Archive for the Nieuws Category

Der Brombeere ist kaputt jah!

Posted in Mijn jeugd, Nieuws, Persoonlijk, Uncategorized with tags on oktober 12, 2011 by vandraeckensteijn


Het zal toch niet waar zijn… wereldwijd ligt Blackberry op zijn gat. Hoe bestaat het. En straks, als de noodaggregaten op volle toeren draaien, niet meteen allemaal met claims komen he. Dan gaat Blackberry weer stuk, zij het ditmaal financieel.

Goed. Even een hart onder de riem aan alle BB’ers. Het is maar tijdelijk. We zijn verwend met onze huidige mogelijkheden tot communiceren. Draeckie is nog uit de tijd dat je om te communiceren een veel groter probleem moest trotseren: je ouders! Stel je voor.. je bent 17 jaar en je hebt in de gaten dat telefoneren veel meer is dan de brandweer bellen als je bed in de fik staat of even de dokter bellen omdat oma met een drievoudige heupbreuk tussen de blikken knakworst in de kelder ligt….

Ik ben van de eerste generatie die de telefoon ontdekte als tijdverdrijf. Als middel om in beeld te blijven bij je vrienden. En als ik zeg telefoon… dan bedoel ik zo’n prehistorisch plastic kolos aan een draad. Die stond bij ons in een onverwarmde hal. Om te bellen moest je een nummer “draaien”. Je vinger in 1 van de 10 gaten steken en met het topje een slepende beweging naar het aanslagpunt maken. Je stak je vinger niet graag in zo’n gat. Want onder de kiesschijf zat een goor bruin vuilspoor, van alle troep die vingers van voorgangers in de loop der jaren achterlieten. Met in het midden van die bacteriepoel een maagdelijk wit streepje. Daar zat geen vuil… want daar raakte je vinger het plastic. Na het bellen met ongewassen handen een boterham eten betekendr gewoon e-coli happen. Kon je zelf weer de schijterij van krijgen. Een mooi zichzelf in stand houdend ecologisch systeem van menselijk residu.

Dan stond je daar in de koude hal… wilde je dat meisje bellen uit de klas, om een date te regelen. Dubbel trillen… van de koude en de spanning. Heb je eindelijk contact… pakt haar vader aan. “Dag mijnheer Z. met Jan M. Zou ik M. even kunnen spreken?”. De klaploper vraagt vervolgens waarom… ik leg uit dat dat privé is… “Daar hou ik niet van..” is het antwoord dan. Tering! Een firewall avant la lettre! Dan krijg je te horen dat dame M. “met haar vriend op zolder zit..” maar hij ging toch kijken of ze me wilde spreken. Goddamned! Daar had IK moeten zitten met haar. Komt ze eindelijk aan de lijn… vraagt bits wat er is… en NET op het moment dat ik haar dan toch maar mee uit willen vragen… komt mijn eigen vader om de hoek. Tikt kwaad op zijn horloge en begint te storen als een oude Oostduitse veldzender. “DENK JIJ DAT ER EEN GELDBOOM IN DE TUIN STAAT VRIEND?”. Nee. En doof ben ik ook niet. Ik maak een wegwuifgebaar waarvan ik weet dat dat me twee weken parentale shit gaat opleveren. Dan hoor ik aan de andere kant van de lijn “nou ik ga ophangen… doei”. Hell!!! Duidelijk geen win-win situatie.

Had ik toen een Blackberry gehad, dan had ik via Facebook van tevoren geweten of M. een vriend had, had ik haar via twitter DM eerst ff kunnen polsen of ze in zou zijn voor een buiten-de-deur-neuk-date, had ik haar en mijn vader standaard omzeild en had ik als promo mijn beste en geilste foto’s alvast in de whatsapp vooruit gestuurd. Het is nog een wonder dat je in die dagen überhaupt nog iets bereikte. Dusss… had ik toen die Blackberry… dan had ik de wereldwijde storing voor lief genomen. Als wisselgeld voor alle moois waar ik van profiteerde.

Kortom: even geduld. Deze storing is op te lossen. De hierboven beschreven meervoudige storing was dat niet. We leven in snelle tijden. Alle vertrouwen dat BB de toestand asap fixt.

Verder hoeven jullie niet te weten dat dit blogstuk is geschreven op een fully functional LG Optimus 3d met Android. Dat zou lullig zijn.

Tesla Roadster spotted in the wild…

Posted in Auto, Nieuws, Persoonlijk, Uncategorized on oktober 7, 2011 by vandraeckensteijn

Soms zijn er momenten die een file de moeite waard maken. Gisteren was zo’n moment. Al kruipend door het verkeer richting de Randstad (dat doe ik dan 100% elektrisch in mijn Lexus ct200h) viel mijn oog op een knaloranje sportauto rechts… Ik kon mijn ogen niet geloven. Een heuse Tesla Roadster!

Volgers van mijn blog weten inmiddels dat ik iets heb met elektrisch aangedreven auto’s. Eerder plaatste ik al een blog over de Chevrolet Volt en de Opel Ampera. Het feit dat 100% elektrisch rijden nu ook echt kan, geeft me kriebels. Positieve kriebels. Dat ik in mijn Lexus nog half aangewezen ben op benzine, zint me dan stiekem ook niet.

De wereld is op autosalons overspoeld met prototypes van elektrische voertuigen. Slechts weinigen hebben de productie gehaald en de autojournalistiek heeft op bijna elk model wel iets aan te merken… “te traag..” “te weinig actieradius..” zijn veel gehoorde klachten. Er is echter ook een aantal elektrische droomauto’s dat daadwerkelijk het levenslicht zag.
Daaronder dus deze Tesla Roadster. Om even met de grasmaaier voorbij te komen:

-100% elektrisch aangedreven dus emissievrij
-Actieradius circa 400 kilometer op accu’s
-Acceleratie van 0-100 km/u in 3,7 seconden…

Jawel. In 3,7 seconden! De kracht die vrijkomt bij het intrappen van het pedaal is direct beschikbaar. Genoeg om elke bezitter van een benzineslurpende, dertien-in-een-dozijn ogende Porsche “whatever number” de kak voor de ogen te rijden en zijn libido neer te maaien met een machinegeweer.

Volledig enthousiast cirkelde ik een beetje om de Tesla heen in de file. De Tesla heeft iets weg van de Lotus Elise.. in de verte.. geen wonder, aangezien Tesla voor het bodywerk de hulp van Lotus heeft ingeroepen. Toch delen beide auto’s nog geen 7% van de onderdelen. Een lean and mean racing machine is het…

Bij het zien van de richtingaanwijzer van de Tesla, klaar om een benzinestation aan te doen, bedacht ik me niet. Er achteraan! Kijken of de bestuurder bereid is om wat tekst en uitleg bij de auto te geven en alles eens van dichtbij te laten bekijken. Achter het stuur zit een alleraardigste dame. Bij nadere introductie bleekt het om niemand minder dan social media coryfee Marloes Pomp te gaan. Naast bestuurster bleek ze ook de eigenaresse van de auto te zijn. En meer dan bereid om een gepassioneerd verslag te doen over haar bolide.

Mijn eerste vraag: “Waarom een Tesla?”. Antwoord: “Omdat het kan.” Wat me goed doet is dat de Tesla duidelijk als auto voor elke dag gebruikt wordt.
“Het feit dat je gewoon emissievrij van A naar B komt en dan ook nog op deze manier… dat is geweldig” vertelt ze vol vuur. Op mijn vraag hoe het zit met oplaadpunten in Nederland, zegt Marloes: “Het wordt beter. De bottleneck zit hem op dit moment nog in de ongestandaardiseerde betaalsystemen die gepaard gaan met dergelijke laadpunten. En soms een stekker die incompatible is…”De laadpunten schieten in Nederland inderdaad als paddenstoelen uit de grond. Zelf ging ik er vanuit dat alles daaromtrent volgens dezelfde standaarden geregeld is. Dat is dus niet het geval, zo blijkt..“Sterker nog.. ik krijg wel eens een boete voor onbetaald laden!” grapt de eigenaresse van de bolide. “Dan bel ik naar de gemeente en zeg ik ook gewoon waar het op staat… zorg dan dat ik KAN betalen op een normale manier..”.

Het is duidelijk dat 100% elektrisch rijden nog in de kinderschoenen staat als het aankomt op perifere omstandigheden. Maar niet als het op techniek en fun aankomt. De Tesla Roadster is een volbloed sportauto die een ongekende rijervaring oplevert. Het grootste verschil met normaal rijden zit hem in het ontbreken van schakelmomenten en motorgebrul. Motorgeluid is dan weliswaar een onderdeel van de beleving van accelaratie, maar ook alleen maar omdat we dat gewend zijn. Een start in een Tesla heeft meer weg van een traploze lancering. Wie van snelheid houdt ziet daar ZEKER de funfactor in.

Tot slot vraag ik Marloes hoe lang ze de auto al rijdt. “Oh, al een tijdje..” zegt ze.. “ik heb de volgende al op het oog..”. Natuurlijk wil ik weten welke auto dat is… “De Fisker Karma..” is het antwoord. I rest my case here…

Bij deze hartelijk dank voor je sympathieke medewerking en je gepassioneerde uitleg Marloes! See you on the road.. (zonder file zal ik letten op een oranje streep die links voorbij trekt).

Plaszak of poepemmer?

Posted in Merken, Niet door de beugel, Nieuws, Uncategorized on oktober 7, 2011 by vandraeckensteijn

Al jaren reis ik bij uitstek met de auto. De trein.. dat is zo lang geleden voor me. Toen al vond ik het niks en zo te lezen is het er niet beter op geworden.

De plaszak. Vandaag in het nieuws. De NS heeft klaarblijkelijk in de nieuwe Sprinter treinstellen GEEN toilet. “Dat kost teveel ruimte”. Ja, zo kun je vier extra mensen huisvesten. Vroeger kocht je een plaatsbewijs. Nu een vervoersbewijs. Treinstellen worden volgepropt met mensen, zittend, staand, liggend, hangend. Daar laat de NS graag even een wc voor sneuvelen.

..of je doet gewoon Tena aan tijdens treinritten...

Misschien moet ik de NS het principe van rijden op rails nog een keer uitleggen. Rijden op rails betekent dat je niet van je weg af kunt. Als passagier van de trein zit je dus het hele traject vast. De gang naar een toilet, hoe schamel ook, kunnen maken, is dan prettig. Datzelfde toilet schrappen… is bizar. Gaat de NS nu ook nog bepalen wanneer we mogen plassen en poepen? God behoede het briljante licht welke verantwoordelijk is geweest voor het schrappen van het sanitair. Een week lang de slurf afbinden en een kurk in zn reet!

De NS ziet u en mij graag als vervoerbaar vee. Er ligt godverdomme nog net geen stro op de vloer van de trein! Kan de conducteur aan het eind van de dag mooi de coupé uitmesten. Om onder druk van alle protesten toch een handreiking te doen, komt de NS met… DE PLASZAK. Een biologisch afbreekbare zak, waarin men kan urineren. Dat mag dan in het hokje van de machinist. Gelieve niet te spetteren op de boterhammen met kaas die er liggen. Of druppels af te vegen met de sjaal van de machinist. Die is daar niet voor. En… “er moet WEL sprake zijn van hoge nood!”. Aaah. Hoge nood. Dat vergt toetsing natuurlijk.

Passagier: “Conducteur.. ik moet plassen.. mag ik een zak?”
Conducteur: “Is het nodig?”
Passagier: “Ja, ik klap bijna. Anders vroeg ik het toch niet?”
Conducteur: “Komt u maar even mee…”
Passagier: “Hier naar binnen?”
Conducteur: “Ja en ik kom eerst even mee…”
Passagier: “Waarom dat nou? Hier die zak!”
Conducteur: “Kunt u uw pieledinges even uit uw gulp halen? Daarna druk ik even hard HIER op uw blaas…”
Passagier: “What the fuck?”
Conducteur: “Indien er geen druppels lekken uit uw dingdongeltje is er GEEN sprake van hoge nood..”

Dan hebben we het nog niet gehad over moeten poepen. Krijg je dan een rubberen handschoen bij de plaszak en een vorkje? Zodat je het zaakje door de opening van de plaszak kunt prakken? En wat dient er als papier? Toch maar de sjaal van de machinist?

Eerlijk he… dat er zelfs vragen in de Tweede Kamer gesteld worden over dit nieuwe bezuiningsfenomeen, zegt genoeg. Je zult maar op de trein stappen en ineens nodig moeten. Een boel mensen zouden valse schaamte kennen als ze om de plaszak of poepemmer moesten vragen. Schaam je rot NS!

Ik stel alle reizigers voor om het op te lossen zoals een klasgenoot op de middelbare school het deed. Hij had een blaasprobleem. Kreeg van zijn moeder een lege Sinasfles mee naar school en zo’n handig papieren trechtertje. Te pas en te onpas stond hij in die fles te zeiken. Trots hield hij hem aan het eind van de dag omhoog uit de plastic tas: “Bijna vol en het is nog lauw!!!” Standaard uitrusting van de reiziger op de nieuwe Sprinter moet dus zijn: een goede PET fles, liefst Orangina of Sinas etiket. Dan val het niet zo op wat de inhoud van de fles is na een lange rit. En zo’n wit krakend plastic tasje om de fles in mee te zeulen. Dames kunnen eventueel bij de benzinepomp zo’n handig papieren olietrechtertje meepikken?

Speaking of it: automerken… brandstofleveranciers… waarom geen met reclame bedrukte plaszakken maken? “BP hoopt dat u de volgende keer op één van de vele, kraakheldere en heerlijk frisse toiletten zit in één van onze benzinestations…”

Tuigdorpen

Posted in Niet door de beugel, Nieuws on februari 12, 2011 by vandraeckensteijn

De PVV wil notoire lastposten in zogenaamde “tuigdorpen” zetten. Zegt u het eens hardop: “TUIGDORPEN”. Hoe klinkt dat? De PVV is goed in het verzinnen van woorden die zonder verdere kennis van context duidelijk maken waar ze voor staan. Net zoals kopvodden. Ook zo’n woord. Goed.

Tuigdorpen dus.

Opbergen, wegproppen, begraven..

In deze tuigdorpen worden containers ingericht om lastige elementen in onze maatschappij in te huisvesten. Wie worden er eigenlijk gerekend tot deze lastige elementen dan? Het woord veelpleger is gevallen. Het wordt een recidivistendorpje dus. Een container vindt men dus goed genoeg om mensen in op te bergen.

Wat een trieste score. We kunnen als maatschappij een probleem niet oplossen, dan moet er dus maar een hek omheen. Aan de ene kant staat de politiek zich druk te maken om elke vierkante meter meer leefruimte voor dieren, aan de andere kant gaan we mensen die niet in de pas lopen als dieren opbergen.

Waar wordt de lat gelegd?

Stelt u zich eens voor hoe zo’n tuigdorp eruit gaat zien.. Een conglomeraat van containers op een open plek ergens in uw provincie. Er zal een nieuwe wet moeten komen, die het mogelijk maakt dat rechters mensen verbannen naar deze plaatsen. Hoe stel je in godsnaam de criteria vast hiervoor? En stel dat je een veelplegende huisvader net hebt veroordeeld.. Gaat hij dan zijn gezin achterlaten op de oude woonplek en zet je die man in zijn eentje in een wei met containers? Tussen andere “boeven”? Of verhuis je meteen het hele gezin? Wilders is er duidelijk over: veelplegers die drie keer de fout zijn ingegaan, worden met het hele gezin verhuisd.

Het sociale drama wat zich gaat afspelen in deze tuigdorpen laat zich raden. Zet criminelen bij elkaar en het recht van de sterkste gaat gelden. Je kunt er bijna een film over maken. De zwaarste jongen in zo’n dorp zal zichzelf tot burgemeester kronen en met een aantal handlangers de dienst gaan uitmaken. De politie zul je er dan niet snel meer zien, die hebben ook gezinnen thuis zitten die wachten op een gezonde terugkeer van papa of mama. En als er daadwerkelijk hele gezinnen naar toe moeten, in wat voor omgeving groeien die kinderen dan op? De laatste kans om aan dat milieu te ontsnappen wordt die kinderen ontnomen. Welke ouder staat te juichen als hun kinderen gaan spelen bij een vriendje of vriendinnetje uit “het tuigdorp”?

Hoe denkt de PVV het probleem “daar” te houden? Moet “het tuig” geen boodschappen doen dan? Of komt er een speciale tuigsupermarkt? Moet er een hek omheen? Een slagboom bij de ingang?

Niets geleerd!

Heeft de PVV zitten slapen bij Geschiedenisles vraag ik me af. Voor de oorlog werden “ongewenste elementen” ook voor het gemak bij elkaar gezet. Het woord ghetto is toen geboren. Om deze elementen ook buiten het ghetto te kunnen herkennen, werden ze verplicht om voor de buitenwereld zichtbare kenmerken op hun kleding te dragen. Blijkbaar maakt een dergelijke, gruwelijke historie niet uit. We doen het gewoon dunnetjes over. Welk politiek correct woord gaan we verzinnen voor het verhuizen van mensen naar deze plekken des onheils? “Overplaatsing” ofzo? Van mij mogen ze het noemen zoals het is. Deportatie. En mensen die gedeporteerd worden, die huisvest je niet, zeker niet als ze in containers moeten wonen. Concentratie heet dat.

Onze verharde maatschappij

Weet u wat mij zorgen baart? Dat ik bij RTL4 nieuws een poll voorbij zie komen over deze kwestie en dat de meerderheid van de stemmers vóór is. Natuurlijk is dit geen representatieve steekproef, misschien zegt het iets over de zendervoorkeur van de PVV-stemmer… maar toch.

Gaan we als maatschappij echt de moed opgeven en medemensen als dieren behandelen? Denken we echt dat het werkt om een probleem te omzeilen in plaats van er doorheen te gaan? Wat is dan de volgende stap, komt de doodstraf ook nog terug in Nederland soms?

Selectieve beschaving

Het ironische aan de situatie vind ik dat Geert, die zo ongelooflijk veel op heeft met Israël, het lef heeft om de hele geschiedenis aan zijn laars te lappen en mensen als vee durft te laten opbergen. En dat er blijkbaar een achterban is, die denkt dat dat een goed plan is. Beschaving is een dun laagje vloeipapier wat met de eerste de beste regenbui blijkbaar als natte pap de goot inspoelt.

Tijd om mijn eigen politieke voorkeur te bekritiseren

Ik stem al jaren overtuigd op de VVD. Met argusogen houd ik het standpunt van de VVD ten aanzien van dit aso-dorpen-plan in de gaten. Rutte heeft officieel dit bizarre idee al verworpen, maar du moment dat men bij de VVD toch de dialoog hierover aangaat en op welke manier dan ook meegaat in het verwezenlijken van dit stupide plan, is er voor mij een keerpunt bereikt. Dan heb ik voor het laatst VVD gestemd.

 

Kwetteren over twitteren…

Posted in Nieuws, Persoonlijk with tags on december 5, 2010 by vandraeckensteijn

Vanavond werd er weer eens een discussie op tv gevoerd over social media in het algemeen en twitter in het bijzonder. Afgezien van het feit dat de samenstelling van het groepje genodigden aan de spreektafel misschien beter had gekund, was de strekking van het gesprek herkenbaar.

Twitter

Met name rondom het gebruik van Twitter kunnen de gemoederen in een discussie oplopen. Mensen die niet twitteren, snappen vaak niet wat de rest er nou leuk aan vindt. Het feit dat de gemiddelde twittergebruiker zo intensief van dit nieuwe medium gebruik maakt, roept nog wel eens de associatie met het hebben van een verslaving op. In mijn dagelijkse directe omgeving, “in real life”, zijn er nagenoeg geen twitteraars te vinden. Men reageert nogal heftig op mijn twittergebruik. Soms wekt het checken van twitter op m’n nokia zelfs irritatie op, omdat men het idee heeft niet de onverdeelde aandacht te hebben. En dat klopt. Als ik mijn twitter check, dan heb ik mijn hoofd even niet bij het gezelschap. Net zo min als datzelfde gezelschap aandacht voor mij heeft, als de gsm opgenomen wordt. Of een sms gecheckt of verstuurd wordt. Dat is dan wel heel normaal.

Evolueert u mee of wacht u nog even?

Dit stuk is niet bedoeld om wie dan ook te veroordelen. Wat ik graag wil aangeven, is dat er een bepaalde norm heerst. Die norm is schuivend. Twitteraars vallen nu nog buiten die norm en worden dus door niet-twitteraars met argusogen bekeken. Graag neem ik jullie even mee, terug in de tijd…

Toen de telefoon werd uitgevonden en het eerste telefoonnet werd aangelegd, moest je wel een verdomd goede reden hebben om ervoor in aanmerking te komen, of over voldoende geld beschikken om er één te kunnen hebben. Telefonie was in de begindagen voorbehouden aan notabelen, doktoren, staatslieden… Langzamerhand begon de telefoon door te dringen in de woningen van burgers.

De telefoon was een modern communicatiemiddel destijds, vooral functioneel bedoeld. Geen wonder dat bij 9 van de 10 huishoudens de telefoon op de koude gang aan de muur hing. Je stond te bellen en je deed dat alleen als het moest. Gezelligheid was er niet bij. Dat veranderde… toen men ging wennen aan het feit dat je elkaar op afstand kon spreken, verplaatste de telefoon zich naar de huiskamer. Gesprekken werden informeler en langer. Ze gingen ook over andere zaken dan de strikt noodzakelijke onderwerpen. De telefoon werd sociaal.

Mobiel bellen was ooit debiel bellen…

Toen de eerste mobiele telefoons geintroduceerd werden, was het de massa (die gewoon bellen inmiddels volledig normaal vond) die zich afvroeg wat daar het nut van was. Wederom hetzelfde scenario: mensen met “belangrijk werk” hadden een mobiele telefoon, of avantgardisten met een goed gevulde portemonnee. Mensen die in de auto zaten te bellen, dat waren patsers. Inmiddels is het mobiel bellen zo’n gemeengoed geworden, dat we geneigd zijn om te vergeten waar we vandaan komen.

Overal online

Dan trekken we de lijn door naar mobiel internet, toch de hefboom voor social mediagebruik. In den beginnen was mobiel internet onbetaalbaar. Waarom moet je toch per se overal online zijn, leek de algemene vraag te worden. De social media hebben bewezen waarom we graag mobiel online zijn. We zitten in dezelfde cyclische fase als altijd. Nu worden we nog voor gek versleten door de hardnekkige tegenstanders. Echter, binnen nu en vijf jaar is het volledig normaal dat de wijkverpleegkundige even een videoconsult doet en gezellig bijtwittert met haar patienten, in plaats van zichzelf een overspannenheid aandoet door overal en nergens in levende lijve tegelijk te moeten zijn.

Social media worden dus nog met argusogen bekeken door velen. Men beweert dat Social Media een contradictio in terminis is. Dat ze eenzaamheid in de hand werkt. Mensen afstompt. Niets is minder waar, dat heb ik zelf de afgelopen weken aan den levenden lijve ondervonden. Twittter kan warm, gemoedelijk en hulpvaardig zijn. Waarom? Omdat er mensen achter zitten. Mensen zoals jij en ik. Die het goed met een ander voor hebben en graag een praatje maken. En dat praatje bij de koffiemachine in de supermarkt, dat ga ik echt niet uit de weg. Mijn twittermaatjes zoek ik regelmatig in het echt op. We zijn de oude manieren van communiceren echt niet vergeten hoor en een knuffel is een knuffel, die geef je “in real life” nog altijd lekkerder dan online.

Half twitteren bestaat niet

Twitter is iets waar je je open voor moet stellen, anders werkt het niet. In principe ben je met zijn allen zo intensief aan de praat, dat het verrekte moeilijk is voor mensen om een masker op te hebben. Daarvoor gaat de communicatie te intens. Vroeg of laat vallen onheuse deelnemers door de mand. Twitter als verslaving? Waar ligt de grens of iets een verslaving is…. Een ding is zeker: VOOR MIJ werkt het het best zoals ik nu, na anderhalf jaar “gebruik”, twitter. Een balans gevonden, zullen we maar zeggen. Twitter werkt niet goed als je het niet intensief doet. De grote kracht zit in de regelmaat van de kleine boodschappen.

Natuurlijk zou ik nog pagina’s vol kunnen praten over twitter en social media, over het zakelijk nut, over twitterpauzes en andere gerelateerde zaken, maar ik laat het hier even bij. De mensen in mijn “timeline” liggen me na aan het hart. Ik zou niet meer zonder hun dagelijkse inmenging willen. Noem het maar verslaving. Voor mij is het gewoon een routine in mijn dagelijks leven geworden.

Wie dit leest en nieuwsgierig is geworden, adviseer ik om op proef een twitteraccount aan te maken. Bekijk het eens met een open vizier. Proef, probeer en beleef zou ik zeggen!

@draeckenstein

Bron foto: “Twitter Bird” @charliebird (tashmahal)

Een bijzondere ontmoeting

Posted in Muziek, Nieuws, Persoonlijk on augustus 21, 2010 by vandraeckensteijn

Één van de pluspunten van twitter vind ik het feit dat je veel nieuwe mensen leert kennen. Het overgrote deel van de nieuwe contacten blijft bij een online interactie, zo af en toe echter vinden er IRL, oftewel “In Real Life” ontmoetingen plaats. Nou ben ik niet iemand die zomaar in de auto stapt en ad random maar twittervrienden bezoekt, dat zou ook onbegonnen werk zijn. Voordat ik besluit om een “tweep” (medetwitteraar) in het echt te ontmoeten, moet er sprake zijn van een bepaalde klik.

@democratius

Een tijd geleden ben ik @democratius gaan volgen op twitter. Een volgactie gaat meestal gepaard met het checken van iemands “bio”. De omschrijving die in de bio staat, luidt: “Henk Penterman,onderschatte geniale gek, fotomaf muziekhandelaar, ARVPK, manager, IBW, bed&breakfast, saxofonist+zang,AARDIG MENS (alzegik’tzelf)”. Daar kun je het mee doen. Tesamen met de ietwat abstracte tweets die ik van hem las, was dit het startschot om op de knop “Follow” te drukken..

De tweets van @democratius onderscheiden zich van de gemiddelde tweets. Verwacht geen “goedenmorgen, goedenmiddag” tweets. Geen eindeloos geëmmer over het weer, niet over koffie… Geen foto’s van snelwegen met files. Ja, dat zijn tweets die ik zelf wel plaats, onder andere. Nee, wie @democratius volgt, wordt getracteerd op noeste stellingen, verrassende feiten, abstracte kronkels en tot de verbeelding sprekende foto’s. Henk heeft humor. Een tweet die je zelf plaatst, kan door hem beantwoord worden met een afzeiker, een doordenker, een foto. Soms moet je door de regels heenlezen. Soms is het een klap in je gezicht. Soms ronduit ontroerend of heel erg to the point. Altijd een spiegel die je voorgehouden wordt. Dat maakt @democratius een bijzonder twitterheerschap. De reactie die je krijgt, is niet voorspelbaar.

De berichtjes die @democratius zelf plaatst, geven altijd handvatten om terug te reageren. En zoals alle mensen, is ook Henk Penterman er één met buien. Wee degene die probeert om een hilarische tweet te overtreffen met een nog grappigere. Als je geluk hebt, kom je daar goed mee weg. Als je pech hebt, wordt je ten overstaan van je hele schare volgers met ferme hand op de plaats gezet. Daar moet je tegen kunnen. Wie niet snapt dat “wie kaatst, de bal kan verwachten”, heeft bij @democratius niets te zoeken. Ondergetekende heeft het aan den lijve ondervonden. Als je @democratius uitdaagt, dan pakt hij altijd de handschoen op. Op bepaalde vlakken zijn @democratius en @draeckenstein uit hetzelfde hout gesneden. We zijn beiden niet bang om met open vizier de strijd in te gaan en de weg naar het eindpunt is belangrijker dan het slot zelf. De uitdaging ligt in de wederzijdse overtroeving, waarbij er hilarische interactie ontstaat. Daar leef ik bijna voor. Je blijft dan ook terugkomen voor meer. Wie @democratius probeert neer te halen echter, speelt met karbiet. Je kunt voor het oog van de wereld de lont bij de melkbus houden en trots om je heen kijken na de knal. Wees echter ook bereid om jezelf op te laten rapen als niet lang daarna het deksel van de melkbus met een daverende dreun op je hoofd landt.

Provocatie doet leven

@democratius en @draeckenstein provoceren. Weliswaar op hele verschillende manieren, maar met hetzelfde doel: mensen uit hun comfortabele roes trekken. Elke reactie is goed, als je maar reageert. De mensen die het spel volhouden en goed meegaan, worden beloont met een grote glimlach op hun mond. @democratius is een fair player. Zijn tweets zijn nooit persoonlijk kwetsend. Wel kan hij zijn volgers op geraffineerde wijze een kant opduwen, zonder dat ze het zelf weten. Wie bij hem aan het verkeerde adres is? Dat zijn twitteraars die het medium alleen inzetten uit narcistische overwegingen. De gasten met hun buitenproportionele ego’s, die rechtertje spelen over, wat in hun ogen, het twittergepeupel is. Van journalist tot zelfverklaarde blogkoning, van twittercoach tot twitteranalyticus, allemaal hebben ze zich wel eens aangemeld bij @democratius, om hem “de oren eens te wassen”. Meestal eindigt dat in een 2.0 bloedbad en als ze nog een staart hadden, dan zat die tussen de benen terwijl ze de knop “Unfollow” trillend indrukten.

Ook @draeckenstein heeft wel eens geprobeerd om te testen waar de man toe in staat is. Dat werd een verhit stukje over en weer tweeten, met de nodige humor. Naarmate de strijd vorderde, werd het al iets grimmiger. Dan blijkt dat ook @democratius wat noten op de zang heeft als het op “quick and dirty” afmaken aankomt.. Prachtig.

Goed, het moge duidelijk zijn dat @draeckenstein en @democratius twee heel verschillende mensen zijn, met ongebruikelijke raakvlakken. De klik is er, de ontmoeting IRL was dus afgelopen donderdagavond.

Geesteren, a ghost town?

Donderdagavond na het werk snuffelde de Dodge zich op weg naar de Achterhoek. Aan boord een licht opgewonden heer @draeckenstein en een halve rijstevlaai als zoenoffer. Eindelijk! Een ontmoeting met de man van 6 miljoen abstracte tweets. Eindbestemming Geesteren. Nu hoor ik u denken: Wat is dat dan voor plaats? Voor mij in ieder geval een soort thuisgrond. Als geboren en getogen Achterhoeker voel ik mij nog steeds prettig in die contreien. Geesteren is qua faciliteiten misschien een Ghost Town, het is echter ook het pittoreske plaatsje met zijn mooie oude pandjes en smalle, met keien geplaveide straatjes. Zo ook het straatje waar @democratius en zijn vrouw resideren. Uiteraard was ik inmiddels op de hoogte dat de beste man leeft voor de muziek, een eigen muziekzaak bezit en samen met zijn vrouw een Bed & Breakfast runt. Vergist u zich niet: tot de lijst van vaste gasten van hun B&B behoren ook bekende Nederlanders. BN’ers kunnen daar ongestoord genieten in alle discretie van een stuk ongerepte beschaving en het jachtige, opgeklooide westen des lands eens helemaal vergeten. Bijna therapeutisch dus. En dat geheel in stijl.

Henk Penterman himself

In het smalste straatje van Geesteren vond ik zowaar nog een paar meter parkeerruimte voor de zwarte gigant. Na het uitstappen heb ik eerst eens de aanblik van de omgeving op me in laten werken. Een haast Anton Pieck waardig décor. Het pandje waar ik moest zijn, was ronduit verzorgd, schattig en zeer pittoresk. De etalage met muziekinstrumenten maakte een gezellige en uitnodigende indruk. Om aan te bellen, moet je langs het keukenraam. Door de kleine ruitjes zag ik @democratius zitten, hij had mij ook opgemerkt en met een vrolijk gezicht maakte hij zich op weg om de deur te openen. “Henk Penterman”, zei hij, met een stevige handdruk. De rijzige gestalte maakte een uitnodigend gebaar en ik nam de tijd om hem eens goed op te nemen. Een grote man, met cowboylaarzen onder een jeans, een roze t-shirt (daar scoor je mee bij @draeckenstein) en een jasje, donkerblauw, met goud geborduurde ornamenten. Een bril, een paardenstaart. Precies zoals zijn twitter karakter ook is: niet in een hokje te stoppen, geen etiket op te plakken. Zo heb ik het graag. Zelf word ik ook niet graag in een hokje gestopt en etiketten blijven ook op @draeckenstein niet kleven.

Bij de koffie blijkt dat ook Wilma, de vrouw van Henk, uit hetzelfde hout gesneden is. Weliswaar is zij de rustige van de twee, degene die de boel in balans houdt, maar ook Wilma is niet te categoriseren. Al snel werd me duidelijk dat we hier te maken hebben met twee mensen die respectvol naar anderen staan, niet veroordelen, niet veroordeeld willen worden en die volledig, tot in het kleinste detail, gewoon hun eigen gang gaan. Dat is herkenbaar voor me. Het is een rijkdom om je niets aan te hoeven trekken van wat anderen van je vinden. Je eigen ding doen, daarbij andermans grenzen respecteren.

Het gesprek ging over twitter, hobbies, levensvisie, werk.. Het was supergezellig. Veel gesprekstof, veel lachen, veel verbazing. De raakvlakken werden nog talrijker. Hoe fijn om te horen dat Henk hetzelfde heeft als ik: chaos in de kop. Maar fijne chaos, we zouden niet zonder kunnen leven. Wat doe je als je 1001 ideeën hebt en je kunt geen prioriteiten stellen? Dan denk je gewoon over 1001 dingen tegelijk na. 24 uur per dag als het moet. Ook Henk zit ‘s nachts wel eens rechtop in bed. Vanwege een hersenspinsel. Dat moet er dan uit. Dat kan op verschillende manieren… Twitter blijkt dan weer een mooi klankbord te zijn.

Spend the night in style: Bed & Breakfast bij Penterman

De Bed & Breakfast was een lust voor het oog. De buitenkant van het pand wekt een verwachting op, die binnen waar gemaakt wordt. Het is alsof men in de keuken van Saartje plaatsneemt, uit Swiebertje. Met veel aandacht voor detail is het originele, antieke karakter behouden. U moet het zelf gezien hebben, om het te geloven.

Wie Henk Penterman, alias @democratius wil volgen, moet achter de muziek aan. De man is muzikant, muziekverkoper, muziekinstrumenten handelaar. Alles ademt muziek uit. Het is zijn passie. Net als fotograferen overigens. Henk maakt prachtige foto’s, van zeer uiteenlopende onderwerpen. Heel verrassend om erachter te komen dat de erotische zwart-wit foto’s, waarop hij zijn volgers op twitter met name ‘s nachts tracteert, van eigen hand zijn. Het bezoek smaakte naar meer, Henk en Wilma zijn boven alles lieve mensen. @democratius en Henk Penterman zijn oprecht hetzelfde, waarbij we kunnen stellen dat @democratius de geconcentreerde versie is van Henk. Maar: 100% WYSIWYG.

Tot een volgende keer, heer @democratius

@draeckenstein

Ff een gezondheidsupdate…

Posted in Nieuws, Persoonlijk on juli 27, 2010 by vandraeckensteijn

Het was even schrikken, vorige week maandag. Van Draeckensteijn had het weekend ervoor voor het eerst sinds jaren weer behoorlijk last van maagpijn. Een jaar of drie geleden is door een arts een diagnose gesteld dat ondergetekende last heeft gehad van een ontstoken galblaas, door galstenen. De man kon, mede door het overgewicht wat toen behoorlijk in de weg zat, geen galblaas vinden op de echo. De stelling was toen: de ontsteking heeft de galblaas doen verschrompelen, met stenen en al. Die zit er dus niet meer. Met de gevleugelde woorden: “Ja en jullie soort blijft zich toch maar volstoppen met brulvoer…” werd Van D. toen huiswaarts gestuurd. Met een zak vol diclofenac zetpillen tegen de pijn en omeprazol voor de maag. Niet lang daarna openbaarde de diabetes zich, waarna een periode van “je leven beteren” volgde. Vetarm eten, geen suiker, gezond doen… Allemaal prima voor een niet optimaal functionerend spijsverteringsstelsel.Het ging dan ook jaren prima met de maag, ogenschijnlijk.

Tot vorige week maandag. Na een zondag waarin de laatste zetpil van drie jaar oud (je moet toch wat) en een capsule maagpoeder de dag gered hebben, brak de werkdag aan. Met moeite de dag doorgekomen en om circa 19.30 uur van de zaak vertrokken, inmiddels dubbelgevouwen van de pijn. Het autorijden ging moeizaam, door de krampen bijna geen concentratie meer… De enige gedachte was: “ik moet NU die zetpillen hebben”. Ter hoogte van Arnhem gebeld met de huisartsenpost Nijmegen en gevraagd of ze een receptje wilden klaarleggen. Helaas. De assistente was van mening dat dat bij uitstek GEEN zetpillen waren voor maagpatienten. De dokter kwam aan de telefoon. Na een vraag en antwoord spelletje trok deze de conclusie dat er sprake was van niet zomaar een maagpijn die je met een nacht slaap wegwuift. Van D. moest met spoed naar de huisartsenpost komen.

Een half uur later kreeg ik voorrang op de huisartsencentrale. De betreffende arts voelde, drukte en luisterde en kwam al snel tot de conclusie dat er iets rond de alvleesklier niet jofel zat. Erg genoeg om even te bellen met de spoedeisende hulp van het belendende ziekenhuis. Daar dus heen gestrompeld… Kermend op bed gekropen en aan de hartmonitor gehaakt. Het schijnt zo te zijn dat een voorbode van een hartaanval zich soms openbaart als maagpijn die naar de rug doortrekt. Met het hart was niets mis (zie foto) gelukkig. Daarna de dokter zijn gang laten gaan met de echo. En voila! Daar verscheen een joekel van een galblaas in beeld. Inclusief een alvleesklier, die vanaf de monitor al luid protesteerde. Foute boel. Het ging allemaal langs me heen eigenlijk… De held was de broeder die de onmetelijke goedheid had om bij het zoutwaterinfuus een heerlijk flesje vloeibare paracetamol te hangen. Snoepgoed voor pijnlijders hoor. De bloedtest liet anderhalf uur op zich wachten en wees uit dat de alvleesklier inderdaad behoorlijk ontstoken was.

Er was haast geboden. Geen bed meer voorradig daar en er moest en zou een opname volgen. Rondgebeld… Ja, plaats in een ander ziekenhuis. Prachtig, ik zou mijn vrouw wel even bellen om daar naartoe te rijden. Dat feest ging niet door, ik moest liggend en gecontroleerd vervoerd worden. Per ambulance dus… Zo zit je nog in je eigen auto, het volgende moment mag je voor het eerst van je leven een ambulance in. Een jongensdroom kwam uit! (not)  Al met al heeft het uren geduurd vanaf het moment dat ik belde totdat de ambulance bij het andere ziekenhuis binnenreed. Om circa 02.00 uur lag ik in mijn ziekenhuisbed, er werd meteen weer bloed afgenomen, de suikerwaarde werd bepaald, nieuw infuus gezet… De arts legde uit dat er maar één manier was om de boel te kalmeren: onthouding van voedsel en drank! De alvleesklier moest vooral niet getriggerd worden om nog meer sap aan te maken, aangezien de gedeelde uitgang van de galblaas en de alvleesklier geblokkeerd werd door een steen ter grootte van een hunebed. Het verteringssap van de alvleesklier bevat enzymen, kan het sap niet weg, dan gaan die enzymen de alvleesklier van binnenuit te lijf met hun verterende werk. Gevolg: ontsteking.

Vier dagen dus geen eten en drinken, regelmatig suikerwaarden bepalen, welke in een rap tempo daalden. De pijn werd wel met de dag minder trouwens. Toen het bericht dat er een MRI scan gemaakt moest worden op donderdag. Die moest uitwijzen of we wel met een ontsteking van doen hadden, of met iets ernstigers. Tevens kon die scan uitwijzen hoeveel galstenen er aanwezig waren. Donderdag mocht Van D. dus zijn vuurdoop met de MRI scanner ondergaan. Geen prettige, maar ook geen echt vervelende ervaring. Met een koptelefoon op het hoofd waarin Coldplay de entourage verzorgde, viel ik tot twee keer toe in slaap. Lastig voor het personeel, dat wel. De uitslag van de scan was duidelijk: geen tumor, wel ontstoken, galblaas tjokvol, dikke kei bij de uitgang.

De pijn was inmiddels nagenoeg weg, wat restte was een ongelooflijk slap gevoel van het niet eten. Donderdagmiddag mocht er voor het eerst een beetje thee en een beetje bouillon naar binnen, ’s avonds een beschuitje met kaas. Dat was een godenmaal, dat verzeker ik. De arts kwam melden dat vrijdagavond de eerste warme maaltijd genuttigd mocht worden. Ging dat goed gedurende de vrijdagnacht, dan mocht ik zaterdagochtend naar huis. En zo geschiedde. Zaterdagmiddag zat ik weer in de auto op weg naar home sweet home, met een aantal eetvoorschriften en een behandelingsplan op zak.

Dat plan luidt: woensdag een endoscopische ingreep, met andere woorden, slikt u deze tuinslag even in, dankuwel…  Met een camera, een lancet, een laser en een lampje gaat men door de slang naar binnen, zoekt de monding op van de uitgang en kerft deze in. Daarmee hoopt men de grootste galsteen die alles blokkeert te kunnen verwijderen, waarna de wondjes dichtgebrand worden. Dan nog een nachtje ter observatie blijven, kijken of er geen maagperforatie of inwendige bloedingen zijn… Alles moet daarna tot rust komen, eten en drinken weer langzaam back to normal.

Als de alvleesklier dan na een week of vijf weer helemaal happy de peppie is, dan komt er een grote, echte operatie aan. Dan mag de tjokvolle galblaas eruit en zijn we voorgoed van het probleem verlost.

Morgen dus de dag waarop in ieder geval het eerste probleem wordt aangepakt. Fijn ook, want eten en drinken is momenteel geen feest. Negen van de tien keer zit een maaltijdje, hoe klein ook, in de weg. Met een leuk gevolg aan backup dus de dagopname in morgen. Vrouw en kinderen gaan mee, die wachten tot de ingreep voorbij is en worden dan tijdens het bezoekuur afgelost door zusterlief, haar man en Opa Draeckensteijn. Donderdag weer een dagje ziekenhuis met vrouw en koters, wachtend op het hopelijk voorspoedige ontslag. Daarna langzaam voorbereiden op de grote ingreep.

Iedereen die de afgelopen week op welke manier support gegeven heeft, dank allemaal. Het was teveel om iedereen persoonlijk te bedanken, bij deze dus.

iPad

Posted in Merken, Nieuws, Persoonlijk with tags , , , on februari 3, 2010 by vandraeckensteijn

Joekelse ballen…

Geef toe: Apple heeft ballen. Brengen ze een apparaat op de markt waarvan de doelgroep nog niet echt gedefinieerd is. De iPad beleefde een, zoals gebruikelijk bij Apple, roerige introductie. Natuurlijk waren er al heel lang geruchten over de komst van een tablet pc bij Apple. Mede doordat Apple schittert door afwezigheid in de wereld van de oprukkende netbooks, keek iedereen naar ome Steve en zijn vrienden om vooral niet te hoeven missen welk lumineus antwoord er uit Cupertino zou komen.

Netbook of net niet?

Zelf verdenk ik Apple er van dat men gewoon gekeken heeft welke geruchtenstroom omtrent een nieuwe machine het meest gehyped werd, in de overtuiging dat dat “the way to go” was. Een tablet computer dus… Is de iPad eigenlijk een computer te noemen? In termen van “er zit een processor in” wel natuurlijk. De iPad is echter een vreemde eend in de bijt. Hij is niet zo multipurpose als een laptop, mag dus mijns inziens ook niet als vervanger van een netbook gezien worden. So far dus de gedachte dat we hier met Apple’s eigen “netbook” te maken hebben. Wat is het wel?

De iPad is een uit de kluiten gewassen iPhone. Je kunt er alleen niet lekker mee bellen. Er zit geen OSX op, dus vergeet het installeren van grafische en office pakketten maar. In plaats daarvan maakt iPad gebruik van een systeem dat lijkt op de GUI van de iPhone. Eigenlijk doet alles aan de iPhone denken, alleen groter. Wie zijn of haar iPhone vooral gebruikt om te surfen, foto’s te bekijken of muziek te beluisteren, kan met een iPad lekker uit de voeten zonder dat er een bril nodig is.

Vingert u maar raak!

Het touchpanel is ook de Goliath versie van iPhone David. Zelfde manier van input… Je kunt bladeren door je foto’s, ze vergroten en verkleinen door je vingers te spreiden of naar elkaar toe te bewegen, ga zo maar door. Prachtig, op zo’n relatief groot scherm. Wie de funcionaliteit van de iPhone hoog in het vaandel heeft staan, zal zeker lekker met een iPad werken. De vraag is alleen: wanneer schaf je een iPad aan, just for fun, puur omdat Apple het maakt en het ding lekker avantgardistisch is, of zie je er daadwerkelijk een nuttig stuk gereedschap in om het web te lijf te gaan en een stuk entertainment te verzorgen?

Zelf denk ik dat die vraag in een rap tempo beantwoord gaat worden door de eerste groep gebruikers. Want wie zich verdiept in hoe Apple denkt, weet dat men niet veel aan het toeval overlaat. Wat Apple vooral gedaan heeft, is een machine ontwikkelen die deuren gaat openen in de digitale wereld die tot nu toe gesloten waren. De iPad heeft dan ook een “screamer” van een processor aan boord, de door Apple in eigen beheer ontwikkelde A4 processor. De prestaties moeten ronduit indrukwekkend zijn.

Wie, wat, waar?

Zoals ik al zei, de doelgroep staat nog in de mist. Is het een apparaat voor onderweg? Is het een machine voor op kantoor? Voor op vakantie? Voor thuis? Voor de kinderen? Het antwoord is op alle mogelijkheden: JA. Eerder zei ik al dat het geen netbook is en dat is niet negatief bedoeld. iPad gaat ingezet worden als entertainmentcentre, als infocentre, als communicatiestation. Met de A4 processor wordt het spelen van games mogelijk gemaakt op een manier die we nog niet kennen, met controls die heel intuïtief werken. Video’s kijken op het sublieme beeldscherm wordt een feestje. Door foto’s bladeren die in real size voorbij komen, wordt een peuleschilletje. Vergeet niet de voortreffelijke e-reader eigenschappen, eigenlijk een totaal nieuwe definitie van e-reading… Met “in depth” beeldmateriaal bij je digitale krantje, geluid, film… Een nieuwe manier van nieuws tot je nemen ligt in het verschiet.

DRM en paid content

Het wachten is nu op de bekroning van de hype, de eerste gebruikers die nieuwe toepassingen gaan verzinnen, de verkoopcijfers die zullen moeten bewijzen dat iPad het gaat maken. Er zijn ook nadelen die aan de iPad kleven, het ding schreeuwt “DRM”. Digital Rights Management en Apple gaan hand in hand, getuige de dichtgespijkerde voorwaarden van de iTunes Store. Tel daarbij het ijzeren beleid van Apple naar de ontwikkelaars van Apps (de programma’s voor iPod, iPhone en iPad)… dan weet je dat er alleen maar Disneyzoete en übercommerciele toepassingen te verwachten zijn. Wie niet door de keuring heenkomt met zijn applicatie, gaat het niet halen in de harde wereld van de appmakers. Okay, Apple heeft in zijn algemeenheid een anti-crapware instelling, je zult niet snel software aantreffen die de moeite van het bekijken niet waard is. Maar de manier waarop Apple de ontwikkelaars aan banden legt, lijkt een beetje op censuur. Steve bepaalt wat wij mogen zien op zijn producten en voor de overgrote meerderheid van de gebruikers is dat voldoende. Als Steve het zegt, dan is het goed. Het houdt in ieder geval het gebruik van de apparatuur lekker snel en clean, alles werkt zoals het moet in een tempo dat ons allen aanspreekt. Niets mis mee, maar wel de reden waarom ik zelf geen iPhone koop. Het synchroniseren via een enkel iTunes account en de problemen die je krijgt als je via een andere computer een iPhone wilt bijwerken, maken dat ik me gevangen zou voelen door mijn eigen dure apparaatje. iPad zal een niet veel ander lot beschoren zijn. Nogmaals, het geeft de gebruiker wel de absolute garantie dat alles werkt zoals het moet! Verder maakt iPad het mogelijk om paid content van vele aanbieders aantrekkelijker te maken voor de eindgebruiker. Met een iPad zul je toch eerder genegen zijn om de credit card te laten wapperen voor de smakelijke manier waarop je nieuws tot je kunt nemen. Getuige ook de New York Times, die al heeft aangekondigd speciale content te vervaardigen voor iPad. Betalen zul je en aangezien de appstore Apple geen windeieren heeft gelegd, kunnen we verwachten dat de omzetten daarginds skyhigh zullen gaan.

iPorn maken we niet mee

Jammer dus dat Apple niet wat ruimdenkender is, ik stel me al een interactieve pornofilm voor op de iPad… Op het riante beeldschermpje zou je prachtig met je vingers je favoriete XXX actrice kunnen besturen. Spreiden doen we even met een soepele beweging van twee vingers over het touchpanel en daarna tappen we de dame even naar een interactief hoogtepuntje. Leuk voor in de trein ook. Goed, wie met de absentie van pikante, interactieve content kan leven, kan volgens mij met iPad volledig uit de voeten. Het punt wat ik hiermee wil maken, is dat content zo langzamerhand volledig gedicteerd en gedomineerd wordt door een hardwarefabrikant. Ongebruikelijk, althans vroeger. Nu blijkbaar volledig aanvaard en in mijn optiek een stuk vrijheidsberoving. We zijn melkkoeien aan het worden.

Cloud Computing

De critici vinden dat iPad niet genoeg ruimte biedt voor opslag en tekstverwerking. Zelf denk ik dat Steve Jobs inspeelt op een fenomeen waar we nog maar het topje van de ijsberg van gezien hebben, namelijk “cloud computing”. Cloud computing is het gebruiken van software en opslagruimte die niet fysiek op je computer aanwezig is. Eigenlijk te vergelijken met de ouderwetse mainframe netwerken. Je hebt een master, daarop bevinden zich alle software en de opslagmedia, een de slaves, de eindstations, die niets meer doen dan gegevens binnentrekken en weer terugsturen. Geen lange opstarttijden van pakketten, geen zorgen over dataverlies. Alles wordt centraal geregeld. Met de huidige breedbandgekte is cloud computing in mijn ogen “the next big thing”. iPad ademt cloud computing, all over. En dat is nou net waar Apple straks een voorsprong mee gaat krijgen ten opzichte van de concurrentie. iPad zal straks furore maken als de computer voor iedereen, overal en vooral van iedereen.

iWant 1

Mensen die me op twitter volgen, zullen zich wel eens achter de oren gekrabt hebben toen ik mij #ipad bashparade begon. Nee, ik wil de vooruitgang niet tegenhouden. Ik ben niet tegen ipad, ik vind het alleen fijn om mensen aan het denken te zetten en af en toe eens een heilig huisje omver te trappen.

Die iPad staat op mijn verlanglijstje.

Shake die roze bril!

Posted in Merken, Nieuws, Persoonlijk with tags , , , , , on januari 28, 2010 by vandraeckensteijn

Applefreak op dieet

Vanaf pak hem beet 1991 werk ik al met Apple computers, Macintoshes om precies te zijn. Voordat Windows fatsoenlijk werkte (doet het mi nu nog niet), stak je iedere computergebruiker de ogen uit met de Graphical User Interface (GUI) van de Mac. Point & Click bleek de bom te zijn, Plug & Play was altijd het stokpaardje van Apple. Windowsgebruikers kon je, sorry, kun je het schuim op de bek zien krijgen wanneer er weer eens een netwerkstoring, printerstoring, bluescreen of death of gelijk welk probleem voorbijkomt. Plug & Play werd in het land van Bill Gates verbasterd tot Plug & Pray.

Waarom werkte de GUI van Apple zo stabiel en de variant van Microsoft niet? Allereerst omdat de hardware van Apple ontworpen is voor zo’n gebruikersomgeving. De PC kreeg windows als schil rondom DOS geleverd. Terwijl Apple met systeemupdates aan het finetunen was, leken de windows updates meer op toegevoegde balast, van die spoilers aan een Opel Kadett, het gevaarte dijt ervan uit, maar gaat geen spat harder. Goed, de PC met zijn venstertjes won het in aantallen… Met als gevolg de kennismaking van zogenaamde “crapware”. Bulken software die niet de moeite van het bekijken waard zijn, slecht geprogrammeerd en zo instabiel als de pest. Omdat softwaremakers weten dat er in de hardwareconfiguraties van Apple geen verrassingen te vinden zijn, kon en kan men programma’s ontwikkelen die op voorhand werken. Er hoeft dan ook weinig gepatched te worden in Appleland.

Ook Apple beleefde door mismanagement een paar fikse dieptepunten… De op een blauwe maandag  vrijgegeven licenties van de eerste Power PC’s zorgden voor een markt voor Apple clones. Zelf heb ik nog een StarMax gehad, een kopie van de Apple 4400. Die had hetzelfde moeten kunnen doen als de 4400, echter soms kwamen er wat onverwachte “glitches” naar boven. Achteraf bleek dan dat er toch wat onderdeeltjes anders waren..

Dankzij de terugkeer van Steve Jobs kwam Apple definitief weer op de kaart te staan. Steve had niet alleen visie, maar vooral ook ballen zo groot als kanonskogels. De eerste iMacs, van die gezellige half doorzichtige eitjes voor op tafel, waren een groot succes. Eerst in het blauw-wit, later de kleurtjes, de printjes… Allemaal met CRT beeldbuizen. En zwaar! Okay, er zat een handvat op, maar er mee op stap gaan wilde je liever niet. Het principe van de iMac bleek een succes te zijn. Een alles in 1 machine, zonder aan prestaties in te boeten. iMac werd een handelsmerk en de nieuwste versie heeft al weer een 27 inch flatpanel LCD scherm, de krachtigste processoren die er momenteel zijn en een oogstrelend design. En dat design is waar het vooral om gaat… Negen van de tien Apple gebruikers heeft nog nooit echt naar de specificaties van zijn geliefde machine gekeken. Gevallen voor de eenvoud en schoonheid, wordt Steve’s oogappeltje wereldwijd door een immer groeiende groep omarmd.

Dat design en nog beter, de hype eromheen (Steve’s specialiteit, kook een leuk gerecht en overstelp dat met wedstrijdsaus) maken dat mensen blindelings vertrouwen op alles wat Apple maakt. Deed ik ook… Je had me als Mac-evangelist jaren geleden bezig moeten zien op feestjes, waar ik het opnam tegen overmachten aan PC gebruikers, die ik een soort geestelijke groepsarmoede toedichte. Het was echt die-with-your-boots on in die dagen. Democratie werkte niet, al was je met 10 PC misbruikers tegelijk tekeer aan het gaan tegen me. Iedereen was gek behalve ik…

Dat evangeliseren doe ik niet meer, daar wil ik geen energie meer aan besteden. Die tijd hebben we gehad, ik gebruik Apple computers nu uit gewoonte, omdat het systeem stabiel is en omdat ik me thuis voel in de virtuele wereld van OSX. In de loop der jaren heb ik geleerd om echter ook kritisch te kijken naar Apple, niet slaafs te volgen en ook eens pragmatisch te denken over aankopen. Daarom is dit stuk dan ook getypt op een Asus eee PC901 netbook. Omdat Apple geen netbooks maakt, heb ik bewust gekeken naar een handzaam machientje, met Solid State Drive, dus schokbestendig. Windows neem ik op de koop toe, het draait en daar is alles mee gezegd.

Door het prachtige design van Apple heeft het merk een nieuwe schare fans gekregen. Gebruikers die de producten niet alleen kopen vanwege de gebruiksvriendelijke interface, maar vooral vanwege het uiterlijk en de status die het betreffende product geeft. Apple producten zijn modieus geworden. En dat alleen geeft Steve Jobs ongelimiteerde mogelijkheden om alle nieuwtjes lekker te hypen. Het gevolg is dat er een hele kudde gebruikers slaafs zit te wachten op een nieuwe kluif die toegeworpen wordt, om weer als eerste te kunnen pronken met iets nieuws van dit gurubedrijf. Niets mis mee, slim ook van Apple, maar ik mis zo af en toe bij gebruikers van Apple producten het vermogen tot relativeren. Steve Jobs heeft het voor elkaar gekregen dat horden mensen aanbidden wat hij maakt en kritiekloos de tekortkomingen wegcijferen.

Dat is de reden dat ik niet aan een iPhone wil. Het fenomeen touchpanel is al lang niet nieuw voor me en om die reden hoef ik dus geen iPhone. De nadelen van een touchpanel schijnen maar klakkeloos geaccepteerd te worden door iedereen. De GUI is prachtig en erg Mac-alike, goed voor kruisbestuiving. Wie een Mac heeft, wil vaak een iPhone, wie een iPhone heeft, zal vroeg of laat wel eens een Mac kunnen kopen. Ook weer slim. Waar ik me verder aan stoor bij de iPhone, is het feit dat er via iTunes gesynchroniseerd moet worden. Even je iPhone bijwerken vanaf een vreemde computer in iTunes betekent dat er bestanden overschreven worden. Call me stupid, maar de keren dat ik een collega heb geholpen met het installeren van muziek en apps liepen uit op een drama. Doe ik iets fout of is het echt zo dat je al je spul wat je er thuis op had gezet gewoon kwijt bent, omdat je maar één profiel tegelijk mag hebben?

Nu is er de nieuwe hype: de iPad. Daar zal ik het volgende blog aan wijden en ik zal proberen zo neutraal mogelijk te oordelen over hetgeen wat er tot nu toe bekend is over deze nieuwe telg.

Deze Applefreak is dus op dieet, wat niet meer of minder betekent dan dat ik niet klakkeloos naar binnen prop wat Apple maakt, maar probeer om te genieten van de producten die passen in mijn digitale leventje en op het schap laat liggen waar ik het nut niet van inzie.

Dan Duvall Draait Door!

Posted in Muziek, Nieuws, Persoonlijk with tags , , , , , on januari 27, 2010 by vandraeckensteijn

En hoe! Ook geen idee hoe 2009 in dance samen te vatten? Had ik ook niet, totdat Dan Valize aka Dan Duvall ons weer verraste met een nieuwe mix. Trouw aan vinyl gebleven, heeft hij weer een goed naar binnen glijdende track gemixed die er om schreeuwt om een vaste plaats te krijgen in de mp3 speler in de auto. Lekker voor de lange ritten, even helemaal wegzakken in de stoelen, cruise control aan en opgaan in de muziek. Met toestemming van deze Eindhovense DJ in eigen persoon, krijg je hierbij de link naar zijn plekje op soundcloud… Vergeet vooral niet om ook zijn andere public mixes te checken! Als we mazzel hebben, zien we Dan nog een keer live draaien, sometime, somewhere.

Enjoy!

http://soundcloud.com/dvalize/dansmix09-what-is-house