Archive for the Fantasie Category

Drone Delivery

Posted in Fantasie, Nieuws, Persoonlijk, Robotica with tags , , , , , on december 10, 2015 by vandraeckensteijn

Goedenmiddag met Drone Distributors Nederland.. Mevrouw Jansen, klopt het dat u een van onze drones in gijzeling hebt?

-Ja! Het pakje wil nie loskomme van de grijperts!

Als u hem weer laat gaan dan halen we hem binnen, maken uw pakje los en sturen een goede drone meteen terug. Met het pakket.

-Flikker op. Me Uggs zitten in die doos. De laatste stond er op de siet.

U bedoelt de site?

-Ja de siet ja

Dat heet site. Website. SITE.

-Zalando. Mijn man is nu bezig trouwens met een bankschroef..

Dat hebben we in de gaten. Mijn collega Herman, die de drone bestuurt, ziet momenteel via zijn VR bril uw man aan komen lopen met een ijzerzaag.. u gaat toch niks kapot maken?

-Die Uggs motten d’r uut!

Ik hoor net dat uw man gestruikeld is in de schuur..

-Daar trap ik niet in he

Kunt u niet even gaan kijken.. hij ligt half in beeld en volgens Herman is er een fles wasbenzine die open stond op hem gevallen. Wat een rommelig schuurtje…

-Ik ga echt niet naar binnen daar.. dan zien jullie mijn ook nog. En ik heb iets aan wat niet veur iedereen is.

Oh dat goedkope sletterige speelsetje zeker wat u vorige week bij Christine Leduc besteld had..

-Hoe witte gij da?!

Dat zie ik hier in uw orderoverzicht.

-Maar dat verklaart nog niks!

Herman heeft even gekeken voor het slaapkamerraam boven. Omdat er niemand beneden was om het pakket aan te nemen.

-Schandalig!!! Ik ga een klacht indienen!

Weet u wat schandalig is? Dat uw man net bukkend in beeld kwam toen Herman in wilde zoomen in full HD. Aambeien zo groot als gehaktballen. Gat-ver-damme.

-Wij smeren anders ELLEKE navend!

Jah.. zucht.. met Clearanus van Etos Online. Kun je er net zo goed mayo op kachelen.

-Minde gij da? Wa mok dan hebben?

Ik zou SpertiPlus nemen. BN’ers bestellen die vaak..

-Geer en Goor ook?

Dat mag ik niet zeggen mevrouw Jansen. Privacy he. Uw man heeft overigens vlam gevat nu. Hij is wel wakker. Zwaait nu met een brandende arm rakelings langs onze drone. Kunt u toch niet even..

-Ik ga er wel heen

Ja we hebben u in beeld. Kunt u eerst even de bankschroef losmaken? Ja! Fijn. Dankuwel.

-Ik ga NU mijn man blussen! Blijf even hangen.

Sorry we moeten gaan..

-NEE!!!

We komen terug! Ik moet hangen nu.

image

-Met mevrouw Jansen…

Ja met Zalando hier. Zeg die geretourneerde Uggs hebben we weggegooid. Zonde. Het laatste paar.

-WAAROM!!!???

Rookschade. Goedenmiddag.

Gourmetten voor gevorderden

Posted in Eten & Drinken, Fantasie, Niet door de beugel on december 25, 2012 by vandraeckensteijn
What's that smell? It's gourmet straight from hell!

What’s that smell? It’s gourmet straight from hell!

Gourmetten met Kerst. We doen het allemaal wel eens. We trotseren de vette walm in de huiskamer en zien met lede ogen aan hoe onze tafelgenoten vlees en groente zitten te verkachten in een Barbie pannetje. Gezelligheid! Toch?

Feit: bijna het hele tafelgezelschap had liever een gigantisch grote, vooraf klaargemaakte gevulde reereet op een zilveren schaal gezien. Gewoon aanvallen. Ad nauseam de buik volvreten en dan scheten latend de kerstkadootjes uitpakken. Get real: we zetten de friteuse ook niet met de klep open midden in de huiskamer om er vervolgens gezellig omheen te zitten.

Het kan ook leuker. Als er toch gegourmet moet worden, waarom dan niet wat extra jus over de aardappeltjes? We liggen de hele week ’s avonds lam op de bank te kijken naar al die kookprogramma’s. “Dat inspireert zo enorm en zet aan tot koken!”. Van Draeckensteijn introduceert hierbij een nieuw fenomeen:

Hell Gourmet!!!

De gourmetset staat paraat en is gloeiend heet. Het gezelschap is zenuwachtig. Het vlees is nog niet door de Aldi of Lidl voorgesneden, maar ligt in grote, niet ontvliesde hompen naast de borden. De overige ingredienten liggen nog in de koelkast. Twee teams. Blauw en rood. Onder de kerstboom ligt 1 kado (lekker goedkoop). Het team wat de kookwedstrijd wint, krijgt dat kado. Nu even crossover denken: we gaan geen Masterchefje spelen. Er is maar één scheidsrechter. Gordon Ramsey Style.

Ready, set, go!!! De mensen breken hun nek om de koelkast te plunderen en het beste aan groenten en fruit eruit te graaien. Er mag geslagen, geschopt en geknepen worden.
Dan het fluitje: terug naar de tafel. Koortsachtig wordt er vlees ontvliesd, worden er groenten gechopped. Aaaai! Daar snijd Petertje het topje van zijn pink af! Voordat mama heeft kunnen troosten, is de Gordon er al bij: “Stop wining you little fucker! The show must go on! You’re still growing so don’t be a pussy!”. Een vernietigende blik naar mama doet haar weer terugzakken in haar stoel.

Er wordt gebakken, gebraden… Oom Karel kijkt tevreden naar zijn kleuterpannetje. Dan komt de Gordon even proeven… Hij neemt een hap en spuugt deze meteen uit op het bord van oma. Op circa 1 cm van het gezicht van Oom Karel schreeuwt de scheidsrechter-keurmeester-bullebak met rondvliegend speeksel wat hij van de productie van Karel vindt. “You make me sick, you fucking fucker! Do you want to kill me with your undercooked shitty chicken? And what was that on the side? Cremated mushrooms? My god they should feed you your own dirty fatsoaked poisonous sorry excuse for food!”. Oom Karel huilt inmiddels en dreigt het feestje te verlaten. Dat wordt letterlijk opgevat en drie tellen later staat Karel in de sneeuw, op zijn sokken, zonder jas op een glad stoepje in een Vinex wijk. Die zien we niet meer terug, deze kerst.

Dan is iedereen klaar. Er mogen gerechten gepresenteerd worden. De Gordon van het gezelschap zit breed achter het ontruimde computertafeltje en krijgt bordje nummer één voorgezet. Pannenkoek. Ovaal van vorm. Hij prikt erin. Hij ruikt eraan. Met een snelle zwaai is de inhoud van het pannetje airborn en glijdt de moddervette flap deeg langzaam naar beneden over de 120 cm plasma tv. “Do you REALLY thought you could fool me? You call this pancake? That spongy piece of slimey shit you offered me is not worth to be eaten by rats!!! NEXT!”. Mama verdedigt zich nog: “Ik bak anders de lekkerste pannenkoeken, alleen op een gourmetsetje…”. “OUT OF MY SIGHT YOU TWATTY CUNT!” gilt de keurmeester hysterisch. Zo passeren er vele gerechten en vult de kamer zich met huilende mensen. De kerst is kapot, maar het was wel spannend. De Gordon heeft een duidelijke winnaar. Neef Harko heeft met zijn houten spaantje twee tartaartjes extreem plat gemept en met de gezellige maar nooit vullende mini afbakbolletjes een setje playmobil hamburgers gemaakt. Met blaadjes sla, mini ringen gebakken uitjes. Een plakje augurk per broodje en wat kaas, welke zo fokking lang onder de grill moest om überhaupt te smelten dat de tartaartjes er wel wat droog uitkwamen. Maar er liggen twee perfecte hamburgertjes. Dankzij Harko, boekhouder bij een middelgrote punaisefabrikant, heeft team blauw gewonnen.

Met tranen in de ogen klappen de aanwezigen. Het zit er weer op voor dit jaar en Harko krijgt het kado. Een luxe heringepakte wijnkoeler met reclame opdruk van het bedrijf van Oom Karel. Om per maand te rouleren binnen team blauw.

Hell Gourmet. Fun to the max.

De schaamhaar

Posted in Fantasie, Persoonlijk with tags , , , , on december 13, 2012 by vandraeckensteijn

Er was eens een schaamhaar
Krullend oud en grijs
Het leven viel hem zwaar
Even slapen leek hem wijs

Daar lag hij gestrekt en plat
Dromend over zijn sleur
Daardoor miste hij het verfbad
En bleef hij zonder kleur

Paniek toen hij ontwaakte
Om hem heen een bruin bos
Een ijselijke kreet die hij slaakte
Onverbiddelijk trok een pincet hem los

De gootsteen werd zijn graf
Koud water kreeg hij nagegoten
Spoelde het riool in op een draf
Door bruine krullen nagefloten

brown betty-1000x1000

Huishouden m/v

Posted in Fantasie, Niet door de beugel, Persoonlijk with tags , , on december 2, 2012 by vandraeckensteijn

image

Vraag een willekeurige vrouw naar de rol die haar man in de huishouding speelt en je krijgt na lang nadenken een rijtje dingen opgedreund “die hij in plaats daarvan wel doet”. Zoals de auto wassen en open haard hout kloven.

Wij mannen schieten tekort in de huishouding. Hier in huize Draeck is zelfs “nazuigen” een werkwoord. Dat gaat ongeveer zo: “schat als jij even stofzuigt doe ik als ik terug ben met de boodschappen het nazuigen wel even”. Bespaar me de erotisch getinte kwinkslagen, nazuigen betekent gewoon stofzuigen. De vaatwasser wordt voor je ogen uitgepakt en weer ingepakt en waarempel, de shit die je voor ronde 2 op het aanrecht had laten staan, past er ineens wel in. De was sorteren is lastig als je alleen op kleur selecteert. Ik draai een witte, een zwarte, een blauwe, een roze en een groene was. Een kanten BH die ineens een paar cupmaten te klein in de kast ligt levert een meewarige blik op. Ik heb ook niks met witgoed. Helemaal niks. En daar lieve lezers, begint het probleem…

Waar zijn wij mannen wel goed in? In het hanteren van penisverlengende tools. Oerspul. Geef ons een hogedrukspuit en een auto vol drab en we zijn uren zoet. We hanteren een kettingzaag als Conan. De haakse slijper is in onze ogen zelfs geschikt als pedicure instrument. Wij hebben testosteron verhogend speelgoed nodig. De wasmachine, de droger en de strijkbout.. de vaatwasser en de koelkast.. allemaal uitgevonden in de jaren 50 ten behoeve van de comfort zoekende huisvrouw. Nooit meer iets aan gedaan door de industrie. Dom.

Welke evolutie hebben deze apparaten gemist, waardoor wij mannen niet warm voor ze lopen? Ik schets volgens de regels der science fiction even de ideale apparatuur voor mannen…

Ik kom op zolder met de wasmand. De wasmachine herkent mij via de cam. Op het 9 inch retinascherm groet ze me. Een zwoele dame,  gekozen uit 100 voorgeprogrammeerde chicks. “Dag Jan. Ooooh ik zit zo vol.. en alles is schoon. Ga je me leeg maken?”. Ik zet de droger aan. Het scherm laat de schaars geklede Zweedse tweelingzus zien van de wasmachine. “Dag Jan. Ik wil dat je me volpropt schat.” Koortsachtig werk ik de te drogen was van de ene in de andere machine. “Oooh zo nat schatje..” kreunt de wasdroger.. De trommel van de wasmachine is nu leeg. De dame op het schermpje trekt uitdagend haar shirt uit als beloning. “Volgende wasbeurt gaat mijn BH uit lekker ding..” hijgt het uit de speaker.

Tevreden verlaat ik de zolder, op zoek naar nog meer vieze was.

Sprookjes mogen wel eens herschreven worden

Posted in Fantasie, Niet door de beugel, Sex, Tattoo & Piercing with tags , , on juli 11, 2012 by vandraeckensteijn

Waarschuwing aan ouders: Het volgende sprookje is niet bedoeld voor kinderen.

Anita was 17 jaar en woonde in een rijtjeswoning met huursubsidie, bij haar vader en stiefmoeder. Stiefmama was verslaafd aan alles wat maar enigszins een vlucht verschafte, uit de miezerige wereld. De vader van Anita had een wietkwekerijtje op zolder, waar niet van rond te komen was. Het was armoe troef.

Anita had op school de bijnaam Sneeuwwitje gekregen, vanwege haar excessieve coke gebruik. Haar stiefmoeder werd er tureluurs van, omdat Sneeuwwitje in een ochtend haar hele voorraad wegsnuffelde. Daar moest iets aan gedaan worden en zo huurde ze een Roemeense dakdekker in, om haar mores te leren.

Op een kwade regenachtige dag moest Sneeuwwitje van haar stiefmoeder toch naar school en lief bood stiefma aan dat een Roemeense vriend haar wel even met de auto zou brengen. Zo gezegd, zo gedaan. Sneeuwwitje stapte in de geblindeerde Fiat Multipla en keek argwanend naar de ongeschoren balkanees naast zich. De Roemeen keek terug en kreeg terstond spijt dat hij zich had ingelaten met de kwade stiefmoeder. Sneeuwwitje deed hem denken aan de Roemeense zangeres die mee had gedaan aan het Eurovisie songfestival. Als fijnbesnaarde Oostblokhomo kon hij niet anders dan meteen in huilen uitbarsten.

Sneeuwwitje raakte daardoor zwaar geïrriteerd en vroeg wat er was. De man deed het dashboardkastje open en liet de Glock zien die daar doorgeladen klaar lag. Dat vond Sneeuwwitje heel normaal, want iedereen die ze kende reed rond met een gun in de auto of onder het scooterzadeltje. No problem dus. Toen de dakdekker bekende dat hij ingehuurd was om haar uit de weg te ruimen, moest ze wel even slikken. Ze spraken af dat hij Sneeuwwitje zou dumpen in een bos tussen twee snelwegen in en dat ze voor altijd uit de buurt van de stiefmoeder zou blijven.

Zo gezegd zo gedaan. Een uur later stond het tengere kind in een bos langs de A2. De Multipla sjeesde rokend verder en Sneeuwwitje had geen idee waarheen te gaan. Het begon te regenen en zo liep ze dus het bos in, om te schuilen voor de druppels. Onderweg braken er nog een paar nepnagels af en liep haar make up uit door de regen, dus je kunt je voorstellen dat ze het leven al niet meer zag zitten.

Opeens was daar in het bos licht waarneembaar! Op een open plek stond een hele grote bouwkeet, met een rokend schoorsteentje. De deur was gewoon open en Sneeuwwitje ging naar binnen. Wat een gezelligheid daar! 7 kleine stoeltjes rond een kleine tafel, een klein breedbeeld teeveetje en in een andere ruimte 7 kleine bedjes. Ze ging liggen op 1 van de bedjes en viel in slaap…

Bij het intreden van avond marcheerden  7 delinquente lilliputters terug naar hun bouwkeet. Ze hadden die dag zwerfvuil uit de berm gehaald langs de A2 en gras gemaaid. Ze hadden een taakstraf van buro Halt omdat ze meisjes van 14 in hun tieten hadden geknepen in het Sportfondsenbad Oost. Dat was een typische draaideuractie geweest en de taakstraf van 240 uur ging ze niet in de koude kleren zitten. Al stampend kwam de bouwkeet in beeld en verheugden ze zich op een traytje Schültenbrau en een frikandel uit het vet. Daar aangekomen hadden ze meteen door dat er iets niet in de haak was, de deur stond open. Jordi, de potigste van het stel, werd als eerste naar binnen geduwd. Hij liep voorzichtig door de keet en kwam terecht bij de bedden. De aanblik van Sneeuwwitje die daar vredig lag te snurken, maakte dat zijn onrust veranderde in verbazing. Hij rende terug naar de deur en riep: “Jongens, er ligt een wijf in onze slaapkamer. Gratis!”. De lilliputters sloegen elkaar de hersenpan in om als eerste binnen te komen. 7 geile dwergen stonden om Sneeuwwitje heen te hijgen. “Wat doen we met haar?”, vroeg Gustav. “We gaan er overheen!”, riep Barry. “Ik denk dat ze aan de GHB zit!”. De kleinste van het stel, maar wel met de meeste hersens, vond dat je dat niet kon maken. Na rijp beraad besloten de 7 om toch gebruik te maken van de situatie en dan maar een bukakefilmpje met de iPhone op te nemen. 5 minuten later stonden er 7 wankende dreumessen om het bed…

Bij het ontwaken viel het Sneeuwwitje op dat haar gezicht nogal stijf was. Het duurde even voordat alle huid weer meedeed met de bewegingen die haar gezichtsspieren maakten en haar oogleden trok ze met haar vingers open. “Fucking verkoudheid ook..”, dacht ze. Ze had honger. Ze rook de bekende lucht van oud frituurvet welke 8 bakbeurten geleden verneukt was door er vissticks in te bakken. De deur naar het andere vertrek werd opengetrokken en vervolgens stond ze oog in oog met 7 frikandel kauwende lilliputters. Een paar van hen keken haar grijnzend aan. Sneeuwwitje werd aan tafel gezet, kreeg een blikje bier en een bord frikandellen en werd gade geslagen, terwijl ze hongerig het separatorvlees naar binnen stouwde. “Hoe heet je?”, vroeg Barry. “Sneeuwwitje..”, zei Anita. Barry typte met zijn worstenvingertjes haar naam in het YouTube invoerveld. “Hij is aan het uploaden!”, zei hij tevreden. De sfeer werd al wat losser bij het 4e biertje en zo kwam Sneeuwwitje met haar verhaal naar buiten. Niet dat het de 7 mannetjes ook maar 1 seconde interesseerde, maar er was toch niks op tv. Sneeuwwitje vroeg of ze mocht blijven. Ze zou de keet opruimen, zorgen dat het eten klaar was als de 7 thuis kwamen en als ze niet elke avond in de rij zouden staan, mochten ze zelfs bij toerbeurt haar doosje bevolken. Daar zeiden de kereltjes geen nee tegen.

Zo verstreken de dagen. De 7 dwergen hadden inmiddels naar de reclassering gebeld en nog een paar aanrandinkjes bekend, in de hoop dat er een jaar taakstraf van gemaakt werd. De reclasseringsambtenaar, bijna met pensioen, beloofde langs te komen. Ondertussen was het een lollige bende in de bouwkeet. De multi-angle-view-webcam leverde mooie taferelen op, die door een grote schare betalende ransbakken gevolgd werden via het web. Sneeuwwitje werd een hit met haar 7 slaven, die ze voor het oog van de wereld met haar naaldhakken van jetje gaf. Helaas voor haar, keek stiefmama ook mee. Des duivels was ze! Stiefmoeke wist dat de dakdekker gelogen had en was al helemaal ontstemd omdat hij in plaats van geld een beloning in natura had geëisd. Terwijl ze keek hoe Sneeuwwitje 7 lulletjes in haar rood gestifte mond propte, kwamen de horrorbeelden weer boven van de op alle hygiënische vlakken falende Roemeen. Ze besloot om zelf maar een bezoek aan de bouwkeet te brengen…

Na het uitpluizen van het ip-adres van de webcam en het inschakelen van een hacker die bij de overheid werkte, had ze de exacte locatie. Stiefmama parkeerde haar pikzwarte BMW uit 1980 behoedzaam aan de rand van het bosje en bedekte de gouden pornovelgen met wat takken. Ze was er van overtuigd dat haar Ben Saunders outfit goed genoeg was om Sneeuwwitje in de luren te leggen. Uren bodypainten, een tand uit haar mond gestoten met een bierfles.. petje op. Tunnels in haar oorlellen en haar meest stupide blik moesten het doen. Met een koffertje toog ze het bos in. Het bouwkeetje was al snel gevonden en ze gluurde door het raam. Sneeuwwitje was zichzelf net aan het verwennen met een glaasje 43, een lijntje wit en een Justin Bieber DVD. Geen lilliputter te zien. Ze klopte aan het deurtje..

Sneeuwwitje deed open en slaakte een gilletje van opwinding! Ben Saunders voor de deur! What the fucking fuck!? Ben legde uit dat hij door de 7 ingehuurd was om een kontgewei te zetten bij Sneeuwwitje. Die liet zich dat geen twee keer zeggen en kroop meteen met haar rok omhoog op de keukentafel. Uiteraard had ze geen ondergoed aan, dat hadden de 7 arbeidertjes vakkundig verbrand buiten. “Best een lekker achterwerk” dacht stiefma nog. Meteen verbood ze zichzelf elke gedachte aan andersoortige activiteiten, daar kwam ze niet voor. De inkt vloeide rijkelijk bij het zetten van de tattoo. Inkt die flink onder handen was genomen met allerhande troep uit het keukenkastje, in de hoop dat Sneeuwwitje out zou gaan. Om geen verdenkingen te wekken, hield stiefma het gesprek goed op gang. Dat werkte in eerste instantie. Toen de giftige tattoo bijna klaar was, begon Stiefmoe nogal intelligent over politiek en de EU te lullen. Sneeuwwitje schrok uit haar roes. “Jij bent Ben Saunders niet!!!” gilde ze. Maar het was al te laat. Het werd zwart voor haar ogen en ze hing als slappe was over de kanten van de keukentafel. Stiefmama pakte haar boel weer samen en koos gierend het hazenpad.

’s Avonds kwamen de 7 lastpakken tegelijk met de reclassering aan bij de bouwkeet. Wat een schrik toen ze Sneeuwwitje zo aantroffen!!! De verschrikkelijk lelijke tattoo boven haar bilnaad was de grootste schok. Sneeuwwitje was niet meer wakker te krijgen en de reclasseringsambtenaar begon aan de kont van het meisje te ruiken. “Ik denk dat ze vergiftigd is!”, zei hij. “Nee, zo ruikt ze daar altijd. Ze is een propper en dat veegt minder schoon..”, sprak Gerrit, nummer 5 van de 7. “Dat bedoel ik niet. Ik ruik Ajax Bloemenfestijn. Dat moet in die inkt gezeten hebben!”, beet de ambtenaar terug. Aangezien door bezuinigingen zijn gsm was uitgerust met een T-Mobile kaart, had hij geen bereik en kon hij geen ambulance bellen.

Barry had een geweldig idee echter. Hij snelde het bos uit en rende over de vluchtstrook naar de overvolle parkeerplaats langs de A2. Daar het bos weer in en midden tussen de aan hun gerief komende stellen, riep hij keihard: “Is er een dokter aanwezig?!”. Vanachter tien bomen klonk een “Ja, hier!”. Eén dokter was met zijn broek op de enkels sneller dan de rest en al struikelend kwamen de twee bij de bouwkeet. “Het gif moet uit de wond gezogen worden!”, krijste de arts. “Doe het zelf!”, schreeuwden 7 keeltjes. De dokter deed enorm zijn best. Hij ging achter Sneeuwwitje staan en zoog uit alle macht aan de tattoo.

Thuis zat een doktersgezin gezellig achter de laptop, te wachten tot de man des huizes het vlees kwam aansnijden. Op twitter kwam een Trending Topic in beeld: #dokterzuigtreet. Na enig doorklikken kwam de live verbinding via de nog immer zendende webcam uit de bouwkeet in beeld. “Papa!”, gilde kleine Miesje en wees naar het scherm. In de bouwkeet werd er inmiddels een gejuich waarneembaar. Sneeuwwitje was weer bij!! Stiefmoeder zat ook te kijken en verbeet zich. Ze werd bozer en bozer. Exploderend van woede rende ze de weg op, om bij de nachtwinkel genoeg booze in te slaan om haar brains te killen. Helaas keek ze niet uit en werd ze aangereden door een niet nader te noemen tattoeëerder, wiens pet voor zijn ogen gezakt was en dacht dat het licht buiten uit was gegaan. De zuigende dokter draaide zijn Volvo Hondenhok met trots de straat in en vond zijn oprit bezet door een andere Volvo. Van de scheidingsmakelaar.

Zo kwam alles goed. Ze leefden nog lang en gelukkig, binnen eigen referentiekaders.

A quick and dirty tourist guide to The Netherlands

Posted in Auto, Eten & Drinken, Fantasie, Goud van oud, Nieuws, Persoonlijk with tags , , , , , , , , on mei 7, 2012 by vandraeckensteijn

Welcome to The Netherlands, or “Holland” as some of you prefer to call our little country. Most probably you are packed with brochures covering the things which are worth seeing. Of course you can visit those places, but be warned: like any other tourist information, those brochures cover the things you actually already know. Why not get rid of those rusty images of the Netherlands? Here’s the truth about us:

Drugs

We have plenty of that. In fact, we are notorious for our “coffeeshops”. Tourist attraction number 1 if you are into some sedative pleasure. Here’s the joke: the dutch are allowed to grow some cannabis for home use, are allowed to posess it for own use and we will not be arrested for buying it. It’s legalised. Legalisation is a good thing. But: new law prohibits tourists from buying it. We are all waiting for a new kind of ID which allows dutch citizens to buy the stuff in the place where we live. That’s because our local governments don’t want drugs tourism anymore. Because you obviously can’t handle shit. Anyway, there are plenty smartshops around, which sell mushrooms. Hell, you even might end up in the newspapers as a fat headline, when the firedepartment scrapes your debris from the pavement. Every year some tourists overdoing mushrooms and lsd take a free jump out of the hotelroom window, fully confident of their flying capabilities. Well, I guess it IS a rush, be it a short one. Be warned about the cannabis on offer: it is very strong, if you are not a regular user, it’s wise to use it with care.

Drugrunners

Now here’s another thing which will astound you. If you are considering coming to us by car and are planning to cross the southern border, you are in for some action in Limburg! The Limburgian drugdealers are so worried about you that they are more than happy to come to you instead of being visited. If you are followed by fast compact cars with tinted windows, you are in the luck! They will overtake you, make you stop and then they offer you their drugs for sale, whilst holding their gun point blank to your head. Now there’s an offer you can’t refuse! There you are, in your mpv, 70 years of age and you find yourself buying heroine or cocaine. Well, there is a first time for everything, hey! Just don’t get caught with it, because THOSE drugs are NOT legal. You’d better use it up all at once or ditch it somewhere.

Typical dutch

Tulips, cheese and wooden shoes. That’s us. Well, that’s what your brochure wants you to believe. We don’t wear wooden shoes anymore. Some farmers still do, but somehow we managed to get used to normal footwear. Tulips are our national pride. Tulips find their origin in the Arab world. Most dutch don’t know that. Alcohol, another thing. We have a proud history of making Jenever and beer. Like tulips, alcohol originates from the Arab world. As does the coffee we are so proud of. So, if it wasn’t for the Arabs, we would not have anything to brag about. Shameful that nowadays we are xenofobic and a vast group of dutch people would rather see some of our fellow citizens leave on the first plane out.

Dutch food and drinks

Did I mention cheese? Yes I did. Historically speaking, Alkmaar is our main cheese  city. We do have wonderful cheese. It doesn’t come cheap, but buy it and you are in for a treat. Unless you buy frozen food to prepare at home. Big chance you are presented with “analogue cheese”, as we call it. We are master in designerfood. We also like to fuck up food. The only reason why you can buy it and eat it, is because our health department can’t prove any relation between sudden death and the stuff we eat. Analogue cheese is an artificially made cheese, mainly consisting of grease.

We do not have fine cuisine. Typical dutch dishes are varieties of “stamppot”. How to explain stamppot.. well.. imagine a big bucket of cooked potatoes, cooked veggies and some chopped and fried bacon (with liquid fat and all). Now mash the shit by stamping on it. You can repeat this with any vegetable you like and voila, another stamppot created! Usually eaten with typical dutch smoked saucage, called “rookworst”, translated “smoke wurst”. Very nice and guaranteed to keep you going!

Snacks. We are big at snacks. Our meat industry is the best icon of dutch cheapness. Every snack you buy at a snackbar contains “separator meat”. Here’s how they do it: after the meat factory used every normal piece of meat, there are only bones with scrap left. These bones are put in a giant centrifuge to separate the last pieces of meat from it. At the end of the separation line, a thick, grey bulk of goo is coming out. That’s the meat which will be used in making our fine “frikandel”, “kroket” and “steamed meatball”. Now there is actually nothing wrong with it. It tastes good! Some German snackbars near the border sell our frikandel because of the many dutch customers visiting them. In some cases there is a general health warning written in German posted on the wall, to inform Germans about the poor quality of ingredients in the rod of meat we are so proud of. Picky people, those Germans 😦

You might want to experience “eating out of the wall”. That’s typical dutch too and very efficient when you are in a hurry. Imagine a wall with little glass doors. Behind every door lies a deepfried snack, waiting for a hungry stomag. They are kept warm in their cosey compartments. You flick a € 2,- coin in a slot and jerk the handle on a door of choice. Instant fulfillment! Now keep in mind that some of those snacks were waiting for hours until you came along. So, they are not crispy anymore and if you are lucky, luke warm. If you are sober, that might be disappointing. But: if you are pissed with booze and totally out of control, nothing will satisfy your hunger more than a piece of fat, salty, luke warm meat which won’t burn your mouth. Did I tell you we are a rather efficient nation? Now you know!

The dutch are very adaptive when it comes to food. In fact, we don’t mind at all buying contaminated food. 90% of the raw chicken on sale contains the germ salmonella. Deadly when you are infected with it when your body’s resistance is low. Elderly people and little kids could actually die from raw chicken. Hell, it is contagious to a level that you have to desinfect your kitchen and kitchentools.

When you order a beer, do not mistake the glass of beer we serve you for a sample. It actually is what you get for that many euro’s. Getting drunk means you have pay up.

We do have good tasting beer however. And our coffee is great too! Unless you are in a joint where they serve Senseo. Then again, Senseo comes closest to the surrogate coffee they made during World War 2. So historically speaking, you are in for a treat.

The Germans

Speaking of World War 2, when you visit Holland in summer, you will notice many Germans on the road. Every year they invade us again, some sort of reenactment. BMW, Mercedes, Audi and Volkswagen with black and white numberplates. Behind their cars they tow big caravans. On their way to the dutch coast. That’s where they dig holes. On the beach, on the lookout for English tourists coming in by boat, I guess. It is inevitably in their nature to defend Europe from any British invasion. We should be thankful for that. Be aware that when your neighbour on any camping is German, you have to respect borders. They are somewhat territorial in their claims to the piece of soil they rented for their caravan.

On the road

We do not know how to drive. Period. On dutch highways, it’s survival of the fittest. Expect us to overtake you on every possible side and you are good. Prepare yourself for a shock when you visit the toilet in a gas station. Hell on earth! Not as bad as the toilets found on French highways, but they come close. BP has the cleanest ones, just so you know. We have no patience with lost tourists in cars. Stay cool. We will not run you over, we just honk the horn at you and gently extend a middle finger when you are searching for a place to park. No harm done there.

Instead of spending your money on a live show in Amsterdam, just watch us being fucked over and over at the gas station. Our petrol prices are criminally high and 75% of what you pay for a gallon slips directly into the greedy pocket of our government.

We let that happen. Dutch people are like lemmings. We let them push us over the cliff and die smiling. Alcohol, tobacco, petrol… prices rocketed skyhigh because of taxes.

Sex industry

Speaking of taxes.. Did you know that prostitution is illegal in most dutch cities but is silently tolerated? To make things even better: the prostitutes have to pay taxes!!! Yes! That’s us! The Netherlands in all it’s glory. We forbid prostitution and on the fly we let the people working in that business pay taxes. Now, how’s that for efficiency?

Our heritage

You know the dutch invented slavery, do you? Once we were a proud people of colonists, that’s how we got those nice tobaccoes, spices, coffee and tea. Unfortunately, in the Golden Age, those goods were harvested by slaves. We are not proud of it and seriously, we would rather not be reminded of that black page in our history. You won’t find any museum on the subject either. But: we did keep slavery alive, just to stay in touch with the past. Walk into any Aldi Supermarket and you will see people working for minimum wages but being pushed to the brink of what still is decent. And you can shop on the fly too! Much cheaper than visiting a museum and your groceries are affordable too. Then again, everything you buy there is German.

If you are still with me, then you are prepared enough to visit us. I did not mention our dogshit problems on pavements. I did not mention our crappy public transport. There should be something left to discover, right?

Have a nice stay.

Bananensoezen

Posted in Eten & Drinken, Fantasie with tags , , on april 30, 2012 by vandraeckensteijn

Met gemengde gevoelens keek ze de verhuiswagen na. Hij was al driftig bezig om alle dozen op de juiste kamers te zetten. Dit was niet haar keus. Ze had het voor hem gedaan. Hij had na zijn burnout nog geprobeerd om te herintegreren op het werk, maar zonder succes. Topmanagers die thuis komen te zitten, daar hebben ze bij Amerikaanse multinationals geen begrip voor. Het wonen in de Randstad had ook niet bijgedragen aan rust thuis. Een net te betalen koophuis in een half om half koop/sociale woningbouwwijk gaf niet de rust die een flink aangedane 40er nodig had.

De psycholoog die hem onder behandeling had, kwam tot de conclusie dat er sprake was van een chronisch tekort aan rust. Ze hadden er over gepraat en Kees was zelf met het idee gekomen om werk te gaan zoeken buiten de Randstad. Verhuizen hoorde daar dan bij. Liefst naar het platteland.

Ze snoof de Groningse lucht nog eens op voordat ze naar binnen ging. Tuttemerzijl was nou niet echt een bruisend plaatsje te noemen, maar rustig was het er zeker. Bovendien konden ze van de opbrengst van de tussenwoning een vrijstaand huis kopen hier. Dat was ook wat waard. Ze ging Kees helpen met uitpakken.

De volgende ochtend ging Kees vroeg en vol goede moed op weg naar een kennismakingsgesprek met zijn aanstaande collega’s van de Tuttemezijler Zultfabriek. Hij ging er de sales doen. Geen hoogvlieger van een baan, maar wel rustig. Agnes zwaaide hem uit en schonk zichzelf nog een kop koffie in. Facebook aan en even lekker chatten met de oude buurvrouw. Net toen ze een foto van de straat wilde posten, ging de deurbel.

“Goedenmorgen, mevrouw. Bakker Zijlstra! Ik heb een doos gebak voor u. Een welkomstkado van de straat hier!”. Het bakkertje glunderde en drukte haar de doos in haar handen. Verbouwereerd van zoveel vriendelijkheid keek ze rond in de straat. Aan de overkant zag ze glurende en glimlachende gezichten bij diverse huizen. Net toen ze terug wilde lachen, drong een penetrante lucht haar neus binnen. Haar maag draaide zich om. Die lucht…

“Maak de doos maar open, mevrouw. Het is ons prijswinnende gebak uit de Groningse Banketbakkerscompetitie van 2012 en we zijn er trots op!”. Nog voordat ze nee had kunnen zeggen, had de bakker in zijn enthousiasme het deksel al verwijderd. Daar lagen zeker 12 bananensoezen. Ze keek naar het gele glazuur. Zag de gepoedersuikerde slagroom. De stank van bananensoes climaxeerde in haar reukorgaan.

In een flits kwam alles terug. Haar werk in Rotterdam. Haar baas die haar drie jaar lang promotie beloofd had. Hoe ze zich verlaagd had om die promotie te maken, door hem drie jaar lang na werktijd op donderdagmiddag af te zuigen. Altijd nadat ze hem zijn bananensoes had gebracht, die hij zijn hele leven al vrat, elke donderdag. De vernederingen die ze moest ondergaan, die steeds erger werden. Op de top van de ellende werd het gewoonte om het marsepeinen naambordje met slagroom en al van de soes af te swaffelen en deze lekkernij te presenteren bovenop zijn gore knop. Of ze het bordje er even af wilde knabbelen en dan de slagroom eraf likken.

Ze las het naambordje. Alle twaalf. “Banaan” stond er op. Kokhalzend liet ze de doos uit haar handen vallen, het bakkertje achteruit deinzend. Voor de ogen van de bakker (en de buurt) plantte ze haar Ugg in de eerste bananensoes. De slagroom spoot onder haar zolen vandaan, een deel op de schoenen en broekspijpen van het bakkertje. Gillend, jankend en tierend maakte ze haar werk af. De ene na de andere bananensoes werd platgestampt. Schuimbekkend greep ze de bakker bij zijn blauwe sjaal en siste hem toe: “verdwijn uit mijn ogen, goor stuk vreten dat je er bent!!!”. Met bloeddoorlopen ogen keek ze naar de overkant van de straat. Overal vielen de gordijntjes naar beneden.

Kees kwam thuis na een gezellige dag op het nieuwe werk. Er was niet gekookt. “Hey, rook jij weer ?!”, vroeg hij verbaasd aan Agnes. Die zat met een fles sterke drank naast zich op de bank, totaal verwilderd. “Ik ga wel even friet halen schat. Het verhuizen je teveel geworden? En wat is dat voor gladde, vette plek voor de deur?”

De volgende dag wilde Kees in de auto stappen. Hij had sinds zijn thuiskomst de dag ervoor geen woord gewisseld met Agnes. Hij weet het aan de spanning van de afgelopen tijd. Bij zijn auto aangekomen, schrok hij zich lam. De hele voorruit was besmeurd. Nadere inspectie wees uit dat het om bananensoes ging. Tierend stond hij een kwartier lang kokend sop over de auto te gieten.

Twee dagen later vond Kees bananensoes in zijn schoenen, na de eerste tennissessie. De vulling zat tussen zijn tenen. Agnes stond ’s avonds kokhalzend de handdoek te wassen die Kees had gebruikt.

Op het werk van Kees ging het bergafwaards. Bananensoes in zijn laptop geplet. Bananensoes op de wc bril. Bananensoes op de ventilatorbladen in zijn kantoor.. Kees werd er helemaal paranoïde van.

Thuis viel er niet over te praten. Op een zaterdag stond de postbode voor de deur met een aangetekend pakket. Kees wist dat het zijn dure postzegels waren die hij bij een antiquair in Brussel had besteld. Unieke stukken, om de collectie mee te bekronen. Met afgrijzen bekeek hij de inhoud van het pakket. De postzegels waren tot een grote bal gekneed, vermengd met bananensoes.

Agnes kwam in Rotterdam kennismaken op haar nieuwe werk als kleuterjuf. “Waarom zijn jullie eigenlijk weggegaan uit Tuttemerzijl? Je man ging er toch voor de rust naartoe?”, vroeg een collegaatje. “Ach”, zei Agnes, “je weet wat ze zeggen over Groningen. Stugge lui. Kees kon er niet aarden. We hebben besloten gehuurd te gaan wonen, ik werk en hij zit voor zijn rust nu gewoon thuis. Hij kweekt bonzaï boompjes als hobby nu.”

Op hetzelfde moment liep Kees huilend door het achtertuintje van een verpauperd perceeltje. Op de grond lagen vertrapte en verminkte Bonzaï boompjes. Aan elk stammetje was bovendien, met pijnlijke Japanse secuurheid, bananensoes roomvulling gesmeerd.

20120430-003325.jpg