Archive for the Goud van oud Category

De Moeder. Dag.

Posted in Goud van oud, Mijn jeugd, Niet door de beugel, Uncategorized with tags on mei 2, 2016 by vandraeckensteijn

Het is bijna moederdag. De commercie probeert kinderen en hun vaders in haar grip te krijgen, met allerhande moederdag cadeautips. Schaamteloos soms, als je ziet welke bedragen daar mee gemoeid gaan. “Maak mama blij met een iPad!”. Tenzij het kind in kwestie al op de peuterspeelzaal is begonnen met drugs dealen, is dit toch een volledig onbetaalbaar item? Net zoals de vele witgoed aanbiedingen in het kader van moederdag? Natuurlijk, de vader des huizes moet de portemonnee trekken, dat snap ik ook wel. Maar als je dan toch pecunia over de balk smijt, dan toch niet aan rolbevestigend witgoed?

 

Electronica voor haar
Gelukkig is er mail van de grootste electronica website van Nederland, daar waar mannen zich thuis voelen. Variërend van betaalbaar tot net niet meer betaalbaar (voor papa) komen de moederdagtips van de techneuten voorbij. Ik denk nog bij mezelf: “Hehe, als er iets afwijkt van dat rolbevestigende patroon, dan is het wel een cadeau voor moeder uit deze echte mannenwereld!”. Dat idee laat ik al snel varen. Onder de aanbiedingen bevinden zich naast electrische haarborstels, haardrogers, stofzuigers en kruimeldieven ook parkeersensoren en achteruitrijdcamera’s. Daar gaan we weer. Vrouwen doen de huishouding en kunnen niet rijden. Bam.

 

Generatie ZGA
Daar behoor ik met mijn 46 jaren toe. Generatie Zelf Gekleide Asbak. Ook wel Generatie Zelf Geknutselde Koffiefilterhouder. Toegegeven. Het waren de jaren 70 en “we wisten toen niet beter”. Je kleide gewoon een asbak met bijpassende aanstekerhouder, of, als je tijd over had, een lucifersdoosjesstandaard. Liefst een handafdruk van je kinderklauwtje in de klei, deze uitsnijden en dan zorgvuldig bovenop de hand een mooie rand opbouwen die de asbak vormt. Het pièce de resistance was zonder twijfel het inkepinkje wat je dan mocht maken, waar mama haar sigaret in kon leggen, als ze even niet rookte. (Wat natuurlijk gelul was, iedere moeder stak in die dagen de ene sigaret met de andere aan en een peuk laten balanceren op dat dunne ingekeepte randje was onmogelijk, vanwege alle sherry die reeds de huig gepasseerd had.). Bottom line: mama rookte en dronk koffie, afgewisseld met een goed glas sherry. Asbak en filterhouder dus. Dezelfde die je maakte voor vaderdag.

shutterstock_106451462

Geen discriminatie en betaalbaar ook nog
Als kind hielpen we dus mee om onze verslaafde ouders een beetje te ondersteunen met zelfgemaakte faciliterende middelen. Daar werd niet gekeken naar rollenpatronen. Daar werden geen bedragen van honderden guldens uitgetrokken om deze dag tot een succes te maken. Een zelfgeplukt veldboeket (voornoemde electronica gigant heeft het in zijn mail over een bosje gratis Solar Powered LED Tulpen bij iedere moederdagbestelling), een asbak, een koffiefilterhouder. Een dienblad met een lauw Danone croissantje, knakworst in het midden en een bakje roerei. Dit alles weg te spoelen met een borrelglas zelfgeperst sinaasappelsap en klaar met de toestand. Strijkplanken, wasmachines, televisies en andere spullen voor de huishouding werden aangeschaft wanneer het nodig was. Achteruitrijdcamera’s of parkeersensoren hadden we ook niet voor moeder. Op de Kever 1302 zat aan de voor- EN achterkant een groot chromen ding met de naam “bumper”. What’s in a name.

Advertenties

Bricklin

Posted in Auto, Goud van oud, Merken with tags , , on januari 23, 2015 by vandraeckensteijn

Ik moet even iets delen. Iets over auto’s. En voordat jij, “auto’s doen me niets” lezer, wegklikt, wil ik even zeggen dat je misschien na het lezen van dit stukje je eigen auto meer gaat waarderen.

In mijn zoektocht naar onderdelen voor mijn Cadillac stuitte ik op een Amerikaanse autospecialist, die een leuk wagenpark heeft staan. Al bladerend door de klassiekers, kwam ik een auto tegen die ik nog nooit gezien had, laat staan ervan gehoord.

De Bricklin sportscar
What’s in a name? Brick=baksteen. We hebben het hier over een jongensdroom van Malcolm Bricklin, die begin jaren ’70 besloot om een auto te ontwerpen. Om er zeker van te zijn dat hij met lage productieaantallen toch rond kon komen, moest het een prijzige sportwagen worden. Hij ontwierp een lichtgewicht buizenframe en ging op zoek naar duurzaam beplatingsmateriaal. Dat moest kunststof worden. Zijn oog viel op het materiaal waarvan douchebakken gemaakt werden. Aangezien nog niemand dat gebruikt had in een auto, was hij uniek in deze keuze. De panelen werden versterkt met stalen platen en voila: duurzaam.

Een exotisch koetswerk rolde van de tekentafel… en bij zo’n uitstraling hoorde natuurlijk een dikke motor. Alle techniek werd geleend bij Ford en een flinke V8 moest de Bricklin de bricks uit de weg laten trekken. De auto werd door investeerders gefinancieerd, wat natuurlijk prachtig was, ware het niet dat de heren geldschieters haast hadden. Het gevolg: de Bricklin werd veel te vroeg en onder zware druk op de markt gebracht. De dag dat de eerste klanten hun bestelling konden afhalen, was meteen de dag die het einde inluidde voor dit excentrieke sportautootje…

Wat was er mis
Om te beginnen lieten veel klanten hun Bricklin bij ophalen gewoon staan, vanwege de enorme kieren in het koetswerk. Scheve naden, grote spleten, over elkaar schurende plaatdelen… Geen Bricklin was hetzelfde en de panelen waren te vervormbaar.

Degenen die hem wel meenamen, kwamen er al snel achter dat de bestuurdersstoel niet goed af te stellen was. De afstand tot het sportstuur was zo groot, dat veel bestuurders met kussens in de rug moesten rijden om bij het stuur te komen. Dat zelfde stuur was klein en dik, een echt sportstuur uit die tijd. Helaas blokkeerde het ding het totale zicht op het instrumentarium. Een Bricklinrijder weet nooit hoe hard hij rijdt. Of de politie dat als excuus accepteerde, is de vraag.

Dan de dikke V8. De layout en het formaat van de motor maakten dat na een snelle rit de boel niet snel genoeg afkoelde onder de douchebakmotorklep. Het gevolg: bij terugkomst van het boodschappen doen, kon het zijn dat je de auto met een gesmolten neus aantrof…

De uitsmijter (opsluiter)
De echte klap op de vuurpijl was echter het probleem wat bezitters hadden die zelf meer dan 80 kg wogen en alleen in de auto zaten. De vleugeldeuren van de auto blokkeerden in hun sloten als gevolg van scheeftrekken van de auto, door het gewicht van de bestuurder en de onbalans. Kon je meteen naar de brandweer rijden om je uit de auto te laten zagen.

De staat waarin Malcolm Bricklin zijn sportwagentje bouwde, verbood hem op een gegeven moment om zijn werkzaamheden voort te zetten. Verder dan de Bricklin V2 is hij niet gekomen.

Morgen ga ik naar dat bedrijf om onderdelen te halen. Daar ga ik die Bricklin eens goed bekijken en me alle ellende voorstellen die mensen ermee hadden. En genieten van het feit dat er een gek was die zich niet liet tegenhouden.

Bricklin. Dus.

bricklin

What happens on ebay does not stay on ebay

Posted in Goud van oud, Merken, Mijn jeugd, Persoonlijk on februari 26, 2013 by vandraeckensteijn

Ebay. Jaren niks mee gedaan en ineens vol in the picture bij mij. De reden: ik begin verslingerd te raken aan het terugkopen van mijn jeugd. Gadgetfreak vanaf het moment dat ik op knopjes kon drukken, heb ik in de decennia dat ik besta veel electronica de revue zien passeren. De meeste gadgets gingen weer van de hand om er een ander een plezier mee te doen, kapot gingen ze bijna nooit, daarvoor was ik te zuinig op mijn spulletjes.

Bandai: Zaxxon

Had ik sommige dingen maar bewaard. Dan had ik nu niet koortsachtig ebay afgeschuimd op zoek naar vintage toys and electronics. Wat een feest der herkenning zeg! Het grote probleem doet zich nu voor: meebieden is zeer makkelijk en heel verleidelijk. Facebookvrienden herinneren zich de Cylon pop (Galactica 1) nog wel, die ik “won” op ebay, waarna ik even het boetekleed moest aantrekken van mevrouw Van Draeckensteijn. Openlijk bekend dus op Facebook dat ik een ietwat nerdy aanschaf had gedaan.. het gevolg: bijval op Facebook van de dames, die de aankoop van het chromen boosdoenertje maar stom vonden en een hause aan “vet”, “gaaf”, “cool” en “waar te koop” reacties van de heren onder mijn Facebookvrienden.

Boys will be boys dus. Ik probeer de ellende te beperken door als ik bied, mezelf in te houden. De “Buy now” optie probeer ik zoveel mogelijk te vermijden. Ik voel me als een vrouw in een volgeladen schoenenzaak. Soms biedt je een klein bedrag op een artikel en vergeet je dat je geboden hebt en wordt je blij verrast met een melding dat je voor dat bedragje iets super cools gewonnen hebt… (zo ploft er vandaag een retro LCD spel van Nintendo op de deurmat van Donkey Kong, double screen) en heb ik voor € 9,- een totaal onzinnige portable lasershow in China gekocht. Alibi voor die laatste: “Die kan mooi in de Mazda RX7 ingebouwd worden”. Ik moet stoppen met dat soort aanschaffen. Het is crisis tenslotte en als mevrouw Van Draeckensteijn zou zeggen niet blij te zijn met dit soort verrassinkjes, dan snap ik haar ook prima.

Nu het grootste dilemma: ik ben overboden op een horloge. HET horloge. Een Casio Game & Watch horloge met ingebouwd computerspel. Ik had exact dezelfde in 1985 en het ding is zoek geraakt. Op zolder ligt nog een hologram ergens, die ik van het ding heb laten maken op Space ’86. Uitgerekend DIT model is “ultra rare”. Er gingen er drie aan mijn neus voorbij op ebay de afgelopen maanden. Nu is er eentje in perfecte staat te koop, maar de kans is groot dat de prijs opgedreven wordt tot $ 250,- tot $ 300,-…. Wat te doen? Ik heb het er thuis al over gehad en samen kwamen we tot de conclusie dat technisch gezien het klokje dat geld niet waard is. Maar het gaat om emotionele waarde, om sentiment. Ik lig er wakker van zelfs. Geobsedeerd door een stom stuk electronica uit vervlogen tijden.

De veiling loopt nog 1 dag. Nu al weet ik dat als ik zonder mee te bieden het moment laat passeren, ik spijt ga krijgen. Het bedrag verantwoorden is onmogelijk en soms denk ik bij mezelf: je lijkt wel gek om zoveel geld op te hoesten voor zoiets onzinnigs.

Aan de andere kant: ik rook. Als we het hebben over geld over de balk smijten voor iets onzinnigs, dan hebben we denk ik de moeder aller onzinnigheden wel te pakken. Het idee om te stoppen met roken en als beloning dat zeldzame horloge aan te schaffen begint inmiddels handen en voeten te krijgen. Vanavond maar eens met mevrouw Van Draeckensteijn overleggen…

“Jemjemjem”

Posted in Eten & Drinken, Goud van oud, Merken, Mijn jeugd, Persoonlijk with tags , , , on januari 13, 2013 by vandraeckensteijn

Televisie kijken is dankzij twitter weer een “sociale bezigheid”. Met gebruikmaking van de bij een bepaald tv programma horende # (hashtag), wordt er driftig commentaar gegeven door hele hordes mensen op twitter, terwijl thuis de televisie staat te loeien. On the fly commentaar op uitspraken, situaties, kleding.. iedereen praat driftig door elkaar en mee. We zijn ook in staat om EN het programma te volgen EN in de gaten te houden wat onze vrienden op social media er van vinden.

Kop houden en tv kijken!

Dat had ik vroeger eens moeten proberen. Had mijn vader er al een probleem mee dat je door een tv programma heen praatte, zijn moeder was nog veel erger. Oma zat IN de tv. Wie zijn klep opentrok, werd afgeblaft. Dat liet je wel uit je hoofd dus. En toch.. ik genoot van tv avonden bij oma thuis. Het fanatisme waarmee ze haar favoriete programma’s keek en zelf het commentaar erbij verzorgde (ja, zelf mocht ze er wel doorheen lullen. Oma was een soort eindbaas), was aandoenlijk en vermakelijk. Van een afstandje keek ik naar oma, met een half oog het programma volgend. Zo had ze haar favorieten: Ron Brandsteder (volgens haar een fijne lieve man), Andre van Duin (die vast en zeker gepest werd in zijn jeugd), Piet Bambergen (volgens oma moest die man in het echt ook zo zijn) en de toppers Johnny en Rijk. Zat je dan, in de met tierelantijntjes gedecoreerde huiskamer van oma, zijzelf in haar luxe stoel met art deco krullen, voetjes op een voetenbankje met een gehaakt kleedje en.. de borrel binnen handbereik. Als John Kraaijkamp Sr. het beeld sierde ging de tv harder. Oma genoot en wij genoten mee. Owee als je er tussendoor sprak. “En nou allemaal de kop dicht!”. Dat was een waarschuwing die zelfs mijn vader ten deel viel. Die protesteerde nog wel eens als hij zo werd toegesproken, maar kreeg de nekslag waar wij bij zaten, met een ferm “ja en ik ben je moeder.. nou jij weer..”

John Kraaijkamp Sr.

Daar ga ik het even over hebben. Van alle Nederlandse sterren uit die tijd, liep hij als een rode lijn overal doorheen. Mijn vader en ik hadden, net als oma, “een dingetje” met hem. Pa betitelde de humor van John als “typisch Amsterdams” en we genoten er samen van. Niet alleen van de vele tv optredens, ook van de liedjes (op youtube staan een paar hele mooie) en in het bijzonder van de televisiereclames waarin hij schitterde. We waren een reclamenest thuis en hadden op veel commercials wel wat aan te merken. De juweeltjes onder de reclames werden echter op het puntje van de bank gevolgd. Reclames met John in de hoofdrol waren favoriet! We genoten van die ondeugende kop van hem, nog voordat hij een woord gezegd had. Als ik nu zou beginnen te zingen “C en Aaaaa…” dan vullen de ouderen onder de lezers dit automatisch aan met “..is toch voordeeeeliger!”. Stonden ze, op het dak van de C&A, John en Rijk. We genoten er met volle teugen van. De allerbeste reclame met John in de hoofdrol vond ik zelf die van Volnij melk. Volnij, een afkorting van De Volharding Nijkerk. De melkfabriek uit het gereserveerde Nijkerk maakte uitgerekend gebruik van de grootste humoristische boef uit die dagen. Briljant. Situaties waarin John al melkdrinkend voorbij kwam, druk pratend en trots op de houdbare melk die hij als overlevingspakket bij zich had. De uitsmijter was elke keer het geluid wat hij maakte na het drinken van de melk… “Jemjemjem”. Mijn vader en ik dreven mijn moeder en zus tot waanzin aan de ontbijttafel, door na elke slok melk te gaan zitten “jemjemjemmen”.

Het toeval wil dat ik in Nijkerk werk, inmiddels al een jaar of vijf. De reclames van Volnij waren, zoals zoveel herinneringen, gearchiveerd onder het kopje “vroeger”, ergens in mijn hoofd. Tot ik via social media in contact kwam met Sanne, de dochter van John. Ik realiseerde me, na het zien van lieve foto’s van haar en haar papa, dat John naast een publieke held vooral ook haar held was. Gewoon een lieve vader. Eentje die stevig gemist wordt. Daarom, Sanne, is dit blogstuk voor jou. Mijn kleine bijdrage aan een herinnering aan die veelzijdige kerel, met zijn grappen, grollen en gevoeligheid.

Ik betrap mezelf er op dat ik sinds kort, bij het passeren van het bord “Nijkerk”, even “jemjemjem” doe. For old times sake.

XXX

Draeck

Voor Nance

Posted in Goud van oud, Persoonlijk with tags on juni 9, 2012 by vandraeckensteijn

Mijn schatje in 1996. Vakantie Tunesië.

Ergens in 1994 parkeerde ik mijn legergroene Volkswagen 181 voor de deur van een binnenzonweringsbedrijf in Nijmegen. Het bedrijf waar ik voor werkte toen (in Duiven) deed zaken met deze (toen nog) 080’ers en ik was door hun vertegenwoordiger uitgenodigd om de fabriek te bezoeken. Een snel rondje handjes schudden op de binnendienst na de koffie… “Kijk en dit is de werkplek van Nance” sprak mijn gastheer in plat Bemmels. Ze zat er niet, maar anders had ik haar waarschijnlijk ook niet gezien, achter die inmense batterij archiefbakjes. Nance was het meisje met de zwoele telefoonstem. De dame die alles wist, alles oploste.

Vervolgens een rondje fabriek. Midden tussen de machines duikt ineens een klein dametje op, in een fluoriscerend batikshirt, duizend oorbellen in, jeans met wijde pijpen en blote voeten. Lang blond haar, boven haar hoofd gebundeld in een staartje. Geen paardenstaart, maar een soort wuivend palmpje. “Daar is Nance!”. Ik schud haar de hand en merk de ietwat afkeurende blik op, vanwege mijn kak blousje, Marlboro spijkerbroek en Van Bommels (met gaatjes ja). Haar stem herken ik meteen en maakt dat ik wat minder hard “raar meisje” denk.

Maanden gaan voorbij. We doen intensief zaken met het Nijmeegse bedrijf en ik heb Nance dan ook elke dag aan de telefoon. Genietend van haar stem en uitbundigheid worden de zakelijke gesprekken steeds meer privé. Tot ergernis van onze beide werkgevers uiteraard. Ik zat een keer ’s avonds op het werk, met een binnenzonweringsprobleem te worstelen. Me niet bewust van het tijdstip pak ik automatisch de telefoon en draai het bekende 080 nummer. Terwijl de telefoon overgaat aan de andere kant, realiseer ik me dat dit super stupid is. Die hele fabriek werkt tot 17.00 uur en het is bijna 20.00 uur. Net voor ik wil ophangen, wordt de telefoon tot mijn verbazing beantwoord: “Met Nance…”

Uren bellen in de maanden ervoor maakten dat ik haar gemoedstoestand en buien feilloos kon peilen. Aan haar stem hoorde ik dat ze ergens pijn had. Bij navraag bleek mevrouw een gebroken rib te hebben. “Hoe is dat gebeurd joh?”, vraag ik. Bij een concert, was het antwoord. Dat heeft mijn aandacht. “Dat was dan niet bij Lee Towers”, grap ik. Nee, bij Motörhead. “Bij het crowdsurfen iets te hard neergedonderd”, zegt de zwoele, maar getergde stem. Zowaar een gemeenschappelijke interesse! Nance blijkt van dezelfde muziek te houden als ik. We babbelen nog even lekker verder en ik besluit mijn telefoonnummer aan haar te geven, om een keer privé bij te kletsen. Later begreep ik pas dat Nance elke week wel telefoonnummers van klanten kreeg en echt niet van plan was te bellen. Dat ze me toch belde, was omdat ze het zielig vond om me teleur te stellen. Ik was blijkbaar toch een beetje anders dan de rest.

Mijn huisje in Duiven zat weer eens vol met buren. De potten bier op tafel, een familie asbak met een berg peuken erop. Muziek hard aan. Vrijdagavond vieren. Zoete inval. Het zal tegen 23.00 zijn geweest dat de telefoon ging. (Zo’n bedraad ding, doorzichtig, met gekleurde lampjes die branden als er gebeld wordt). Ik neem aan en ben verrast: “Hoooooi, met Nance…”. Met handgebaren heb ik de hele hut naar huis gestuurd. Oprotten, ik moet bellen. Na een lang, gezellig, ontroerend, humorvol en warm gesprek hing ik met een rood oor op. Ergens rond 03.30… De laatste zinnen gingen over een keer gezellig een middag en avond stappen in Nijmegen.

Vandaag, 18 jaar geleden

Die middag kwam dus. 9 juni 1994. Met mijn kak outfit aan parkeer ik weer voor de deur. Een gezellige middag en avond voor de boeg. De dame in kwestie had haar haar dit keer getoupeerd en de blonde manen stonden een meter van haar hoofd af. Verder een zwarte longsleeve van Mucky Pup met daarover een mouwloos spijkerjasje, een afgeknipte jeans daaronder en blote voeten in legerkisten. There you are. In totaal contrast liepen we naast elkaar, al beppend, de stad door. Drinkend, snackend, lachend. En passant bleven we nog even bij De Lellebel staan. Ik meld dat ik altijd al een oorbel wilde. Dat het hier wel heel goedkoop was, je had er twee voor de prijs van één. Twee handen in mijn rug duwden me naar binnen. Een zwoele stem voerde het woord. Een kwartier later stond ik verbouwereerd buiten. Met twee oorbellen. Mijn blond gezelschap genoot zichtbaar van het feit dat ik een beetje meer in haar wereld stond.

De avond werd gezellig afgesloten bij Mexicaans Restaurant Popocatepetl. Weer verbazing van mijn kant, over hoeveel iemand tijdens het eten naast haar bord kan knoeien. Ik zit met een joekel van een enchilada voor me, ben op de helft. Luister aandachtig naar Nance. Al kauwend op een flinke hap Mexicaans eten kijk ik het babbelende gezicht aan. Wordt gevangen in haar ogen. Erin getrokken. Mijn bestek leg ik neer. Die hap wil maar niet naar beneden, want mijn buik zegt nee. Te druk. Met rond fladderende vlinders.

Sindsdien bij elkaar. Met ups en downs, zoals bij iedereen. De ups voeren gelukkig de boventoon. Love you big time lief @roodelfje

A quick and dirty tourist guide to The Netherlands

Posted in Auto, Eten & Drinken, Fantasie, Goud van oud, Nieuws, Persoonlijk with tags , , , , , , , , on mei 7, 2012 by vandraeckensteijn

Welcome to The Netherlands, or “Holland” as some of you prefer to call our little country. Most probably you are packed with brochures covering the things which are worth seeing. Of course you can visit those places, but be warned: like any other tourist information, those brochures cover the things you actually already know. Why not get rid of those rusty images of the Netherlands? Here’s the truth about us:

Drugs

We have plenty of that. In fact, we are notorious for our “coffeeshops”. Tourist attraction number 1 if you are into some sedative pleasure. Here’s the joke: the dutch are allowed to grow some cannabis for home use, are allowed to posess it for own use and we will not be arrested for buying it. It’s legalised. Legalisation is a good thing. But: new law prohibits tourists from buying it. We are all waiting for a new kind of ID which allows dutch citizens to buy the stuff in the place where we live. That’s because our local governments don’t want drugs tourism anymore. Because you obviously can’t handle shit. Anyway, there are plenty smartshops around, which sell mushrooms. Hell, you even might end up in the newspapers as a fat headline, when the firedepartment scrapes your debris from the pavement. Every year some tourists overdoing mushrooms and lsd take a free jump out of the hotelroom window, fully confident of their flying capabilities. Well, I guess it IS a rush, be it a short one. Be warned about the cannabis on offer: it is very strong, if you are not a regular user, it’s wise to use it with care.

Drugrunners

Now here’s another thing which will astound you. If you are considering coming to us by car and are planning to cross the southern border, you are in for some action in Limburg! The Limburgian drugdealers are so worried about you that they are more than happy to come to you instead of being visited. If you are followed by fast compact cars with tinted windows, you are in the luck! They will overtake you, make you stop and then they offer you their drugs for sale, whilst holding their gun point blank to your head. Now there’s an offer you can’t refuse! There you are, in your mpv, 70 years of age and you find yourself buying heroine or cocaine. Well, there is a first time for everything, hey! Just don’t get caught with it, because THOSE drugs are NOT legal. You’d better use it up all at once or ditch it somewhere.

Typical dutch

Tulips, cheese and wooden shoes. That’s us. Well, that’s what your brochure wants you to believe. We don’t wear wooden shoes anymore. Some farmers still do, but somehow we managed to get used to normal footwear. Tulips are our national pride. Tulips find their origin in the Arab world. Most dutch don’t know that. Alcohol, another thing. We have a proud history of making Jenever and beer. Like tulips, alcohol originates from the Arab world. As does the coffee we are so proud of. So, if it wasn’t for the Arabs, we would not have anything to brag about. Shameful that nowadays we are xenofobic and a vast group of dutch people would rather see some of our fellow citizens leave on the first plane out.

Dutch food and drinks

Did I mention cheese? Yes I did. Historically speaking, Alkmaar is our main cheese  city. We do have wonderful cheese. It doesn’t come cheap, but buy it and you are in for a treat. Unless you buy frozen food to prepare at home. Big chance you are presented with “analogue cheese”, as we call it. We are master in designerfood. We also like to fuck up food. The only reason why you can buy it and eat it, is because our health department can’t prove any relation between sudden death and the stuff we eat. Analogue cheese is an artificially made cheese, mainly consisting of grease.

We do not have fine cuisine. Typical dutch dishes are varieties of “stamppot”. How to explain stamppot.. well.. imagine a big bucket of cooked potatoes, cooked veggies and some chopped and fried bacon (with liquid fat and all). Now mash the shit by stamping on it. You can repeat this with any vegetable you like and voila, another stamppot created! Usually eaten with typical dutch smoked saucage, called “rookworst”, translated “smoke wurst”. Very nice and guaranteed to keep you going!

Snacks. We are big at snacks. Our meat industry is the best icon of dutch cheapness. Every snack you buy at a snackbar contains “separator meat”. Here’s how they do it: after the meat factory used every normal piece of meat, there are only bones with scrap left. These bones are put in a giant centrifuge to separate the last pieces of meat from it. At the end of the separation line, a thick, grey bulk of goo is coming out. That’s the meat which will be used in making our fine “frikandel”, “kroket” and “steamed meatball”. Now there is actually nothing wrong with it. It tastes good! Some German snackbars near the border sell our frikandel because of the many dutch customers visiting them. In some cases there is a general health warning written in German posted on the wall, to inform Germans about the poor quality of ingredients in the rod of meat we are so proud of. Picky people, those Germans 😦

You might want to experience “eating out of the wall”. That’s typical dutch too and very efficient when you are in a hurry. Imagine a wall with little glass doors. Behind every door lies a deepfried snack, waiting for a hungry stomag. They are kept warm in their cosey compartments. You flick a € 2,- coin in a slot and jerk the handle on a door of choice. Instant fulfillment! Now keep in mind that some of those snacks were waiting for hours until you came along. So, they are not crispy anymore and if you are lucky, luke warm. If you are sober, that might be disappointing. But: if you are pissed with booze and totally out of control, nothing will satisfy your hunger more than a piece of fat, salty, luke warm meat which won’t burn your mouth. Did I tell you we are a rather efficient nation? Now you know!

The dutch are very adaptive when it comes to food. In fact, we don’t mind at all buying contaminated food. 90% of the raw chicken on sale contains the germ salmonella. Deadly when you are infected with it when your body’s resistance is low. Elderly people and little kids could actually die from raw chicken. Hell, it is contagious to a level that you have to desinfect your kitchen and kitchentools.

When you order a beer, do not mistake the glass of beer we serve you for a sample. It actually is what you get for that many euro’s. Getting drunk means you have pay up.

We do have good tasting beer however. And our coffee is great too! Unless you are in a joint where they serve Senseo. Then again, Senseo comes closest to the surrogate coffee they made during World War 2. So historically speaking, you are in for a treat.

The Germans

Speaking of World War 2, when you visit Holland in summer, you will notice many Germans on the road. Every year they invade us again, some sort of reenactment. BMW, Mercedes, Audi and Volkswagen with black and white numberplates. Behind their cars they tow big caravans. On their way to the dutch coast. That’s where they dig holes. On the beach, on the lookout for English tourists coming in by boat, I guess. It is inevitably in their nature to defend Europe from any British invasion. We should be thankful for that. Be aware that when your neighbour on any camping is German, you have to respect borders. They are somewhat territorial in their claims to the piece of soil they rented for their caravan.

On the road

We do not know how to drive. Period. On dutch highways, it’s survival of the fittest. Expect us to overtake you on every possible side and you are good. Prepare yourself for a shock when you visit the toilet in a gas station. Hell on earth! Not as bad as the toilets found on French highways, but they come close. BP has the cleanest ones, just so you know. We have no patience with lost tourists in cars. Stay cool. We will not run you over, we just honk the horn at you and gently extend a middle finger when you are searching for a place to park. No harm done there.

Instead of spending your money on a live show in Amsterdam, just watch us being fucked over and over at the gas station. Our petrol prices are criminally high and 75% of what you pay for a gallon slips directly into the greedy pocket of our government.

We let that happen. Dutch people are like lemmings. We let them push us over the cliff and die smiling. Alcohol, tobacco, petrol… prices rocketed skyhigh because of taxes.

Sex industry

Speaking of taxes.. Did you know that prostitution is illegal in most dutch cities but is silently tolerated? To make things even better: the prostitutes have to pay taxes!!! Yes! That’s us! The Netherlands in all it’s glory. We forbid prostitution and on the fly we let the people working in that business pay taxes. Now, how’s that for efficiency?

Our heritage

You know the dutch invented slavery, do you? Once we were a proud people of colonists, that’s how we got those nice tobaccoes, spices, coffee and tea. Unfortunately, in the Golden Age, those goods were harvested by slaves. We are not proud of it and seriously, we would rather not be reminded of that black page in our history. You won’t find any museum on the subject either. But: we did keep slavery alive, just to stay in touch with the past. Walk into any Aldi Supermarket and you will see people working for minimum wages but being pushed to the brink of what still is decent. And you can shop on the fly too! Much cheaper than visiting a museum and your groceries are affordable too. Then again, everything you buy there is German.

If you are still with me, then you are prepared enough to visit us. I did not mention our dogshit problems on pavements. I did not mention our crappy public transport. There should be something left to discover, right?

Have a nice stay.

Science Fiction met achtergrond commentaar

Posted in Film, Goud van oud, Mijn jeugd, Persoonlijk on mei 3, 2012 by vandraeckensteijn

Star Wars, Galactica, Star Trek, Blake’s 7, Moonbase Alpha… heerlijke Science Fiction series uit de jaren 70 en 80. We bleven thuis voor afleveringen van dit genre. “We” als in “mijn moeder en ik”. Mijn zus had er niet veel mee. Mijn moeder des te meer. Lekker naast elkaar op het puntje van de bank! Chips binnen handbereik, een liter cola (glazen fles) en draaien maar met die handel. Kon het mooier? Ja, dat had gekund.

Mijn vader had een takkehekel aan science fiction. Zo erg zelfs, dat hij met zijn ongezouten commentaar door elke aflevering heenlulde en ons tot waanzin dreef. Achter de bank in de zitkamer, waar de TV stond, zat hij aan de grote eetkamertafel met een schildersezel voor zijn neus. Pijp in de mond. Borrel ernaast. In plaats van zich te concentreren op zijn kunstwerk, gluurde hij langs het canvas mee. Zijn commentaar zit nog in mijn geheugen gebrand. Hieronder even hoe zo’n tv avond eruit zag…

Captain Kirk gilt “Go to yellow alert!”
Pa: “Niet te verstaan die gast in pyjama. Die moet naar bed denk ik! “Goodie older” zegt-ie ofzo. Nou, goed istie niet, maar older denk ik wel.”

Prinses Leia komt in beeld…
Pa: “Die is van de bakker. Kun je zo zien, de cocosmacronen nog naast de kop zitten..”

R2D2 rijdt door de woestijn…
Pa: “Er komt niet veel goeds uit dat rijdende vuilnisvat en hij mag ook wel eens gesmeerd worden. Wat piept dat ding!”

Darth Vader inspecteert de troepen…
Pa: “Het zijn Nazi’s!! Kijk die helmen dan! En hij klinkt als Goebbels toen die astma had!”

Battlestar Galactica komt in al haar glorie door beeld suizen…
Pa: “Ik betaal godverdomme geen kijk- en luistergeld om een film te zien waar je de touwtjes kunt zien hangen!”

Twiki, de robot van Buck Rogers komt in beeld..
Pa: “Hahaha een verzilverde eikel. Net een metalen kabouterpiemel..”

Blake’s 7. De crew grijpt naar de wapens…
Pa: “He schat, kijk eens! Precies je krultang! Hahaha.. zelfs het gekrulde snoer zit er nog aan! *note: hij had gelijk. Ma had een oranje krultang die EXACT hetzelfde was. Uren mee door het weiland gekropen daarna ☺

Chewbacca loeit vanuit de koepel van de Milennium Falcon
Pa: “Een kruising tussen een Schotse hooglander en een gorilla. Daar winnen we de oorlog mee in de toekomst..”

Hans Solo wordt in ijs gegoten
Pa: “Als DAT de toekomst is, dan koop ik NU nog een eind touw!”

De Ceylons (old style he..) marcheren bij Baltar naar binnen
Pa: “Doet me er aan denken dat ik nog rubberen laarzen bij de Welkoop moet halen morgen…”

Baltar, van onderen belicht, komt met gezicht in beeld en spreekt de Centurions toe
Pa: “Die is aan de drank en niet alleen in de serie..”

Hevige vuurgevechten tussen Vipers en Ceylons, veel lasergeweld
Pa: “De ruimte is een VACUÜM! Daar hoor je niks!”

De Klingon leider komt in beeld
Pa: “God, het is net die neef van Hendrik hier achter op de boerderij. Die heeft ooit een tractor ongeluk gehad, kwam met zijn hoofd onder de wielen…”

Pa maakte echter één uitzondering. Als Wilma Deering in beeld was, in de serie Buck Rogers, dan werd het stil. En ik begreep hem prima. Daar konden de Dolly Dots met hun veel te los zittende zilveren kostuumpjes dus never aan tippen.