Archive for the Merken Category

Kruidvat Eindhoven weert hond en bazin

Posted in kruidvat, Merken, Niet door de beugel with tags , , , , , , , , , on april 3, 2016 by vandraeckensteijn

Eindhovense uit Kruidvat gezet vanwege hond

Eindhoven, 3 april 2016

Deborah Lucardie, yoga instructrice te Eindhoven en tevens bazin van Franse Bulldog Otis, had een opmerkelijke ervaring deze zondagmiddag. Een gezonde wandeling met Otis bracht haar bij één van de Kruidvat filialen in Eindhoven, te weten die op de Strijpsestraat. Zoals ze wel vaker inkopen doet bij de betreffende drogist, was dit ook vandaag haar plan. En, zoals wel vaker, wandelt Otis een rondje mee aan de lijn, door de winkel…

Deborah en Otis

Deborah en Otis

Raus mit dem Hund!
Helaas, dat mag blijkbaar niet meer van de filiaalleiding. Deborah en Otis werden de winkel uitgezet. De Franse Bulldog is opeens “Canis non grata” en wel om de reden dat hij zich wellicht zou kunnen vergrijpen aan het schepsnoep in de zaak. Nou weet ik niet of een hond überhaupt interesse heeft in snoepgoed, de onze zeker niet, maar je zult maar meemaken dat de viervoeter een poes herkent in Katjesdrop en in de bak springt..

Bekeuring
Kruidvat lichtte de ernst van de zaak nog eens toe: Mevrouw Lucardie riskeerde een fikse boete vanwege schending van de wet. Ook het fililaal kon een boete oplopen door Otis toe te laten! Met verbazing hebben zowel Deborah als Otis deze argumentatie aangehoord. Het gesprek verliep net niet gezellig genoeg om inzage te vragen in de stukken waarover Kruidvat klaarblijkelijk beschikt, waarin vermeld staat dat toelaten van honden bij het schepsnoep een boete kan opleveren.

Je zult maar blind zijn..
…en trek hebben in een zak schepsnoep. Moet je je blindengeleidehond dan aanbinden buiten en al zwaaiend met je stok langs de rekken bij Kruidvat Strijpestraat? Ik kan mij namelijk niet voorstellen dat trainingscentra voor blindengeleidehonden de honden africhten op schepsnoep.

Hygiëne? Wat dacht u van straatvingers en snottebellen?
Deborah is boos en terecht. Het is volgens haar nog altijd de verantwoordelijkheid van de hondenbezitter m/v om ervoor te zorgen dat het aangelijnde gezelschapsdier zich gedraagt in openbare gelegenheden. Als het weren van de hond om hygiënische reden gebeurt, dan lust mevrouw Lucardie nog wel een plakkerig snoepje. Deborah: “Ik zie regelmatig kinderen loslopen door de drogisterij, met vieze vingers en snottebellen. De ouders kijken niet naar hen om.. en ja, deze kinderen staan met hun handjes in dezelfde bakken schepsnoep te rommelen. Bakken waar mijn hond niet eens BIJ KAN!”.

Kruidvat Strijpsestraat Eindhoven… daar moet u dus niet zijn met uw hond, tenzij u die torenhoge boete kunt betalen waar men mee dreigt.

Smart Watches: nu kopen of wachten?

Posted in Merken, Nieuws, Persoonlijk with tags , , on maart 15, 2015 by vandraeckensteijn

Als het om gadgets gaat, ben ik net een ekster. In de term “gadget” ligt echter besloten dat het stukje technologie niet per se nut hoeft te hebben. Regelmatig kocht ik elektronica vanwege de “wow” factor, de “wannahave” saus die er overheen lag. Veel van die gadgets liggen echter al een tijdje stof te vangen en zijn niet meer dan stille getuigen van een bijna oncontroleerbare hebzucht als het om toeters en bellen gaat.

Dat brengt mij bij het fenomeen Smart Watch. Is een Smart Watch nou echt nuttig? Ik weet het niet, aangezien ik er nog geen gekocht heb. Wel valt me op dat de fabrikanten massaal inzetten op het sportieve deel van de potentiële klantenkring. Als er iets is wat ik niet verlang van mijn “wearable”, is het wel dat het ding bijhoudt hoe gezond ik ben. Prima als een hartslagmeter, een stappenteller en god mag weten wat voor functie erop zit, als er ook maar andere dingen te doen en te beleven zijn met een Smart Watch.

Apple
Onvoorstelbaar hoe vroeg Apple haar horloge aankondigde. Maakten zij dezelfde fout als Google, met het veel te vroeg geïntroduceerde Glass, inclusief een Beta-testfase die eeuwig leek te duren? Glass is nog steeds niet op de markt en aan alle kanten wordt Google ingehaald door concurrenten. Het is Apple ook een beetje op dezelfde manier vergaan. Als ik de specificaties van het Apple horloge bekijk, dan kan ik binnen 5 minuten een aantal fabrikanten googelen dat een horloge op de markt brengt wat meer kan. Echter: die heten allemaal geen “Apple”. De sterke kant van Apple is in dit geval de achterban, de miljoenen fans van het merk, die blind vertrouwen op alles wat dit bedrijf voortbrengt. De Apple Watch zal ongetwijfeld een succes worden.

Wearable of Smart Watch?
De wereld van de wearables is inmens aan het worden. Wearables zijn natuurlijk alle draagbare stukjes technologie, Smart Watches vallen gewoon onder de categorie wearables. Je kunt wearables kopen die je helpen je sportprestaties in beeld te brengen, je gezondheid te monitoren. Een Smart Watch kan dat vaak ook, maar het hoeft niet. Wat een Smart Watch wel standaard moet kunnen, is je online leven naar je pols brengen. Kijken we naar de Smart Watches die op dit moment te koop zijn (ik laat Apple even in een apart hokje staan), dan zie je dat de meeste horloges gekoppeld moeten worden aan je telefoon via bluetooth. Ergo: de functies die je telefoon heeft, worden doorgegeven aan je horloge en je kunt je telefoon op zak houden. Leuk, zeker als je een surfplank à la Samsung Galaxy Note meezeult. De meeste Smart Watches geven whatsapp, Facebook, twitter en email door. Dat lijkt me handig inderdaad, alhoewel fatsoenlijk terug reageren dan mijns inziens wel weer via de smart phone moet gebeuren. Eigenlijk ben ik niet zo onder de indruk van Smart Watches. Zelfs de stand alone versies, die gebruikt kunnen worden met een sim-kaart en je dus je telefoon er niet bij nodig hebt, voldoen niet aan mijn idee van “wannahave”.

Er is een hele simpele reden voor in mijn geval. Een horloge zie ik persoonlijk als een functioneel sieraad. Een horloge zegt iets over de drager. Het gadget gehalt moet wel superhoog zijn, wil ik een Smart Watch in al haar lelijkheid omdoen. Er zijn zeker Smart Watches die ik voorbij zie komen online, waarvan ik denk: “Dat is zo cool, ik neem het design voor lief”. Dan hebben we het over armbanden die alle berichtgeving met een laserprojector op de bovenkant van je hand projecteren. Of naar onderen toe, op je onderarm. Helaas zijn deze armbanden allemaal nog in de crowdfunding fase en heeft er nog geen één het echte levenslicht gezien.

Toch is er een keerpunt…

Mooi en nuttig
De kop boven dit blogstuk zegt het al: kopen of wachten? Iedereen weet dat als je een “wachter” bent, je nooit iets koopt. De verbeteringen op technologisch gebied volgen elkaar zo snel op, dat je nooit tevreden zult zijn met de huidige status. Toch is er voor mij op het gebied van Smart Watches een punt waarop ik zal instappen. Dat moment wordt bepaald door de combinatie van mooi en nuttig. Natuurlijk is dat smaak afhankelijk en persoonlijk.. Maar mooi en nuttig in MIJN geval betekent dat oude techniek en nieuwe technologie elkaar kruisen. Er wordt aan gewerkt, door een aantal bedrijven.

Ik wacht dus nog heel even en geniet nog een tijd van onderstaand filmpje. Voor mij het startsein om in te stappen in de wereld van de Smart Watch.

Bricklin

Posted in Auto, Goud van oud, Merken with tags , , on januari 23, 2015 by vandraeckensteijn

Ik moet even iets delen. Iets over auto’s. En voordat jij, “auto’s doen me niets” lezer, wegklikt, wil ik even zeggen dat je misschien na het lezen van dit stukje je eigen auto meer gaat waarderen.

In mijn zoektocht naar onderdelen voor mijn Cadillac stuitte ik op een Amerikaanse autospecialist, die een leuk wagenpark heeft staan. Al bladerend door de klassiekers, kwam ik een auto tegen die ik nog nooit gezien had, laat staan ervan gehoord.

De Bricklin sportscar
What’s in a name? Brick=baksteen. We hebben het hier over een jongensdroom van Malcolm Bricklin, die begin jaren ’70 besloot om een auto te ontwerpen. Om er zeker van te zijn dat hij met lage productieaantallen toch rond kon komen, moest het een prijzige sportwagen worden. Hij ontwierp een lichtgewicht buizenframe en ging op zoek naar duurzaam beplatingsmateriaal. Dat moest kunststof worden. Zijn oog viel op het materiaal waarvan douchebakken gemaakt werden. Aangezien nog niemand dat gebruikt had in een auto, was hij uniek in deze keuze. De panelen werden versterkt met stalen platen en voila: duurzaam.

Een exotisch koetswerk rolde van de tekentafel… en bij zo’n uitstraling hoorde natuurlijk een dikke motor. Alle techniek werd geleend bij Ford en een flinke V8 moest de Bricklin de bricks uit de weg laten trekken. De auto werd door investeerders gefinancieerd, wat natuurlijk prachtig was, ware het niet dat de heren geldschieters haast hadden. Het gevolg: de Bricklin werd veel te vroeg en onder zware druk op de markt gebracht. De dag dat de eerste klanten hun bestelling konden afhalen, was meteen de dag die het einde inluidde voor dit excentrieke sportautootje…

Wat was er mis
Om te beginnen lieten veel klanten hun Bricklin bij ophalen gewoon staan, vanwege de enorme kieren in het koetswerk. Scheve naden, grote spleten, over elkaar schurende plaatdelen… Geen Bricklin was hetzelfde en de panelen waren te vervormbaar.

Degenen die hem wel meenamen, kwamen er al snel achter dat de bestuurdersstoel niet goed af te stellen was. De afstand tot het sportstuur was zo groot, dat veel bestuurders met kussens in de rug moesten rijden om bij het stuur te komen. Dat zelfde stuur was klein en dik, een echt sportstuur uit die tijd. Helaas blokkeerde het ding het totale zicht op het instrumentarium. Een Bricklinrijder weet nooit hoe hard hij rijdt. Of de politie dat als excuus accepteerde, is de vraag.

Dan de dikke V8. De layout en het formaat van de motor maakten dat na een snelle rit de boel niet snel genoeg afkoelde onder de douchebakmotorklep. Het gevolg: bij terugkomst van het boodschappen doen, kon het zijn dat je de auto met een gesmolten neus aantrof…

De uitsmijter (opsluiter)
De echte klap op de vuurpijl was echter het probleem wat bezitters hadden die zelf meer dan 80 kg wogen en alleen in de auto zaten. De vleugeldeuren van de auto blokkeerden in hun sloten als gevolg van scheeftrekken van de auto, door het gewicht van de bestuurder en de onbalans. Kon je meteen naar de brandweer rijden om je uit de auto te laten zagen.

De staat waarin Malcolm Bricklin zijn sportwagentje bouwde, verbood hem op een gegeven moment om zijn werkzaamheden voort te zetten. Verder dan de Bricklin V2 is hij niet gekomen.

Morgen ga ik naar dat bedrijf om onderdelen te halen. Daar ga ik die Bricklin eens goed bekijken en me alle ellende voorstellen die mensen ermee hadden. En genieten van het feit dat er een gek was die zich niet liet tegenhouden.

Bricklin. Dus.

bricklin

De keerzijde van Boretti

Posted in Merken, Niet door de beugel, Persoonlijk with tags , , , , , , , on oktober 11, 2014 by vandraeckensteijn

Jarenlang ben ik fan geweest van Boretti spullen. Keukenapparatuur op zijn mooist. Heb ik het merk verdedigd. Ik kook zowel buiten als binnen op Boretti. In de loop van de jaren ben ik er achter gekomen dat Boretti meer een perfect marketingplaatje is, dan een kwaliteitsmerk.

“Het beste uit Italië”.. Dat is wat er naar buiten gebracht wordt. Sinds we in dit huis zijn gaan wonen, nu 7 jaar geleden (kan iets langer zijn), koken we op een destijds gloednieuw geïnstalleerde Boretti VT96. De problemen die we als eerste ondervonden, waren loskomende schroeven van de rekjes waar de ovenroosters in geschoven worden.

Net buiten de garantietermijn, maar er werden schroeven opgestuurd. “Dan kunt u het zelf repareren”. Bleef het daar maar bij. Twee jaar geleden begaf de oven het. Aangezien ik geen zin had in torenhoge reparatiekosten, ben ik zelf op onderzoek gegaan. Toen bleek dat de elektrische brug die de schakeling voor de oven verzorgt, aan de buitenkant zit de selectieknop voor de ovenstanden, doorgebrand was. Kenmerk: alle isolererende plastic delen rondom de 220V stekkers lagen gebarbecued op de bodem. Kale stekkers, afgebrande kabels. Kabels vervangen en een nieuwe brug gekocht via een onderdelenhuis. 8 tientjes lichter, maar hij deed het weer.

Daarna gingen er sensoren kapot die moeten registreren of de kookpitten heet genoeg zijn. Oorzaak: doorgebrande kabels. Het isolatiemateriaal letterlijk afgevlamd.
Gerepareerd, elke keer weer een rotklus om dat fornuis uit het aanrecht te trekken.

Sinds kort doet de oven het weer niet. In eerste instantie verdacht ik dezelfde brug, maar die bleek okay. Weer het fornuis helemaal uit de keuken gehaald en de achterkant open gemaakt. En jawel: brandsporen! Zie foto’s. Je ziet letterlijk waar de vlammen langs het isolatiemateriaal gelikt hebben. De kabels waaraan de stekkers zitten zijn verkoold. De isolatie van de stekkers is kroepoek geworden.

Ik ga hem nog 1 keer repareren en bij een volgend euvel laat ik dit zogenaamde Italiaans vernuft (made in China?) ophalen door de oud ijzerboer en met het geld wat het RVS schroot opbrengt en een forse financiele aderlating bestel ik dan een fornuis van een betrouwbaar merk.

***update***

Na een online zoektocht naar nieuwe onderdelen, kom ik diverse andere gedupeerden tegen met allemaal hetzelfde probleem: doorgebrande electrische componenten. Boretti levert de onderdelen wel maar volle mep €… Als een fornuis een paar duizend euro kost, dan mag je als fabrikant toch wel kwaliteit leveren vind ik. Bah!

Jammer. Boretti’s design is briljant, de reclame is om bij weg te dromen. Maar brand in een fornuis op diverse plaatsen is me toch iets teveel 1870.

20141011-102002.jpg

20141011-101948.jpg

20141011-102037.jpg

20141011-102105.jpg

en toen was er iOS7

Posted in Merken, Niet door de beugel, Persoonlijk on september 26, 2013 by vandraeckensteijn

Ik ben een Android man. Heb altijd geageerd tegen iPhone en iPad. Reden: bad connectivity ten opzichte van het gemak waarmee Android gegevens uitwisselt. Toch ontkwam ik niet aan de iPhone. Naast mijn LG P920 die ik privé heb, loop ik nu sinds de introductie van de iPhone S4 met dat apparaat op zak. Ruiterlijk gaf ik toe dat voor beide systemen wat te zeggen viel. Voordeel van de iPhone: look and feel als mijn iMac thuis. Retesnelle, goedwerkende apps en een snelle camera. Dat doet de P920 hem niet na. Facebook en Twitter werken lekkerder op een iPhone vind ik.. 

Zo werd ik gaandeweg een hybride user. Whatsapp op de Android.. Facebook en Twitter op de iPhone.. Gmail werkt op beiden even goed. Het liep lekker. Zelfs durf ik toe te geven dat ik gehecht raakte aan het gebruiksgemak en de candylike appearance van de iPhone. Tot vandaag ging alles goed.

Screen-Shot-2013-06-10-at-3.52.24-PM

iOS7
Na installatie kijk ik beteuterd naar het beeldscherm. Dit ziet eruit alsof een kleuter de GUI (graphical user interface) heeft ontworpen. Als je iets minimalistisch ontwerpt, doe het dan in 50 shades of grey ofzo. Maar niet dit. Het geheel ziet eruit op het eerste gezicht als zo’n velletje goedkope likstickers die je vroeger midden in de BRAVO vond. Dan het menu. Net niet. Eigenlijk helemaal niet. Na rond te hebben gefokt met wat beeldscherminstellingen zit ik midden in een invoerscherm tegen een wazige ghostimage van mezelf aan te kijken. De camera staat dus gewoon aan en filmt mij, gebruikt het live beeld in blurry mode als living background. Leuk als je narcist bent, maar ik hoef het niet te zien. Ja, dat kun je uitzetten. Maar: om te beginnen had ik het (volgens mij) niet eens aangezet. Of toch? Niks is nog wat het lijkt.

Let wel: ik ben geen drol die tegen elke vorm van verandering is. Sterker nog: ik ben VOOR. Mits het een verbetering is. Tot nu toe vind ik iOS7 lijken op Windows 98. Mijn grote angst is, gezien Apple’s hang naar uniformiteit, dat de volgende systeemupdate voor de iMac er net zo grobbebollig uitziet. Downgraden dan maar?

Het lijk van Steve is nog warm en voila: de stagiaire ontwerpt even een nieuw iOS. Barst maar los tegen me. Er zijn ongetwijfeld fans onder jullie die dit helemaal de bom vinden. Vooralsnog is de iPhone weer gedegradeerd in mijn boekje en voel ik mijn waardering voor Android’s KitKat weer toenemen. Ach, het blijft appels en peren vergelijken.

Ze zijn er weer, onze gehaktballetjes

Posted in Eten & Drinken, Merken with tags , , , , on maart 24, 2013 by vandraeckensteijn
Foto copyright Ikea

Foto copyright Ikea

Net zoals zoveel andere Ikea familiepashouders (shoot me) ontving ik onlangs dit heuglijke bericht van de Zweedse spaanplaatgigant:

“Hej Draeck,
Vanaf vandaag staan onze heerlijke gehaktballetjes van goede kwaliteit weer op het menu in het IKEA restaurant. En natuurlijk worden ze weer op z’n Zweeds geserveerd, met roomsaus, vossenbessenjam en frites.
We hebben een aantal hectische weken achter de rug. Enkele weken geleden is in bepaalde partijen gehaktballetjes paardenvlees aangetroffen. We hebben de verkoop van de gehaktballetjes direct stopgezet. Met onze Zweedse leverancier en een extern kwaliteitscontrolebureau is vervolgens een onderzoek naar de situatie ingesteld. Samen hebben we twee dingen afgesproken:

De toeleveringsketen wordt vereenvoudigd door het aantal vleesleveranciers te beperken.
De controles bij onze leverancier worden verscherpt met DNA-analyses in verschillende fases van de productie.
Met deze verbeteringen weten we zeker dat in onze gehaktballetjes voortaan alleen die ingrediënten zitten, waarvan we zeggen dat ze erin zitten. En dat we elke dag en op elke mogelijke manier onze hoge kwaliteitseisen naleven.
Je vraagt je misschien af wat er gebeurt met al die gehaktballetjes die uit de handel zijn genomen. We zijn op dit moment op zoek naar de beste, duurzame oplossing. Tot die tijd blijven de gehaktballetjes in de vriezer liggen.
Hartelijk bedankt voor je begrip en steun.”

Ik zal daar even op antwoorden.

“Hej Ikea,

Hej? Hebben wij vroeger in de zandbak soms geknikkerd met Zweedse balletjes? Het is Mijnheer Van Draeckensteijn voor u, als ik u niet ontrief. Het principe van omgekeerde marketing is u niet vreemd zie ik. Terwijl u zich rot zou moeten schamen voor het feit dat u decennia lang Friese knollen in uw kantine serveert, gaat u nu de held uithangen. Die ingangscontrole op het vlees in de ballen had standaard onderdeel moeten zijn van uw inkoopproces. Punt.

DNA controle op de Zweedse gehaktballen. Man man… kan dat allemaal voor dat geld? Want dat is waar wij, de biobak van Europa, ons het meest aan verlekkeren in Nederland. Veel voor weinig. Daarom is uw meubelconcept ook zo’n succes. Eigenlijk is het zonde van het geld, dat onderzoek. U zou inmiddels moeten weten dat vleesetend Nederland niet echt wakker lag van al dat paardenvlees.

Eigenlijk had ik het wel charmant gevonden als u gewoon in een commercial had geroepen dat er sprake is van een prijs-kwaliteit verhouding die overeenkomt met de spaanplaatstructuren die u in de winkels verkoopt. Ach er zit pård in de ballen. Who cares. Mooi ook, die zin… Met deze verbeteringen weten we zeker dat in onze gehaktballetjes voortaan alleen die ingrediënten zitten, waarvan we zeggen dat ze erin zitten…
Jah.. ik kan me niet herinneren dat er ooit gezegd is waarvan de ballen gemaakt zijn. U hebt dus in feite nooit gelogen. Waarom dan het boetekleed aantrekken? Zelf dacht ik altijd, dat het bindmiddel in de ballen gewoon uit spaanplaatsnippers bestond.

Verder denkt u, dat IK me afvraag wat er met al die gehaktballetjes gebeurt die uit de handel zijn genomen. U bent op zoek naar de beste, duurzame oplossing. Tot die tijd blijven de balletjes in de vriezer liggen.

Wat denkt u zelf? Voor minder werden er op Schiphol al knaagdieren levend door de shredder gehaald. Ik heb daar maar één zorg over, over die stoute ballen van u: dat ze niet opduiken in een ontwikkelingsland of in het merk hondenvoer terecht komen waar ik mijn terriërs mee in leven houd. Wat dacht u van weggooien? Of vormen ze een biohazard voor het milieu?

Tot slot dankt u mij voor mijn begrip en steun. What the fuck? Begrip voor het feit dat die ballen tijdelijk niet verkrijgbaar waren? Lagen daar mensen wakker van dan? En steun? Hebt u echt emails gekregen om u te troosten? Beste Ikea, het spijt ons oprecht dat uw Zweedse ballen een beetje goofy zijn? Yeah, right.

Mijn zorg over uw bedrijf beperkt zich slechts tot een aantal zaken: ik wil niet nog een keer de spaanplaatsplinters uit mijn edele delen vissen, nadat het bed een partij wilde seks niet overleefd had (dit is serieus) en ik hoop dat uw inbus systeem niet stiekem over gaat in torx.

Framgång med dina kulor,

Jan van Draeckensteijn
Familiepashouder

What happens on ebay does not stay on ebay

Posted in Goud van oud, Merken, Mijn jeugd, Persoonlijk on februari 26, 2013 by vandraeckensteijn

Ebay. Jaren niks mee gedaan en ineens vol in the picture bij mij. De reden: ik begin verslingerd te raken aan het terugkopen van mijn jeugd. Gadgetfreak vanaf het moment dat ik op knopjes kon drukken, heb ik in de decennia dat ik besta veel electronica de revue zien passeren. De meeste gadgets gingen weer van de hand om er een ander een plezier mee te doen, kapot gingen ze bijna nooit, daarvoor was ik te zuinig op mijn spulletjes.

Bandai: Zaxxon

Had ik sommige dingen maar bewaard. Dan had ik nu niet koortsachtig ebay afgeschuimd op zoek naar vintage toys and electronics. Wat een feest der herkenning zeg! Het grote probleem doet zich nu voor: meebieden is zeer makkelijk en heel verleidelijk. Facebookvrienden herinneren zich de Cylon pop (Galactica 1) nog wel, die ik “won” op ebay, waarna ik even het boetekleed moest aantrekken van mevrouw Van Draeckensteijn. Openlijk bekend dus op Facebook dat ik een ietwat nerdy aanschaf had gedaan.. het gevolg: bijval op Facebook van de dames, die de aankoop van het chromen boosdoenertje maar stom vonden en een hause aan “vet”, “gaaf”, “cool” en “waar te koop” reacties van de heren onder mijn Facebookvrienden.

Boys will be boys dus. Ik probeer de ellende te beperken door als ik bied, mezelf in te houden. De “Buy now” optie probeer ik zoveel mogelijk te vermijden. Ik voel me als een vrouw in een volgeladen schoenenzaak. Soms biedt je een klein bedrag op een artikel en vergeet je dat je geboden hebt en wordt je blij verrast met een melding dat je voor dat bedragje iets super cools gewonnen hebt… (zo ploft er vandaag een retro LCD spel van Nintendo op de deurmat van Donkey Kong, double screen) en heb ik voor € 9,- een totaal onzinnige portable lasershow in China gekocht. Alibi voor die laatste: “Die kan mooi in de Mazda RX7 ingebouwd worden”. Ik moet stoppen met dat soort aanschaffen. Het is crisis tenslotte en als mevrouw Van Draeckensteijn zou zeggen niet blij te zijn met dit soort verrassinkjes, dan snap ik haar ook prima.

Nu het grootste dilemma: ik ben overboden op een horloge. HET horloge. Een Casio Game & Watch horloge met ingebouwd computerspel. Ik had exact dezelfde in 1985 en het ding is zoek geraakt. Op zolder ligt nog een hologram ergens, die ik van het ding heb laten maken op Space ’86. Uitgerekend DIT model is “ultra rare”. Er gingen er drie aan mijn neus voorbij op ebay de afgelopen maanden. Nu is er eentje in perfecte staat te koop, maar de kans is groot dat de prijs opgedreven wordt tot $ 250,- tot $ 300,-…. Wat te doen? Ik heb het er thuis al over gehad en samen kwamen we tot de conclusie dat technisch gezien het klokje dat geld niet waard is. Maar het gaat om emotionele waarde, om sentiment. Ik lig er wakker van zelfs. Geobsedeerd door een stom stuk electronica uit vervlogen tijden.

De veiling loopt nog 1 dag. Nu al weet ik dat als ik zonder mee te bieden het moment laat passeren, ik spijt ga krijgen. Het bedrag verantwoorden is onmogelijk en soms denk ik bij mezelf: je lijkt wel gek om zoveel geld op te hoesten voor zoiets onzinnigs.

Aan de andere kant: ik rook. Als we het hebben over geld over de balk smijten voor iets onzinnigs, dan hebben we denk ik de moeder aller onzinnigheden wel te pakken. Het idee om te stoppen met roken en als beloning dat zeldzame horloge aan te schaffen begint inmiddels handen en voeten te krijgen. Vanavond maar eens met mevrouw Van Draeckensteijn overleggen…