Archive for the Persoonlijk Category

Paradijsvogel

Posted in eindhoven, Persoonlijk on augustus 31, 2017 by vandraeckensteijn

Ter nagedachtenis aan Anja Wittenbernds

Op 26 augustus 2017 stonden er een paar engelen om je heen om je mee te nemen, Anja. Geen tijd meer om dag te zeggen, geen tijd om te laten weten hoeveel je van iedereen houdt. Het was voorbij, het aardse leven. Met het vertrek kwam ook het grote achterlaten. Het achterlaten van je pijn, lichamelijk en geestelijk. Het laatste gevecht geleverd, niet verwacht, toch overvallen door het onvermijdelijke. Voor ons achterblijvers betekent het dat we het met de mooie herinneringen zullen moeten doen.

De Achterhoekse connectie
Wat hebben we gelachen, om onze gedeelde roots. Van jou mocht ik nooit in het Achterhoeks typen naar je, tenminste, niet in het openbaar. Ze zouden maar zo kunnen denken dat je van “de boerderieje” kwam. Muziek van Normaal draaien, om je te sarren. Maar ook genieten over en weer, van nummers die een speciale betekenis hebben, elkaar in vertrouwen vertellen wat er dan achter dat nummer schuilt voor gevoel.

Ouwe kookgek
Met je ellenlange verhalen over kookprogramma’s, lekker eten, spannende topkoks, rare topkoks, domme topkoks en vooral excentrieke topkoks. “Ene Anthony Bourdain” luidde dan weer een anekdote in over een gastronomische wan- of heldendaad van deze kok. Je was er dol op. Niet voor niets liet je een Japans keukenmes op traditionele wijze smeden, speciaal voor jou. “Soms moet je jezelf ook eens iets gunnen”. Mee eens Anja.

Doorgaan tot het bittere eind
Je was een bijzonder en lief mens, Anja. Je hunkerde naar liefde, maar gaf dat nooit toe. Je genegenheid naar mensen toonde je door een niet afnemende drang om hulp te bieden. In elke vorm ook: van geestelijke support tot uren die je bereid was belangeloos te investeren, om zaken bij anderen op de rit te krijgen. Soms voel ik me schuldig, dat ik niet meer tijd heb gemaakt voor je. In de waan van de dag, in de drukte van het opstarten van een eigen zaak, is er veel aan signalen onopgemerkt voorbij gegaan. Sorry daarvoor Anja, alhoewel ik weet dat je me nu zit uit te lachen daarboven. Toch hebben we veel gelachen, om de futiliteiten van het leven. Humor. Het middel tegen alles en voor alles. Het was jouw panacé.

Bloedend hart
Het allerbelangrijkste in je leven waren je kinderen en door onfortuinlijke zaken zag jij die niet zo vaak als je zou willen. Maar in gedachten was jij elke minuut van de dag bij je kanjers. De trots waarmee jij over hen vertelde, sprak boekdelen. De kroon op je gevoel voor hen waren sieraden die je door een echte smid liet maken, met de namen van je schatten erin. Met interesse volgde je hun doen en laten en wat hield je toch veel van hen als moeder. Je vertelde vol vuur over de boekjes die je aan het schrijven was, speciaal voor hen. Zodat later, als je er eens niet meer zou zijn, er toch nog iets was van mama. Later werd nu helaas… De boekjes zijn niet af, maar jouw leven was ook nog niet klaar. Toch was het blijkbaar tijd om te gaan.

Begenadigd schrijfster
Meer dan eens heb je je hulp aangeboden, als ik weer eens “te druk” was met stapels teksten produceren. Die hulp kon ik niet aannemen, om meerdere redenen. Een van de redenen was dat jij zo’n eigen, mooie stijl van schrijven had, dat “men” zou zien dat het niet mijn teksten zijn. Je had net Blauwspraak opgericht, je eigen communicatiebureautje. Grote plannen met een bescheiden onderneming, van een evenzo bescheiden vrouw.

Anja, jouw leven was te kort. Dankjewel voor jou, voor alles. We koesteren je in onze harten en zoals het een communicatie expert betaamt…

…geef rustig een teken van boven, als je daar zin in hebt. Ik zal trouw naar de sterren kijken. Tot ooit lieverd.

xxx
Draeck

Mijn hart gaat uit naar haar kinderen. Gecondoleerd en sterkte met het verlies.

Advertenties

Waar je geest ook dwaalt

Posted in Persoonlijk with tags , on augustus 20, 2016 by vandraeckensteijn

​Op tafel ligt een scheerapparaat. Jouw scheerapparaat. Vandaag hebben we besloten dat het ding beneden blijft als de thuiszorg komt. De thuiszorg heeft keurig je tabletten toegediend en is nu boven met je, douchen, aankleden. Ik ben bij je omdat je wederhelft boodschappen doet met jullie dochter, mijn vrouw.


Ik bekijk het scheerapparaat. Hij doet het nog wel, als je op de knop drukt. Maar er missen onderdelen. Je kunt alleen geen afstand doen van het defecte machientje. Even slik ik een brok in mijn keel weg. Dat scheerapparaat, dat ben jij. Het ging snel nadat de diagnose er officieel kwam. Van een trotse, zelfstandige man, naar een bange, afhankelijke versie van jezelf.

De “goede” momenten zijn het ergst. Die duren namelijk te kort om al jouw vragen te beantwoorden over je situatie. Ze duren net lang genoeg om je te troosten en samen te huilen. Ik weet dat jij dit niet had gewild. Ooit vertelde je dat als het zover zou komen, je er liever niet meer zou zijn. Maar zo werkt dat niet met dementie. Het is een keiharde sluipmoordenaar. Als je het punt hebt bereikt waarvan je zelf altijd zei dat je daar nooit wilde belanden, heb je al geen controle meer over je geest.

Er worden nu dingen geregeld voor je. Eigenlijk alles. Reizen is een belasting, lopen zelfs al. Alles komt je onbekend en vreemd voor, behalve de dingen die diep geworteld zitten. Je huis. Je tuin. Je vrouw. De rest komt en gaat als mistige flarden. De familie concentreert zich op volgende stappen, of er een mogelijkheid is om samen met je liefde van je leven in een zorginstelling terecht te komen. In een helder moment gaf je aan dat alles afgepakt wordt van je. Dat kunnen we niet verzachten. Het is waar. Je leeft nu andermans leven, je wordt geleefd.

De wensen van een dementiepatient zijn bijna altijd onuitvoerbaar, omdat daarvoor mensen, dingen en plaatsen uit een ver verleden terug gehaald zouden moeten worden. Morgen bestaat niet. Er is alleen toen en het mistige heden.

Wat me goed doet is dat je heel heftig en primair reageert op een arm om je heen. Een knuffel. Dat maakt dat er momenten zijn waarop geluk even aanwezig is.

Behoedzaam leg ik het scheerapparaat weer terug. Ik wil niet dat er nog meer aan kapot gaat. Op ebay heb ik al gezocht naar een nieuwe, ook gevonden. Niet besteld echter, ik weet dat je die toch niet gaat gebruiken. Het stuk herkenning van het oude machientje is namelijk veel te belangrijk voor jou.


Knuffel en ik hou van jou, waar je geest ook dwaalt
.

Voor Erik ter Heege

Posted in Mijn jeugd, Persoonlijk with tags , , , on december 17, 2015 by vandraeckensteijn

Trouwe lezers van mijn blog weten dat ik af en toe een blog plaats ter ere van mensen die in mijn jeugd overleden zijn. Mensen die ver voor het internettijdperk en te vroeg zijn heengegaan. De reden dat ik dat doe, is om hen voor eeuwig een plaats wil geven op het wereldwijde web.

Voor velen zijn deze mensen al lang niet meer in gedachten. Ze leven slechts voort in de herinneringen en verhalen van familie en oude vrienden. Ik vind het een mooi gegeven dat wanneer iemand ooit de naam van die persoon in Google invoert, tegen beter weten in, een in memoriam gepresenteerd krijgt.

Erik (Eric) ter Heege verdient zo’n digitaal gedenkteken.

In mijn lagere school tijd in de jaren 70, in Ruurlo, zat Erik ter Heege in mijn klas. Een lange jongen voor zijn leeftijd. Een grote bos rode krullen. Sproeten. Bleke huid.. Erik had sinds zijn geboorte al hartklachten. Vol trots liet hij ons af en toe zijn litteken zien, een souvenir aan een hartoperatie.

Kalm aan moest hij doen. Erik wist waarschijnlijk dat hij niet oud zou worden, ergens in zijn onderbewustzijn. Hij bruiste en ging harder dan wie dan ook. Een super vrolijke jongen met een passie. Voetbal! Hij liep de benen onder zijn lijf vandaan, bij V.V. Ruurlo. Zwarte broek en gele trui, dat zijn de Ruurlo lui!

Ergens midden jaren 70 stond meester Lovink voor onze klas en vertelde met gebroken stem dat Erik ingestort was op het voetbalveld. Hartfalen. Reanimatie mocht niet meer baten. In het harnas gestorven.

Dit blog is voor Erik ter Heege. Voor zijn familie. Zijn vrienden van toen. We zijn hem niet vergeten en nu is het aan Google om hem voor altijd vindbaar te maken.

Aan iedereen die dit leest: hele fijne feestdagen en een gezond 2016. Heb elkaar lief want er zijn is niet vanzelfsprekend.

Jan.

Drone Delivery

Posted in Fantasie, Nieuws, Persoonlijk, Robotica with tags , , , , , on december 10, 2015 by vandraeckensteijn

Goedenmiddag met Drone Distributors Nederland.. Mevrouw Jansen, klopt het dat u een van onze drones in gijzeling hebt?

-Ja! Het pakje wil nie loskomme van de grijperts!

Als u hem weer laat gaan dan halen we hem binnen, maken uw pakje los en sturen een goede drone meteen terug. Met het pakket.

-Flikker op. Me Uggs zitten in die doos. De laatste stond er op de siet.

U bedoelt de site?

-Ja de siet ja

Dat heet site. Website. SITE.

-Zalando. Mijn man is nu bezig trouwens met een bankschroef..

Dat hebben we in de gaten. Mijn collega Herman, die de drone bestuurt, ziet momenteel via zijn VR bril uw man aan komen lopen met een ijzerzaag.. u gaat toch niks kapot maken?

-Die Uggs motten d’r uut!

Ik hoor net dat uw man gestruikeld is in de schuur..

-Daar trap ik niet in he

Kunt u niet even gaan kijken.. hij ligt half in beeld en volgens Herman is er een fles wasbenzine die open stond op hem gevallen. Wat een rommelig schuurtje…

-Ik ga echt niet naar binnen daar.. dan zien jullie mijn ook nog. En ik heb iets aan wat niet veur iedereen is.

Oh dat goedkope sletterige speelsetje zeker wat u vorige week bij Christine Leduc besteld had..

-Hoe witte gij da?!

Dat zie ik hier in uw orderoverzicht.

-Maar dat verklaart nog niks!

Herman heeft even gekeken voor het slaapkamerraam boven. Omdat er niemand beneden was om het pakket aan te nemen.

-Schandalig!!! Ik ga een klacht indienen!

Weet u wat schandalig is? Dat uw man net bukkend in beeld kwam toen Herman in wilde zoomen in full HD. Aambeien zo groot als gehaktballen. Gat-ver-damme.

-Wij smeren anders ELLEKE navend!

Jah.. zucht.. met Clearanus van Etos Online. Kun je er net zo goed mayo op kachelen.

-Minde gij da? Wa mok dan hebben?

Ik zou SpertiPlus nemen. BN’ers bestellen die vaak..

-Geer en Goor ook?

Dat mag ik niet zeggen mevrouw Jansen. Privacy he. Uw man heeft overigens vlam gevat nu. Hij is wel wakker. Zwaait nu met een brandende arm rakelings langs onze drone. Kunt u toch niet even..

-Ik ga er wel heen

Ja we hebben u in beeld. Kunt u eerst even de bankschroef losmaken? Ja! Fijn. Dankuwel.

-Ik ga NU mijn man blussen! Blijf even hangen.

Sorry we moeten gaan..

-NEE!!!

We komen terug! Ik moet hangen nu.

image

-Met mevrouw Jansen…

Ja met Zalando hier. Zeg die geretourneerde Uggs hebben we weggegooid. Zonde. Het laatste paar.

-WAAROM!!!???

Rookschade. Goedenmiddag.

de Ruimte blijkt eindig

Posted in Nieuws, Persoonlijk with tags , , , , , on juli 18, 2015 by vandraeckensteijn

deruimte-tegel-40x40cm-2

De titel is niet bedoeld om een discussie uit te lokken over het al dan niet eindig zijn van ons universum. Vanmorgen zag ik een email notificatie van een nieuw blogstuk van CoachSander, vriend en metgezel op vele reizen naar onbekende bestemmingen in de geest. Sander kondigt in zijn blogstuk het einde aan van zijn Ruimte. De zeer bijzondere praktijkruimte in een oud gebouw van Philips, te Eindhoven. Hier valt te lezen wat “de Ruimte” inhoudt, Sander legt dat mooier uit dan ik het kan.

Ik ben in lichte shock na het lezen van zijn blogstuk. De Ruimte, die mag gewoon niet weg, vind ik. Meteen daarna begint er een film aan goede herinneringen te spelen in mijn hoofd. Vragen schieten voorbij. Er blijft een hoofdvraag hangen: “waarom vind ik het zo erg dat de Ruimte er straks niet meer is?”. Is één van de onderwerpen waar ik met Sander over praatte, niet: “waarom mensen niet van verandering houden en hoe hen dat blokkeert”? Ja. Als Sander nu naast me zou staan, kreeg ik een draai om mijn oren, vanwege het vast willen blijven houden aan het oude, in plaats van mezelf te openen voor spannende, nieuwe dingen.

Biechtlust
De Ruimte dus. De eerste keer dat ik er binnen mocht gaan, was een bijzonder ervaring. Een ruimte is in theorie een afgebakend gebied. De Ruimte in Eindhoven is geen gebouw. Het is een stukje van een gebouw, een plaats die vormgegeven is vanuit een gedachtengang, een filosofie van de bedenker. Ondanks dat je er met een meetlint langs de vloer, muren en plafond kunt gaan, is de Ruimte geen afgebakend geheel. Als je voor de eerste keer in de Ruimte bent, in die witte wereld van licht, dan voel je je automatisch een beetje schuldig. Schuldig, omdat de Ruimte onschuld en openheid uitstraalt. Ik ben niet gelovig en heb nog nooit een biechtstoel van binnen gezien, maar de Ruimte maakt je erg biechtlustig. En dat is nou precies wat CoachSander wil bewerkstelligen: dat gasten in de Ruimte zich bescheiden, open en eerlijk opstellen. De Ruimte maakt ruimte. Ruimte voor emotie, begrip en bereidwilligheid. Stilstand wordt opgeheven. Snelheid wordt aangepast naar een niveau, waarbij zijwegen gezien en genomen kunnen worden. Wegen die anders aan ons oog onttrokken zouden zijn geweest.

En nu? Wat nu?
Dat CoachSander en “zijn” Ruimte twee onafhankelijke factoren zijn, is me in de loop der jaren wel duidelijk geworden. De Ruimte is de emanentie van Sander’s geest, waarin de beleving van je eigen aanwezigheid aan verandering blootgesteld wordt. Een voorwaarde voor eerder genoemde noodzakelijke openheid en eerlijkheid. De sereniteit die er heerst, dwingt respect af. Knap ook hoe Sander zelf als een schaduw om de gast heen beweegt, in diezelfde Ruimte.

Hoe kan die man nu verder, zonder dit geweldige instrument? Ik hoor het mezelf hardop zeggen.

E=CT2
De relativiteitstheorie van Sander Vrugt van Keulen. Als CoachSander ergens afscheid van neemt, dan doet hij dat ook volledig. Wat er voor in de plaats komt, is een grote verrassing voor iedereen. Wel weet ik dat hij zal steunen op dezelfde pilaren, die in de Ruimte zorgden voor een ideale situatie om samen Proces, Verbinding en Communicatie te onderzoeken en te bewerkstelligen. Best spannend dus, als dat in een nieuwe jas gestoken wordt.

Adieu, “de Ruimte”

Dankjewel.

Bloggen is ook zo 2009

Posted in Persoonlijk on mei 28, 2015 by vandraeckensteijn

Het feit dat jij dit kunt lezen hier, betekent dat ik na veel vijven en zessen achter mijn wachtwoord wist te komen van WordPress. Ja, ik ben “het” even kwijt allemaal. Heel social media, inclusief blog, kan me even aan de spreekwoordelijke ballen jeuken. Waarom? Ergens is er iets mis gegaan in de grijze massa. Stoppen met Facebook en twitter deed ik gelijktijdig met stoppen met roken. Mijn geest heeft voor het gemak maar even een aantal verslavingen op een grote hoop geveegd en voila: je bent overal klaar mee.

Photo on 2015-05-28 at 22.47

Natuurlijk maak je dan een rentree op Facebook en zijn de verwachtingen hoog gespannen. Bij de vrienden dan he. Nah, heel jammer voor hen, maar ik weet niet of Facebook het ooit nog gaat worden voor me. Ben er klaar mee.

Toch komt langzamerhand die stroom ongecontroleerde, borrelende en pruttelende ideeën weer op gang. En die moet je dan kwijt. Toch wel fijn dat je dan je blog hebt, zij het ditmaal als een pedaalemmer. Dit blogstuk gaat dan ook werkelijk helemaal nergens over en behelst slechts spinsels. We noemen er een paar…

De Cadillac
Hij is klaar. Na twee jaar. Ik rijd er nu twee dagen mee naar mijn nieuwe baan. Een totaal onhandige auto, maar wat een ding. Te snel. Te zwabberig. Te groot. Vanmorgen het apparaat tegen de muur van het nieuwe bedrijfspand gezet, want niet in te schatten, die lange neus. Vanmiddag bij de supermarkt file geparkeerd tegen een boompje wat daar al behoorlijk lang staat. Grootste deuk: mijn ego. Ouwe lul die je er bent, mompelde ik bij het uitstappen.

Minecraft
Vanacht liggen piekeren in bed, hoe tof het zou zijn om alleen maar minecraft meubilair te maken voor mensen met aambeien.

Stropdassen
Ik draag die weer. Verplicht. Maar fijn dat er nu stropdassenman is. Dan weet je dat je niet alleen bent.

Duitsers
Ik heb er veel gesproken de laatste maand, veel mee opgetrokken, mee samengewerkt, mee gegeten en gedronken. En toch zijn ze anders. Cultuurtechnisch is het een ander gebroed dan “D’n ‘Ollander”. Je koopt daar nog asperges en aardbeien bij onbemande stands langs de weg en niemand die op het idee komt om dat spaarvarken wat op dat krukje staat mee te nemen. Daarom is het geen crisis meer in Duitsland. Ze blijven van geld af wat niet van hen is.

Weekenden
Zijn zo druk dat ik geen overgang meer bespeur tussen vrijdag en zaterdag en zondag en maandag. Dan verlang ik naar Fred Oster en zit ik samen met mijn oma schaterlachend op de bank als die comb-over weer een paar harige cavia’s door een triplex doolhof jaagt. Tune: “Dit-is-Avroooos-Weeeekeeeeeend-Kwissss”. Tadada.
Nee, de weekenden worden gekenmerkt door een eindeloze stroom aan to-do’s, waarbij mijn hersens maar continu willen afschakelen. Gevolg: bij de Karwei staan en niet meer weten wat je er ging doen. Thuiskomen met een gratis plant. Dan de vraag beantwoorden: “hoe kom je aan die plant?”. Die zat bij 25,- aan boodschappen bij Karwei… “Wat had je gekocht dan?”. Geen idee, dan moet ik even in de kofferbak kijken. Plantje is leuk, ik drink koffie met het ding, buiten. Als de zon schijnt.

De STER knop
Facebook heeft een ster knop. Daarmee geef je aan wie goede vrienden zijn. Ooit mee begonnen, ik wilde mijn hele 1000 tallige vriendenlijst op FB besterren. Halverwege gestopt en me niet gerealiseerd dat je van elke STER meldingen in de mailbox krijgt, als ze een scheet laten op social media. Godverdomme, ik kan al mijn ster vrienden wel uitkotsen. Eindeloze tritsen email met wie zich nu weer geïrriteerd, verbaasd, geamuseerd of god mag weten wat voelt. Compulsieve fotoplaatsers en linkendelers. Links, die dan in de preview tekst dingen weergeven als: “X heeft een link gedeeld: “De bahama’s gaan…”. Ja. Dan klik je. Elke keer. En elke keer opent Facebook.

Groene bollen
Facebook opent dus elke keer en ik weet me geen raad om het af te sluiten… Want online zijn, al is het maar even, geeft een groen bolletje bij je online status. Kazaam. 30 berichten in de inbox, want hij is online en dan pakken we hem in de kraag, voor hij weer weg is. Dankzij het stoppen met roken kan ik nu zonder gewetensbezwaren zelfs mijn beste vrienden wegdrukken online. Dirty Harry hier. BAM.

Weekend. Yuna!
Bijna weekend mensen. Naast me staat een mooie kaart die met de gewone post gekomen is, waarin nieuwe wereldburger Yuna wordt aangekondigd. Het kersverse meidje is geboren in een warm en liefdevol nestje. Ik neem me voor om dit weekend uitgebreid een leuke kaart voor Yuna (en haar gezin) te maken. Ontroerd zet ik het kaartje op een veilige plek en bedenk me dat ik dus toch niet afgestompt ben. Als je maar op de juiste knop drukt.

Iedereen een fijn weekend gewenst, ooit komt alles goed. Zoniet, dan toch!

Smart Watches: nu kopen of wachten?

Posted in Merken, Nieuws, Persoonlijk with tags , , on maart 15, 2015 by vandraeckensteijn

Als het om gadgets gaat, ben ik net een ekster. In de term “gadget” ligt echter besloten dat het stukje technologie niet per se nut hoeft te hebben. Regelmatig kocht ik elektronica vanwege de “wow” factor, de “wannahave” saus die er overheen lag. Veel van die gadgets liggen echter al een tijdje stof te vangen en zijn niet meer dan stille getuigen van een bijna oncontroleerbare hebzucht als het om toeters en bellen gaat.

Dat brengt mij bij het fenomeen Smart Watch. Is een Smart Watch nou echt nuttig? Ik weet het niet, aangezien ik er nog geen gekocht heb. Wel valt me op dat de fabrikanten massaal inzetten op het sportieve deel van de potentiële klantenkring. Als er iets is wat ik niet verlang van mijn “wearable”, is het wel dat het ding bijhoudt hoe gezond ik ben. Prima als een hartslagmeter, een stappenteller en god mag weten wat voor functie erop zit, als er ook maar andere dingen te doen en te beleven zijn met een Smart Watch.

Apple
Onvoorstelbaar hoe vroeg Apple haar horloge aankondigde. Maakten zij dezelfde fout als Google, met het veel te vroeg geïntroduceerde Glass, inclusief een Beta-testfase die eeuwig leek te duren? Glass is nog steeds niet op de markt en aan alle kanten wordt Google ingehaald door concurrenten. Het is Apple ook een beetje op dezelfde manier vergaan. Als ik de specificaties van het Apple horloge bekijk, dan kan ik binnen 5 minuten een aantal fabrikanten googelen dat een horloge op de markt brengt wat meer kan. Echter: die heten allemaal geen “Apple”. De sterke kant van Apple is in dit geval de achterban, de miljoenen fans van het merk, die blind vertrouwen op alles wat dit bedrijf voortbrengt. De Apple Watch zal ongetwijfeld een succes worden.

Wearable of Smart Watch?
De wereld van de wearables is inmens aan het worden. Wearables zijn natuurlijk alle draagbare stukjes technologie, Smart Watches vallen gewoon onder de categorie wearables. Je kunt wearables kopen die je helpen je sportprestaties in beeld te brengen, je gezondheid te monitoren. Een Smart Watch kan dat vaak ook, maar het hoeft niet. Wat een Smart Watch wel standaard moet kunnen, is je online leven naar je pols brengen. Kijken we naar de Smart Watches die op dit moment te koop zijn (ik laat Apple even in een apart hokje staan), dan zie je dat de meeste horloges gekoppeld moeten worden aan je telefoon via bluetooth. Ergo: de functies die je telefoon heeft, worden doorgegeven aan je horloge en je kunt je telefoon op zak houden. Leuk, zeker als je een surfplank à la Samsung Galaxy Note meezeult. De meeste Smart Watches geven whatsapp, Facebook, twitter en email door. Dat lijkt me handig inderdaad, alhoewel fatsoenlijk terug reageren dan mijns inziens wel weer via de smart phone moet gebeuren. Eigenlijk ben ik niet zo onder de indruk van Smart Watches. Zelfs de stand alone versies, die gebruikt kunnen worden met een sim-kaart en je dus je telefoon er niet bij nodig hebt, voldoen niet aan mijn idee van “wannahave”.

Er is een hele simpele reden voor in mijn geval. Een horloge zie ik persoonlijk als een functioneel sieraad. Een horloge zegt iets over de drager. Het gadget gehalt moet wel superhoog zijn, wil ik een Smart Watch in al haar lelijkheid omdoen. Er zijn zeker Smart Watches die ik voorbij zie komen online, waarvan ik denk: “Dat is zo cool, ik neem het design voor lief”. Dan hebben we het over armbanden die alle berichtgeving met een laserprojector op de bovenkant van je hand projecteren. Of naar onderen toe, op je onderarm. Helaas zijn deze armbanden allemaal nog in de crowdfunding fase en heeft er nog geen één het echte levenslicht gezien.

Toch is er een keerpunt…

Mooi en nuttig
De kop boven dit blogstuk zegt het al: kopen of wachten? Iedereen weet dat als je een “wachter” bent, je nooit iets koopt. De verbeteringen op technologisch gebied volgen elkaar zo snel op, dat je nooit tevreden zult zijn met de huidige status. Toch is er voor mij op het gebied van Smart Watches een punt waarop ik zal instappen. Dat moment wordt bepaald door de combinatie van mooi en nuttig. Natuurlijk is dat smaak afhankelijk en persoonlijk.. Maar mooi en nuttig in MIJN geval betekent dat oude techniek en nieuwe technologie elkaar kruisen. Er wordt aan gewerkt, door een aantal bedrijven.

Ik wacht dus nog heel even en geniet nog een tijd van onderstaand filmpje. Voor mij het startsein om in te stappen in de wereld van de Smart Watch.