimeren: Als de koper niet alleen is, maar bijvoorbeeld met een groepje vrienden bij de kassa staat, moeten de ID’s van de hele groep gecontroleerd worden: iedereen moet oud genoeg zijn.” (Bron: cbl.nl)

De pompbediende was er al duidelijk over: ook in een supermarkt mag ik geen sigaretten kopen met mijn kinderen erbij. Dat dat in mijn dorp gewoon wel kan, heeft meer met het niet kennen van de wet te maken dan met moedwillig de wet overtreden. Nu even tegen de boe-roepers die rokers graag met de neus op de feiten drukken: DEZELFDE wet geldt voor alcohol! Wie heeft er onlangs met zijn of haar kinderen nog gezellig barbecue boodschappen gedaan en vrolijk een paar flessen wijn en een kratje bier afgerekend aan de kassa? Hebben jullie daar ook maar IETS bij gedacht, in de zin van: “Oei wat fout, als ze het maar niet merken?”. De kans is groot dat men bij de kassa in totale onschuld de boel keurig in heeft gescand en liet betalen.

Het maakt voor de wet niet uit of het je kind is. Dat datzelfde kind jou als ouder thuis alcohol ziet consumeren of een sigaret ziet roken, is ook niet van belang voor de wet. Je kind bij je hebben wanneer je tabak of alcohol koopt, betekent dat het kind zich moet kunnen legitimeren als volwassene. Kan het dat niet, dan geen verkoop.

En nu?
In plaats van te gaan liggen zwijnen over hoe ernstig we betutteld worden, ga ik maar eens het boetekleed aantrekken. Stoppen met roken staat op de lijst, tot die tijd zal ik geen sigaretten meer kopen in het bijzijn van de kinderen. Mijn  inschatting is dat ook supermarkten uiteindelijk het voorbeeld van de boven vernoemde pompbediende gaan volgen, als het om sigaretten gaat. Echter, ik schat ook in dat men gewoon alcohol blijft aanslaan op de kassa als je met je kinderen in de rij staat. Waarom? Omdat alcohol nu eenmaal de meest geaccepteerde drug is die geen drug genoemd wordt. Ter info: ik drink niet. Geen druppel. Sinds 2004 heb ik geen alcohol meer aangeraakt. Dat probleem ga ik dus niet hebben aan de kassa. Maar mijn vraag aan jullie is:

Papa’s en mama’s: brengen jullie vanaf morgen de kinderen eerst ergens onder, om dan solo terug te rijden naar de supermarkt om de drankvoorraad aan te vullen?

Update: veel reacties op social media, van verschillende kanten blijkt dat er mensen met kinderen inderdaad uit de supermarkt gebonjoured zijn in eerste instantie, om later een excuus te krijgen per brief, waarin staat dat de regels toch voor meerdere interpretaties vatbaar zijn. Het komt er in het kort op neer dat het aan de competentie van de verkoper m/v overgelaten wordt om in te schatten of iemand drank of tabak voor eigen gebruik koopt of misbruik faciliteert.

De rosse buurt der gastronomie

Posted in Eten & Drinken on augustus 20, 2013 by vandraeckensteijn

automatiek

Weet je wat me nog steeds verbaast? Dat de automatiek het nooit verder geschopt heeft dan Nederland. Zelfs HET land waar fastfood gewoon “food is’, de VS, laat ons uitermate efficiënte systeem van snackdistributie links liggen. Dat kan te maken hebben met “health regulations” natuurlijk. Maar dan nog..

De eerste automatiek in Nederland was meteen een succes en werd zonder weerstand omarmd door Jan Publiek. De kroket heeft de tand des tijds overleefd dankzij de automatiek. Wat de tegenstanders van automatieken aanvoeren als argument om er niets uit te willen eten, wordt door voorstanders als voordeel gezien.

De snacks worden warm gehouden en zijn nooit heet, of te heet. Wie haast heeft wordt dus dubbel getrakteerd: zonder te belanden in een sociaal praatje met de snackbarhouder, zonder te moeten wachten op je bestelling trek je handig je etenswaar uit de muur. De snack is op lichaamstemperatuur, dus je kunt meteen aanvallen. Zatlappen hoeven zich geen zorgen te maken over kokend hete kaasslierten of bamireepjes over hun onderlip.  Je bereikt doordat je niet hoeft te blazen, meteen de maximale voedselverwerkingssnelheid en aangezien een automatiek niet gezellig is en geen zitplaats biedt, eet je al lopend. Nogmaals: waarom de Amerikanen dit nog niet huldigen, is mij een raadsel.

Maar een automatiek is meer dan een snelle manier om de honger te stillen. Een muur vol met venstertjes met daarachter lauwe snacks laat zich het best vergelijken met de wallen. De automatiek is de rosse buurt van de gastronomie. Het is de plek waar men onopvallend zijn vlees uitkiest, vlees wat warm achter een raampje ligt te lonken naar de toeschouwer. Snel een keus maken, toegrijpen en al consumerend in de anonimiteit opgaan. Met de smaak van ragout nog op de lippen besmuikt de auto opzoeken, in de wetenschap dat je overspel hebt gepleegd en de met liefde gekookte maaltijd, die thuis op tafel wacht, hebt bedrogen. Geen snackbarhouder met wie je hebt gekletst, die het zou kunnen doorvertellen. En de andere automatiekbezoekers zijn lotgenoten, die blijven discreet uit zelfbehoud.

De automatiek is een eenzaam instrument. Des te bijzonderder is het, wanneer er wel interactie plaats vindt. Zo sta ik vorige week bij de automatiek van een tankstation. Ik zie activiteit achter de raampjes. De snacks worden aangevuld. Ik loop langs de luikjes en bespied de lekkernijen… dan sta ik voor een open luikje. Iemand heeft hem vergeten dicht te doen en het kartonnetje laten liggen, met een paar kroketkruimels er nog op. Ik schrik. Een harige hand deponeert een kroket op het oude karton. Meteen daarna klinkt de stem van de snackman: “Hallo! Mijnheer! Hallo…”. Bukkend kijk ik het RVS tunneltje in, over de kroket heen. Een gezicht aan het eind van de tunnel. Met bril. “Kunt u het luikje even dichtdoen voor mij?”. Dan mijn grap, die voor de hand ligt:  “Zal ik eerst die kroket even pakken dan?”. De man kan er niet om lachen en zegt droog dat ik dan eerst het luikje moet sluiten en daarna €1,70 moet inwerpen. “En als u dat niet gepast heeft, de wisselaar hangt links van u!”. Hij heeft zijn hand met naar rechts wijzende vinger ter verduidelijking een stuk de tunnel ingestoken. Ik zweer dat hij de kroket zelf een beetje plette.

Het luikje klap ik dicht en ik hoor een gesmoord “Dankuuu!”. Mijn eetlust is voorbij. In de auto bedenk ik me welk een unieke situatie ik net had meegemaakt. Interactie bij de automatiek, communicatie door een muur heen, waar geen communicatie hoort plaats te vinden.

Nog heftiger dan stiekem boodschappen uitwisselen tussen Oost en West Berlijn in de tijd dat hun muur nog overeind stond, concludeer ik.

Zigeunersaus iemand?

Posted in Eten & Drinken, Niet door de beugel on augustus 15, 2013 by vandraeckensteijn

23102010096

Laten we, nu we toch bezig zijn over voeding met discriminerende namen, het eens hebben over boerenkool. Dat kan dus ook echt niet meer. Want de combinatie boeren en kool impliceert dat de agrariër nooit verder is gekomen dan deze groente. Terwijl iedereen weet dat de huidige boer een mondiale smaak heeft ontwikkeld, aangezien de heren in de reclame duidelijk de week breken met allerhande wereldgerechten.

Boerenkool impliceert dat de agrarische mens nog immer onder een rots leeft! Laten we er Landkool of Winterkool van maken. En dan hebben we het nog niet eens gehad over stamppot. Stamp Pot klinkt alsof een lesbische vrouw per definitie lomp loopt. Dat beeld is natuurlijk al lang niet meer actueel, ergens eind jaren 70 begonnen de eerste vrouwen die van vrouwen houden zich op een ietwat gracieuzere manier voort te schrijden. Dus. Stamppot mag ook niet meer.

De combinatie Boerenkool Stamppot is helemaal fataal! Dat klinkt als simpele armoeskost die slechts gegeten wordt door hen die nooit met macaroni in aanraking zijn gekomen, klaargemaakt in troggen, waar lesbische vrouwen met klompen de aardappels en groente tot pap staan te stampen!!! ONGEHOORD!

Dus Boerenkool Stamppot heet voortaan Winterkool Aardappelpuree. Begrepen?

Note: rookworst nemen we natuurlijk ook even mee. Die mag u alleen nog buiten eten en zeker niet op openbare plaatsen.

Pré-Vakantie-Waarschuwing

Posted in Eten & Drinken, Niet door de beugel on maart 26, 2013 by vandraeckensteijn

Als deze mislukte lente voorbij is en de zomer weer in aantocht, dan beginnen de vakantiekriebels bij velen weer de kop op te steken. Heerlijk. Genieten. Het thuiskomen is ook altijd fijn. Dan “zit het er weer op voor dit jaar”.

En dan, als het gure weer aanbreekt, ergens in september, dan dient de vuige vakantie-nawee zich aan. Andermans vakantie…

De kinderen onder het bezielend toezicht van de oppas achtergelaten hebbend, staan wij voor de deur bij Bart en Trudy. Een uitnodiging voor een avondje film met lekkere tapasjes en drankjes. Tof. Gewoon dom film kijken. Trudy doet open en is nog steeds caramelkleurig van het bakken in de zon op de camping in Zuid Frankrijk. Bart staat in de keuken. Aan de lucht uit Trudy d’r moffel te ruiken, heeft ze al een paar flesjes Rosé soldaat gemaakt. Dat is fijn, want dan is ze lekker plakkerig en van Trudy kunnen we dat hebben. Dit wordt een gezellige avond.

Achterover hangend in de Seats and Sofa’s kolos bestudeer ik Bart, die chorizo in plakjes staat te kerven. “Ja, laat dat maar aan Bart over. Dat is echte Franse worst, meegenomen van vakantie!”, klinkt het trots vanachter een bel Rosé. “Chorizo is niet Frans..” flap ik eruit, gevolgd door een gesmoord “Gniiii” omdat mijn ega me schopt.

De salontafel vult zich met borrelnoten, tranches brie (dat zijn plakjes maar sinds de vakantie heet dat tranches bij B & T), de chorizo in professionele plakjes en warempel, er komen gegrilde kippenvleugels op tafel. Met van die haren er nog op. “Ik ga die dingen echt niet plukken hoor”, miezert Bart. Daar krijg je legionella van.
Prompt flap ik eruit: “SALMONELLA”. Weer die schop. Geïnteresseerd vraag ik welke film we gaan kijken.

Bart en Trudy kijken elkaar betekenisvol aan en Bart vist uit zijn borstzak een USB stick. “16 Gigabyte prachtig beeld uit Zuid Frankrijk!”. Ik sterf. En nog een keer. En nog eens. Als waterboarding een optie was geweest had ik daarvoor gekozen. De stick plugt als een zetpil soepeltjes de Smart TV in en mijn oog valt op de status balk op de tv… “Loading. Picture 45 of 438”. Buikkramp is mijn deel.

Een minuut of vijf later zit ik te kijken naar achtereenvolgens het inpakken van de Picasso, zie ik stukken snelweg door de voorruit, blurred, omdat de camera gefocussed heeft op de brokkelige teennagels van Trudy die met haar poten als Charlie Chaplin op het dashboard ligt, denk ik nog: die nagellak is oud en voor we het weten zitten we ergens op de Route du Soleil. De tolpoorten, de benzinepompen met Bart die een Magnum tot pulp heeft geknoeid op zijn veel te dure polootje en hoppaaa…. een uur later zitten we al bij de ingang van de camping. “Terra Miserabila”.

Natuurlijk hadden B & T het mooiste plekje geboekt, “Al in februari online geregeld en de Nederlands sprekende host heeft zelfs korting gegeven omdat we er al 10 jaar komen”. Vervolgens kijk ik recht in de crack van Trudy die een tentstok dwars door het zeil ramt. HD kwaliteit tegenwoordig, dus de steenpuist is niet te missen. Bart grapt: “Nou je kunt wel raden wat we ’s avonds meteen deden he!”, met een vette knipoog. “Ja”, denk ik bijna hardop, “je hebt op je knietjes bij het licht van een knijpkat achter die batterij gelegen om met de insectenbeet zuiger dat klont ongemak van haar popo te verwijderen”. Ik voel dat ik inmiddels aan het stress-eten ben. Handenvol borrelnoten maal ik weg. Mijn vingertoppen rood van de chorizo.

Dan worden we getrakteerd op MP4 producties. Bart staat op een primus in een pan met borrelende macaroni te roeren. Trudy zwenkt de camera naar zichzelf en ik zie meteen dat het zweet onder haar zonnebril vandaan gutst. Dan filmt ze het uit Holland meebrachte snijplankje, waar de gesnipperde uitjes klaar liggen. Met een broodmes fijngehakt. Er valt een druppel tussen de uien. Laat de zoutpot maar achterwege denk ik nog.

camping-macaroni-and-cheese

Trots kirrend vertelt Trudy dat het zooooo makkelijk is om lekker te koken op vakantie. Quasi aandachtig luisterend mik ik een tranche brie de ficus in, die naast de bank staat. Er zat een vieze vingerafdruk op de witte korst. Dan hoef ik hem niet meer. Op de 47 inch LED tv zie ik, gefilmd vanuit kikkerperspectief, de campingtafel, die een perfecte witte lijn vormt tussen het ontblote bovenlijf van Bart en zijn witte, in boxershorts gestoken benen. Zijn moobs hangen op de rand van het campingservies en hij veegt de macaroni, voorover gebukt, zo zijn kanaal in. Dan wappert hij wild… hete gesmolten kaas over zijn onderlip. Ik grinnik. Trudy vermeldt nog dat ze wegens de brandblaar nog naar de EHBO post zijn geweest. Het valt mij op dat zowel Bart als Trudy beter een Franse pedicure hadden kunnen bezoeken. De hikersandalen van Bart vormen een karige omlijsting van een setje slecht onderhouden tenen, die als uitkijkpost fungeren voor zijn eeltige, geruïneerde hakken. Ik leg mijn broodje zalmsalade weer terug.

Lichtelijk balorig van de avond en teveel zelf geïmporteerde rode wijn later, vraag ik of ze nog flink hebben liggen doppen in de tent. Weer die trap. Trudy kijkt me verontwaardigd aan. “Doe normaal! Iedereen kan meeluisteren op de camping!”. Ik kijk naar Bart. Die lacht als een boer met kiespijn… “Nee dat moet je niet willen..”.

Ik wijs met mijn duim opzij. “Die krijst alles bij elkaar en drie keer per nacht als het moet. Kan niet rotten welke familie er in de tent naast ons ligt.”. Weer die schop.
We staan buiten en ik teug de frisse lucht naar binnen. In de auto neem ik me voor om alle opname apparatuur voortaan thuis te laten, om zo ook niet in de verleiding te komen anderen te kwellen met mijn vakantie. ’s Nachts in bed heb ik visioenen van Trudy bij elke “Point de vue” die ze onderweg tegenkwamen. De chorizo nog proevend val ik eindelijk in slaap.

Vakantiefoto’s en –film. Doe het een ander niet aan.

Note: Bart en Trudy zijn fictieve namen en heten in werkelijkheid Alex en Jasmina.

Ze zijn er weer, onze gehaktballetjes

Posted in Eten & Drinken, Merken with tags , , , , on maart 24, 2013 by vandraeckensteijn
Foto copyright Ikea

Foto copyright Ikea

Net zoals zoveel andere Ikea familiepashouders (shoot me) ontving ik onlangs dit heuglijke bericht van de Zweedse spaanplaatgigant:

“Hej Draeck,
Vanaf vandaag staan onze heerlijke gehaktballetjes van goede kwaliteit weer op het menu in het IKEA restaurant. En natuurlijk worden ze weer op z’n Zweeds geserveerd, met roomsaus, vossenbessenjam en frites.
We hebben een aantal hectische weken achter de rug. Enkele weken geleden is in bepaalde partijen gehaktballetjes paardenvlees aangetroffen. We hebben de verkoop van de gehaktballetjes direct stopgezet. Met onze Zweedse leverancier en een extern kwaliteitscontrolebureau is vervolgens een onderzoek naar de situatie ingesteld. Samen hebben we twee dingen afgesproken:

De toeleveringsketen wordt vereenvoudigd door het aantal vleesleveranciers te beperken.
De controles bij onze leverancier worden verscherpt met DNA-analyses in verschillende fases van de productie.
Met deze verbeteringen weten we zeker dat in onze gehaktballetjes voortaan alleen die ingrediënten zitten, waarvan we zeggen dat ze erin zitten. En dat we elke dag en op elke mogelijke manier onze hoge kwaliteitseisen naleven.
Je vraagt je misschien af wat er gebeurt met al die gehaktballetjes die uit de handel zijn genomen. We zijn op dit moment op zoek naar de beste, duurzame oplossing. Tot die tijd blijven de gehaktballetjes in de vriezer liggen.
Hartelijk bedankt voor je begrip en steun.”

Ik zal daar even op antwoorden.

“Hej Ikea,

Hej? Hebben wij vroeger in de zandbak soms geknikkerd met Zweedse balletjes? Het is Mijnheer Van Draeckensteijn voor u, als ik u niet ontrief. Het principe van omgekeerde marketing is u niet vreemd zie ik. Terwijl u zich rot zou moeten schamen voor het feit dat u decennia lang Friese knollen in uw kantine serveert, gaat u nu de held uithangen. Die ingangscontrole op het vlees in de ballen had standaard onderdeel moeten zijn van uw inkoopproces. Punt.

DNA controle op de Zweedse gehaktballen. Man man… kan dat allemaal voor dat geld? Want dat is waar wij, de biobak van Europa, ons het meest aan verlekkeren in Nederland. Veel voor weinig. Daarom is uw meubelconcept ook zo’n succes. Eigenlijk is het zonde van het geld, dat onderzoek. U zou inmiddels moeten weten dat vleesetend Nederland niet echt wakker lag van al dat paardenvlees.

Eigenlijk had ik het wel charmant gevonden als u gewoon in een commercial had geroepen dat er sprake is van een prijs-kwaliteit verhouding die overeenkomt met de spaanplaatstructuren die u in de winkels verkoopt. Ach er zit pård in de ballen. Who cares. Mooi ook, die zin… Met deze verbeteringen weten we zeker dat in onze gehaktballetjes voortaan alleen die ingrediënten zitten, waarvan we zeggen dat ze erin zitten…
Jah.. ik kan me niet herinneren dat er ooit gezegd is waarvan de ballen gemaakt zijn. U hebt dus in feite nooit gelogen. Waarom dan het boetekleed aantrekken? Zelf dacht ik altijd, dat het bindmiddel in de ballen gewoon uit spaanplaatsnippers bestond.

Verder denkt u, dat IK me afvraag wat er met al die gehaktballetjes gebeurt die uit de handel zijn genomen. U bent op zoek naar de beste, duurzame oplossing. Tot die tijd blijven de balletjes in de vriezer liggen.

Wat denkt u zelf? Voor minder werden er op Schiphol al knaagdieren levend door de shredder gehaald. Ik heb daar maar één zorg over, over die stoute ballen van u: dat ze niet opduiken in een ontwikkelingsland of in het merk hondenvoer terecht komen waar ik mijn terriërs mee in leven houd. Wat dacht u van weggooien? Of vormen ze een biohazard voor het milieu?

Tot slot dankt u mij voor mijn begrip en steun. What the fuck? Begrip voor het feit dat die ballen tijdelijk niet verkrijgbaar waren? Lagen daar mensen wakker van dan? En steun? Hebt u echt emails gekregen om u te troosten? Beste Ikea, het spijt ons oprecht dat uw Zweedse ballen een beetje goofy zijn? Yeah, right.

Mijn zorg over uw bedrijf beperkt zich slechts tot een aantal zaken: ik wil niet nog een keer de spaanplaatsplinters uit mijn edele delen vissen, nadat het bed een partij wilde seks niet overleefd had (dit is serieus) en ik hoop dat uw inbus systeem niet stiekem over gaat in torx.

Framgång med dina kulor,

Jan van Draeckensteijn
Familiepashouder

“Jemjemjem”

Posted in Eten & Drinken, Goud van oud, Merken, Mijn jeugd, Persoonlijk with tags , , , on januari 13, 2013 by vandraeckensteijn

Televisie kijken is dankzij twitter weer een “sociale bezigheid”. Met gebruikmaking van de bij een bepaald tv programma horende # (hashtag), wordt er driftig commentaar gegeven door hele hordes mensen op twitter, terwijl thuis de televisie staat te loeien. On the fly commentaar op uitspraken, situaties, kleding.. iedereen praat driftig door elkaar en mee. We zijn ook in staat om EN het programma te volgen EN in de gaten te houden wat onze vrienden op social media er van vinden.

Kop houden en tv kijken!

Dat had ik vroeger eens moeten proberen. Had mijn vader er al een probleem mee dat je door een tv programma heen praatte, zijn moeder was nog veel erger. Oma zat IN de tv. Wie zijn klep opentrok, werd afgeblaft. Dat liet je wel uit je hoofd dus. En toch.. ik genoot van tv avonden bij oma thuis. Het fanatisme waarmee ze haar favoriete programma’s keek en zelf het commentaar erbij verzorgde (ja, zelf mocht ze er wel doorheen lullen. Oma was een soort eindbaas), was aandoenlijk en vermakelijk. Van een afstandje keek ik naar oma, met een half oog het programma volgend. Zo had ze haar favorieten: Ron Brandsteder (volgens haar een fijne lieve man), Andre van Duin (die vast en zeker gepest werd in zijn jeugd), Piet Bambergen (volgens oma moest die man in het echt ook zo zijn) en de toppers Johnny en Rijk. Zat je dan, in de met tierelantijntjes gedecoreerde huiskamer van oma, zijzelf in haar luxe stoel met art deco krullen, voetjes op een voetenbankje met een gehaakt kleedje en.. de borrel binnen handbereik. Als John Kraaijkamp Sr. het beeld sierde ging de tv harder. Oma genoot en wij genoten mee. Owee als je er tussendoor sprak. “En nou allemaal de kop dicht!”. Dat was een waarschuwing die zelfs mijn vader ten deel viel. Die protesteerde nog wel eens als hij zo werd toegesproken, maar kreeg de nekslag waar wij bij zaten, met een ferm “ja en ik ben je moeder.. nou jij weer..”

John Kraaijkamp Sr.

Daar ga ik het even over hebben. Van alle Nederlandse sterren uit die tijd, liep hij als een rode lijn overal doorheen. Mijn vader en ik hadden, net als oma, “een dingetje” met hem. Pa betitelde de humor van John als “typisch Amsterdams” en we genoten er samen van. Niet alleen van de vele tv optredens, ook van de liedjes (op youtube staan een paar hele mooie) en in het bijzonder van de televisiereclames waarin hij schitterde. We waren een reclamenest thuis en hadden op veel commercials wel wat aan te merken. De juweeltjes onder de reclames werden echter op het puntje van de bank gevolgd. Reclames met John in de hoofdrol waren favoriet! We genoten van die ondeugende kop van hem, nog voordat hij een woord gezegd had. Als ik nu zou beginnen te zingen “C en Aaaaa…” dan vullen de ouderen onder de lezers dit automatisch aan met “..is toch voordeeeeliger!”. Stonden ze, op het dak van de C&A, John en Rijk. We genoten er met volle teugen van. De allerbeste reclame met John in de hoofdrol vond ik zelf die van Volnij melk. Volnij, een afkorting van De Volharding Nijkerk. De melkfabriek uit het gereserveerde Nijkerk maakte uitgerekend gebruik van de grootste humoristische boef uit die dagen. Briljant. Situaties waarin John al melkdrinkend voorbij kwam, druk pratend en trots op de houdbare melk die hij als overlevingspakket bij zich had. De uitsmijter was elke keer het geluid wat hij maakte na het drinken van de melk… “Jemjemjem”. Mijn vader en ik dreven mijn moeder en zus tot waanzin aan de ontbijttafel, door na elke slok melk te gaan zitten “jemjemjemmen”.

Het toeval wil dat ik in Nijkerk werk, inmiddels al een jaar of vijf. De reclames van Volnij waren, zoals zoveel herinneringen, gearchiveerd onder het kopje “vroeger”, ergens in mijn hoofd. Tot ik via social media in contact kwam met Sanne, de dochter van John. Ik realiseerde me, na het zien van lieve foto’s van haar en haar papa, dat John naast een publieke held vooral ook haar held was. Gewoon een lieve vader. Eentje die stevig gemist wordt. Daarom, Sanne, is dit blogstuk voor jou. Mijn kleine bijdrage aan een herinnering aan die veelzijdige kerel, met zijn grappen, grollen en gevoeligheid.

Ik betrap mezelf er op dat ik sinds kort, bij het passeren van het bord “Nijkerk”, even “jemjemjem” doe. For old times sake.

XXX

Draeck