Archive for the Sex Category

Inspiratie voor iedereen. Het kerstdiner.

Posted in Eten & Drinken, Persoonlijk, Sex on december 24, 2012 by vandraeckensteijn

original_351086_qc4ozCRQ2XHfLo2x7pN2kZNbf

Schat ga liggen en doe mee
Ik ga je behangen met eten
Want jij bent mijn kerstdiner
Je bent zo lekker moet je weten

Ik lardeer met fijn spek je billen
Prop olijfjes uit Spanje in je naad
Sinaasappelsorbetijs op je rug laat je gillen
Terwijl je je voeten in Champagne baadt

In je nek drapeer ik canapeetjes
Gevuld met een mousse van caramel
En in je haar steek ik fijne visfileetjes
Met een sauce de bechamel

Cocquilles met kruidenboter
Leg ik op je mooie ogen
Je lippen lijken veel groter
Omringd door gegrillde paprikabogen

Je borsten smeer ik in met pate du jour
De tepeltjes steken fier omhoog en croute
Cranberrie compote heel stoer
Het staat op je tietjes megagoed

Dat ik chocoladeflikjes op je buik drapeer
Overgoten met warme vanillevla
Je navel wordt aanlokkelijk een meer
Waar ik straks in zwemmen ga

Je benen pak ik in met cake in alle kleuren
Met heerlijke geconfijte vruchten
Ik doordrenk het geheel met dure likeuren
En wordt gek van de zalige luchten

En dan het piece de resistance
Ik pak de grote slagroomspuit
En onder het doen van een rituele dans
Versier ik met room je hele fluit

De grote kers op je kietelaar
Maakt mijn kerstdiner wel af
Nu alles eerbiedig opeten maar
In de volgorde waarin ik het je gaf

Vrolijk kerstfeest

Advertenties

Sprookjes mogen wel eens herschreven worden

Posted in Fantasie, Niet door de beugel, Sex, Tattoo & Piercing with tags , , on juli 11, 2012 by vandraeckensteijn

Waarschuwing aan ouders: Het volgende sprookje is niet bedoeld voor kinderen.

Anita was 17 jaar en woonde in een rijtjeswoning met huursubsidie, bij haar vader en stiefmoeder. Stiefmama was verslaafd aan alles wat maar enigszins een vlucht verschafte, uit de miezerige wereld. De vader van Anita had een wietkwekerijtje op zolder, waar niet van rond te komen was. Het was armoe troef.

Anita had op school de bijnaam Sneeuwwitje gekregen, vanwege haar excessieve coke gebruik. Haar stiefmoeder werd er tureluurs van, omdat Sneeuwwitje in een ochtend haar hele voorraad wegsnuffelde. Daar moest iets aan gedaan worden en zo huurde ze een Roemeense dakdekker in, om haar mores te leren.

Op een kwade regenachtige dag moest Sneeuwwitje van haar stiefmoeder toch naar school en lief bood stiefma aan dat een Roemeense vriend haar wel even met de auto zou brengen. Zo gezegd, zo gedaan. Sneeuwwitje stapte in de geblindeerde Fiat Multipla en keek argwanend naar de ongeschoren balkanees naast zich. De Roemeen keek terug en kreeg terstond spijt dat hij zich had ingelaten met de kwade stiefmoeder. Sneeuwwitje deed hem denken aan de Roemeense zangeres die mee had gedaan aan het Eurovisie songfestival. Als fijnbesnaarde Oostblokhomo kon hij niet anders dan meteen in huilen uitbarsten.

Sneeuwwitje raakte daardoor zwaar geïrriteerd en vroeg wat er was. De man deed het dashboardkastje open en liet de Glock zien die daar doorgeladen klaar lag. Dat vond Sneeuwwitje heel normaal, want iedereen die ze kende reed rond met een gun in de auto of onder het scooterzadeltje. No problem dus. Toen de dakdekker bekende dat hij ingehuurd was om haar uit de weg te ruimen, moest ze wel even slikken. Ze spraken af dat hij Sneeuwwitje zou dumpen in een bos tussen twee snelwegen in en dat ze voor altijd uit de buurt van de stiefmoeder zou blijven.

Zo gezegd zo gedaan. Een uur later stond het tengere kind in een bos langs de A2. De Multipla sjeesde rokend verder en Sneeuwwitje had geen idee waarheen te gaan. Het begon te regenen en zo liep ze dus het bos in, om te schuilen voor de druppels. Onderweg braken er nog een paar nepnagels af en liep haar make up uit door de regen, dus je kunt je voorstellen dat ze het leven al niet meer zag zitten.

Opeens was daar in het bos licht waarneembaar! Op een open plek stond een hele grote bouwkeet, met een rokend schoorsteentje. De deur was gewoon open en Sneeuwwitje ging naar binnen. Wat een gezelligheid daar! 7 kleine stoeltjes rond een kleine tafel, een klein breedbeeld teeveetje en in een andere ruimte 7 kleine bedjes. Ze ging liggen op 1 van de bedjes en viel in slaap…

Bij het intreden van avond marcheerden  7 delinquente lilliputters terug naar hun bouwkeet. Ze hadden die dag zwerfvuil uit de berm gehaald langs de A2 en gras gemaaid. Ze hadden een taakstraf van buro Halt omdat ze meisjes van 14 in hun tieten hadden geknepen in het Sportfondsenbad Oost. Dat was een typische draaideuractie geweest en de taakstraf van 240 uur ging ze niet in de koude kleren zitten. Al stampend kwam de bouwkeet in beeld en verheugden ze zich op een traytje Schültenbrau en een frikandel uit het vet. Daar aangekomen hadden ze meteen door dat er iets niet in de haak was, de deur stond open. Jordi, de potigste van het stel, werd als eerste naar binnen geduwd. Hij liep voorzichtig door de keet en kwam terecht bij de bedden. De aanblik van Sneeuwwitje die daar vredig lag te snurken, maakte dat zijn onrust veranderde in verbazing. Hij rende terug naar de deur en riep: “Jongens, er ligt een wijf in onze slaapkamer. Gratis!”. De lilliputters sloegen elkaar de hersenpan in om als eerste binnen te komen. 7 geile dwergen stonden om Sneeuwwitje heen te hijgen. “Wat doen we met haar?”, vroeg Gustav. “We gaan er overheen!”, riep Barry. “Ik denk dat ze aan de GHB zit!”. De kleinste van het stel, maar wel met de meeste hersens, vond dat je dat niet kon maken. Na rijp beraad besloten de 7 om toch gebruik te maken van de situatie en dan maar een bukakefilmpje met de iPhone op te nemen. 5 minuten later stonden er 7 wankende dreumessen om het bed…

Bij het ontwaken viel het Sneeuwwitje op dat haar gezicht nogal stijf was. Het duurde even voordat alle huid weer meedeed met de bewegingen die haar gezichtsspieren maakten en haar oogleden trok ze met haar vingers open. “Fucking verkoudheid ook..”, dacht ze. Ze had honger. Ze rook de bekende lucht van oud frituurvet welke 8 bakbeurten geleden verneukt was door er vissticks in te bakken. De deur naar het andere vertrek werd opengetrokken en vervolgens stond ze oog in oog met 7 frikandel kauwende lilliputters. Een paar van hen keken haar grijnzend aan. Sneeuwwitje werd aan tafel gezet, kreeg een blikje bier en een bord frikandellen en werd gade geslagen, terwijl ze hongerig het separatorvlees naar binnen stouwde. “Hoe heet je?”, vroeg Barry. “Sneeuwwitje..”, zei Anita. Barry typte met zijn worstenvingertjes haar naam in het YouTube invoerveld. “Hij is aan het uploaden!”, zei hij tevreden. De sfeer werd al wat losser bij het 4e biertje en zo kwam Sneeuwwitje met haar verhaal naar buiten. Niet dat het de 7 mannetjes ook maar 1 seconde interesseerde, maar er was toch niks op tv. Sneeuwwitje vroeg of ze mocht blijven. Ze zou de keet opruimen, zorgen dat het eten klaar was als de 7 thuis kwamen en als ze niet elke avond in de rij zouden staan, mochten ze zelfs bij toerbeurt haar doosje bevolken. Daar zeiden de kereltjes geen nee tegen.

Zo verstreken de dagen. De 7 dwergen hadden inmiddels naar de reclassering gebeld en nog een paar aanrandinkjes bekend, in de hoop dat er een jaar taakstraf van gemaakt werd. De reclasseringsambtenaar, bijna met pensioen, beloofde langs te komen. Ondertussen was het een lollige bende in de bouwkeet. De multi-angle-view-webcam leverde mooie taferelen op, die door een grote schare betalende ransbakken gevolgd werden via het web. Sneeuwwitje werd een hit met haar 7 slaven, die ze voor het oog van de wereld met haar naaldhakken van jetje gaf. Helaas voor haar, keek stiefmama ook mee. Des duivels was ze! Stiefmoeke wist dat de dakdekker gelogen had en was al helemaal ontstemd omdat hij in plaats van geld een beloning in natura had geëisd. Terwijl ze keek hoe Sneeuwwitje 7 lulletjes in haar rood gestifte mond propte, kwamen de horrorbeelden weer boven van de op alle hygiënische vlakken falende Roemeen. Ze besloot om zelf maar een bezoek aan de bouwkeet te brengen…

Na het uitpluizen van het ip-adres van de webcam en het inschakelen van een hacker die bij de overheid werkte, had ze de exacte locatie. Stiefmama parkeerde haar pikzwarte BMW uit 1980 behoedzaam aan de rand van het bosje en bedekte de gouden pornovelgen met wat takken. Ze was er van overtuigd dat haar Ben Saunders outfit goed genoeg was om Sneeuwwitje in de luren te leggen. Uren bodypainten, een tand uit haar mond gestoten met een bierfles.. petje op. Tunnels in haar oorlellen en haar meest stupide blik moesten het doen. Met een koffertje toog ze het bos in. Het bouwkeetje was al snel gevonden en ze gluurde door het raam. Sneeuwwitje was zichzelf net aan het verwennen met een glaasje 43, een lijntje wit en een Justin Bieber DVD. Geen lilliputter te zien. Ze klopte aan het deurtje..

Sneeuwwitje deed open en slaakte een gilletje van opwinding! Ben Saunders voor de deur! What the fucking fuck!? Ben legde uit dat hij door de 7 ingehuurd was om een kontgewei te zetten bij Sneeuwwitje. Die liet zich dat geen twee keer zeggen en kroop meteen met haar rok omhoog op de keukentafel. Uiteraard had ze geen ondergoed aan, dat hadden de 7 arbeidertjes vakkundig verbrand buiten. “Best een lekker achterwerk” dacht stiefma nog. Meteen verbood ze zichzelf elke gedachte aan andersoortige activiteiten, daar kwam ze niet voor. De inkt vloeide rijkelijk bij het zetten van de tattoo. Inkt die flink onder handen was genomen met allerhande troep uit het keukenkastje, in de hoop dat Sneeuwwitje out zou gaan. Om geen verdenkingen te wekken, hield stiefma het gesprek goed op gang. Dat werkte in eerste instantie. Toen de giftige tattoo bijna klaar was, begon Stiefmoe nogal intelligent over politiek en de EU te lullen. Sneeuwwitje schrok uit haar roes. “Jij bent Ben Saunders niet!!!” gilde ze. Maar het was al te laat. Het werd zwart voor haar ogen en ze hing als slappe was over de kanten van de keukentafel. Stiefmama pakte haar boel weer samen en koos gierend het hazenpad.

’s Avonds kwamen de 7 lastpakken tegelijk met de reclassering aan bij de bouwkeet. Wat een schrik toen ze Sneeuwwitje zo aantroffen!!! De verschrikkelijk lelijke tattoo boven haar bilnaad was de grootste schok. Sneeuwwitje was niet meer wakker te krijgen en de reclasseringsambtenaar begon aan de kont van het meisje te ruiken. “Ik denk dat ze vergiftigd is!”, zei hij. “Nee, zo ruikt ze daar altijd. Ze is een propper en dat veegt minder schoon..”, sprak Gerrit, nummer 5 van de 7. “Dat bedoel ik niet. Ik ruik Ajax Bloemenfestijn. Dat moet in die inkt gezeten hebben!”, beet de ambtenaar terug. Aangezien door bezuinigingen zijn gsm was uitgerust met een T-Mobile kaart, had hij geen bereik en kon hij geen ambulance bellen.

Barry had een geweldig idee echter. Hij snelde het bos uit en rende over de vluchtstrook naar de overvolle parkeerplaats langs de A2. Daar het bos weer in en midden tussen de aan hun gerief komende stellen, riep hij keihard: “Is er een dokter aanwezig?!”. Vanachter tien bomen klonk een “Ja, hier!”. Eén dokter was met zijn broek op de enkels sneller dan de rest en al struikelend kwamen de twee bij de bouwkeet. “Het gif moet uit de wond gezogen worden!”, krijste de arts. “Doe het zelf!”, schreeuwden 7 keeltjes. De dokter deed enorm zijn best. Hij ging achter Sneeuwwitje staan en zoog uit alle macht aan de tattoo.

Thuis zat een doktersgezin gezellig achter de laptop, te wachten tot de man des huizes het vlees kwam aansnijden. Op twitter kwam een Trending Topic in beeld: #dokterzuigtreet. Na enig doorklikken kwam de live verbinding via de nog immer zendende webcam uit de bouwkeet in beeld. “Papa!”, gilde kleine Miesje en wees naar het scherm. In de bouwkeet werd er inmiddels een gejuich waarneembaar. Sneeuwwitje was weer bij!! Stiefmoeder zat ook te kijken en verbeet zich. Ze werd bozer en bozer. Exploderend van woede rende ze de weg op, om bij de nachtwinkel genoeg booze in te slaan om haar brains te killen. Helaas keek ze niet uit en werd ze aangereden door een niet nader te noemen tattoeëerder, wiens pet voor zijn ogen gezakt was en dacht dat het licht buiten uit was gegaan. De zuigende dokter draaide zijn Volvo Hondenhok met trots de straat in en vond zijn oprit bezet door een andere Volvo. Van de scheidingsmakelaar.

Zo kwam alles goed. Ze leefden nog lang en gelukkig, binnen eigen referentiekaders.

Kløtekvåliteit

Posted in Merken, Niet door de beugel, Persoonlijk, Sex on april 18, 2012 by vandraeckensteijn

Foto: Grabarz & Partner, Germany

Kom ik op de wc toch de 2012 Ikea catalogus tegen. Hoe die daar nou weer komt.. Hoe dan ook, het is DE doorkijkbijbel voor de langere zit, dus toch maar doornemen. Ze lijken allemaal op elkaar, die gidsen. Vorig jaar ook al de metalen PS kast… Ja, nog meer herkenbare spullen… Mijn gedachten dwalen af. Naar de vreugde die hand in hand gaat met ellende bij Ikea.

Het begint al in de winkel. De route is vermoeiend vind ik. Al snel kijk ik niet meer naar de meubels, maar naar het publiek. Dochterlief krijgt eerste uitzetje kado van moeder en vader. Vader tilt een stoel op, zet hem ruw neer en wiebelt aan de rugleuning. Die is geschikt voor op kamers. Moeder oreert aan één stuk door over kleurcombinaties. Dan stoppen ze bij een bed. “Die is leuk!”, blaat moeder. “Ik kan een bed van een medestudente overnemen, mam..”, verdedigt het lekkere jonge ding zich. Pa interesseert het niet. Ik snap hem meteen. Veilig je dochter met een éénpersoons Ikea bed opzadelen. Duhuh. Nu hoor ik jullie denken: “Ja, Draeck, maar dat nodigt dan meteen uit tot op elkaar lig hobbyisme!”. Forget it.

We schrijven 1994. Met bloed zweet en tranen leg ik de laatste hand aan tweepersoons bed “Føcknesta”. Prachtig bed. Matras Sultan erin en oh boy, ik voelde me al de Sultan en had in gedachten al een hele harem aan het voeteneind staan. Afijn, het Ikea dekbed met de afwijkende maat in de veel te grote hoes gepropt die dan weer niet van Ikea kwam. Bedtijd! Yiha. Je kent dat wel. Met hormonen als hoofdbrandstof doe je je ding. Brains zijn afgezakt naar een zekere plaats… Geen oog meer voor alles om je heen, ook geen oor. Had ik dat maar wel gehad, want bij elke beweging kraakte het bed harder. En dan, net voor het moment suprème… Met zijn tweetjes nog harder naar de kelder dan de Titanic “pap” kan zeggen. Not funny. Coïtus Interruptus Ikeanis.

Midden in de nacht met een druipende piel in badjas zoeken naar sloophout in de schuur, met je blote voeten trappend in zaagsplinters. En dan buiten zagen, hameren, de buren die uit het raam kijken.. Een mokkende ega die in een hippe matraskuil TV zit te kijken.. “Schat kun je even uit bed? Ik ga een stut maken.” Scheldend en tierend al die latten eerst verzamelen. Ducttape. Altijd ducttape erbij. En jawel, anderhalf uur later staat er een klos onder het midden van het bed, formaat olifantenpoot. Totaal sjaggo instappen en vervolgens drie weken lang de daad uit angst maar op de bank beneden gedaan.

Ik sjok verder door Ikea. Kom bij een huiskamertje met een prachtige schappenkast. Een echte nerd van een boekenwurm staat de vakken op te meten. Daar kan hij zijn Encyclopaedie mooi in kwijt. Voor eventjes. Meteen een deja vu! Marc D., beroemd Eindhovenaar en Social Media expert heden ten dage, dacht in onze studententijd zijn gehele boekencollectie te kunnen huisvesten in zijn studentenkamertje. Trots mochten we kijken naar het kersvers in elkaar gesleutelde, zwarte schappenkastje. Strak werk! Tot de boeken erin stonden. De planken hingen zo door, dat het ding meer weg kreeg van het dak van een Japanse pagode. En in het midden wel een vrolijk gezicht, drie van die Smileys. We mochten daarna ook niet meer springen en hossen van het heerschap. Zelfs niet in de buurt van de kast komen.

Verderop in Ikea staat een man in joggingpak een tv-dressoir op te meten. “Kèk Anita, hier kenne Keffin en Sjajen de pleesteesjen kwèt.. alles zit achter ut kleppie..”. Oooops. TV-dressoir in huize Draeckensteijn. Klepjes en laadjes en deurtjes. Met scharnieren die niet bestand zijn tegen kinderklauwtjes. Ik repareer altijd mijn Ikea meubels tot ze echt op zijn. De eerste keer haal ik alles uit elkaar en zet ik het weer in elkaar met houtlijm erbij. Daarna tip ik de kale spaanplaatplekken, waar ooit fineer zat, aan met zwarte of bruine Edding, of Tipp-Ex. En als alle schroeven waar een hefboomwerking op staat, door het spaanplaat breken (die laten dan zo’n lekkere zieke korstige plek achter), dan gaat de houtboor dwars door de plaat en wordt het betreffende onderdeel met een lange slotbout met dikke moer vastgezet. Ons tv-dressoir zit nu in die laatste fase. Near death. De volgende stap is de kast naar buiten gooien met de bedoeling hem in brand te steken of iemand met een aanhanger te bellen en naar de stort te rijden. Maar niet voordat hij eerst een seizoen regen en vorst over zich heeft gehad. Niks zo geil als opgezwollen spaanplaat en fineersnippers die naar de hemel wijzen, alsof ze weten dat daar hun laatste rustplaats is.

Toch doe ik het steeds weer. Omdat het zo makkelijk meeneemt. Zo betaalbaar is. Ik stink erin. Onze Boston Terriers hebben nu de tweede Ikea salontafel kaalgevreten. Het zijn Amerikaanse honden en je hoort ze bijna grommen: “Eurotrash!!!”. Het is net de Gazastrook bij ons in huis. Alles wat aan DHZ meubilair naar binnen gesleept is, is kapot. Ligt dat aan ons? Zijn wij dan zo’n lomp gezin? Ja, een beetje lomp zijn we wel, toegegeven. Maar er moeten toch meer mensen zijn, out there, die net als wij een bordje met “Instortingsgevaar” bij de deur naar de woonkamer hebben staan?

Ik blader nog even verder in deze hellegids. De namen… Laminaat “Slätten”, pagina 363. Kan niet tegen vocht. Dat u dat even aan de slät in huis meedeelt. Dank u. Zelfde pagina. Laminaat “Golv”. Had ik in mijn huisje in Duiven ooit. En inderdaad. Wat een golven! Badmat “Näckten” komt voorbij. Genekt door badmat “Näckten”, die niet op zijn plek bleef liggen denk ik meteen. Pagina 337. De mooie Zweedse koeienhuid “Koldby”. Yeah right. De koe is eruit. Erg “Warmby” istie niet meer he. Pagina 319. Op die bladzijde ook het kussen “Vilmie Rand”. Visioenen van vage downloadsites met titels als “Vilmie Rand does Stockholm”. Dat dus.

Ik stop ermee. Als laatste valt mijn oog op pagina 223. Babybed “Sniglar”. Welke idioot verzint dit. Blije baby in het bedje. Een moeder die eroverheen hangt en terugdenkt aan 9 maanden daarvoor, toen haar man, duidelijk opgewonden, slechts gekleed in witte tennissokken, voor het echtelijk bed een helicoptertje deed en riep: “Ik stöp mijn dikke sniglar in jouw nåtte völvågårågø!!!!!”

Dank u.

P.S. ik ga het wel een andere keer hebben over Zweedse gehaktballen.

We are all just mammals…

Posted in Eten & Drinken, Mijn jeugd, Persoonlijk, Sex on februari 15, 2011 by vandraeckensteijn

Vanmorgen stond ik in de file achter een enorme Duitse vrachtwagen. Op de achterkant pronkte een grote full colour afbeelding van een Beierse dame in dirndl, met een paar enorme kruiken. Met bier welteverstaan. Oktoberfest, overduidelijk. De slogan die te zien was, luidde: “We move heavy things”.

Wegdromen

Niet vies van grote borsten en eeuwig dorst hebbend, zat ik lekker lam naar dat tafereel te gapen. En ik werd hoe langer hoe kalmer… Zo kalm zelfs, dat ik uit mijn trance gewekt werd door een toeterende achterligger, aangezien de bewuste vrachtwagen al weer enkele meters in de goede richting had afgelegd.

Een “leer”momentje

Tot mijn positieven komend, dacht ik: “Wat klopt hier niet?”. En toen wist ik het. Mijn kruis. Daar klopte op dat moment niets. En dat is raar. Normaliter kan ik enorm in vervoering raken van de combinatie grote borsten en zwart leer. Maar ik had geen enkele stoute, vieze, verlangende, geile gedachte bij het plaatje voor me. En dat terwijl de gezellige rakkers van de dame uit de lederen dirndl puilden als sappige rollades die erop wachten om uit hun strak geveterde gevangenis bevrijd te worden.

Men suck until they die

Dat zette me aan het nadenken. Oktoberfeesten. Beieren. Het beeld van Duitse wulpse dames die in hun dirndltjes (scrabblewoord) mega kruiken met bier naar de tafels zeulen waar de dorstige heren zitten te wachten… De vrolijkheid aan de lange houten tafels.. De Schlagermuziek… Het kwartje viel.

Mensen zijn zoogdieren. De zuigbehoefte die we bij onze geboorte meekrijgen, is een instinctmatige reflex. Die leer je nooit af. Zoeken mannen geen moederfiguur in vrouwen? De moedermelk maakt ergens in het traject naar volwassenheid plaats voor bier… Als je dan aan zo’n lange tafel in Beieren zit, wiegend op muziek die ongeveer van het niveau “kinderspeeldoosje” is, luid “Lalala” zingend, dan voel je je als man toch weer even kind? En dan komt daar de serveerster, met borsten die lijken te klappen van de voeding, met een paar enorme potten bier eronder. Alsof ze wil zeggen: “Kom jongen, laaf je dorst aan mama’s borst!”. Ik wed dat het effect wat dat heeft op ons mannen duizend maal sterker is dan de duurste rebirthing therapie! Het enige wat nog ontbreekt, is een Pampers XXXXXL.

Rust in de kop

En daarom raken we daar niet opgewonden van, maar worden we kalm. Wat kan de wereld toch mooi en simpel zijn. Tieten en bier, een gouden combinatie. Waar ik het onvermijdelijke Kaiserbroodje met braadworst, formaat kinderarmpje, in dit verhaal moet inpassen weet ik (nog) niet. Maar dat gaan we onderzoeken.

Proost!

Porno van weleer

Posted in Goud van oud, Niet door de beugel, Persoonlijk, Sex, Uncategorized on januari 16, 2011 by vandraeckensteijn

Het werd weer eens tijd voor een pornoblogje. Ditmaal nog met een speciale reden ook! Lezers van dit blog en volgers op twitter weten inmiddels dat ik een dosis porno niet schuw en mijn favoriet in dat genre is toch wel de “vintage porn”. Dan heb ik het niet over flauwe erotiek uit de jaren ’50, ’60 en ’70, maar over keiharde actie uit die dagen.

Verborgen schatten

Er is bijna geen “genuine footage” meer in omloop. Er zijn natuurlijk legio websites met vintage materiaal, maar meestal is dit allemaal nagespeeld. The real McCoy is natuurlijk door de tand des tijds verloren gegaan of in handen van verzamelaars. Vorig weekend stuitte ik echter op een echte schat, bij het uitruimen van iemands kelder. Tot mijn grote verbazing kwam daar een plastic krat met deksel uit een hoekje, waarin films zaten. “Nog meer Super 8 films..” dacht ik. Met dien verschille, dat het hier om commerciële producties ging. Dat kon ik zien aan de kartonnen doosjes met opdruk, waarin de spoelen verpakt zatten. Op het eerste gezicht dacht ik te maken te hebben met films over stedentrips. Op zich ook mooi natuurlijk, een film met als opdruk “Rendezvous en Paris”, zwart wit, begin jaren ’60 gedateerd. Historisch gezien best leuk. Na een paar van dergelijke doosjes opzij gelegd te hebben, zag ik waar we eigenlijk mee te maken hadden: porno. Een als nieuw uitziend felgeel doosje met een niets verhullende foto op de voorkant. “Man met flinke bos haar en bakkenbaarden als teugels, tussen de benen van een dame, zijn gezicht begravend in een haardos van het formaat poedel”. Ik maakte een vreugdesprongetje! Geen laffe erotiek, nee het echte werk en 100% origineel uit die dagen! Snel geteld lagen er zo’n 20 films in. Daarnaast stond een tas met films zonder doosje, de eerste meters tegen het licht van de kelderlamp houdend maakten teksten als “Gymnastik Stunde” en “Heißes Handwerk” zichtbaar. Nog mooier. Oud én Duits!

Hoe Underground wil je het hebben?

Daar stond ik dus met mijn net opgegraven schat! Zeldzaam materiaal en voor mij helemaal de bom. Waarom? Omdat er toen nog geen glamour cultuur bestond rondom porno. Het was keiharde underground business, just the way I like it. In die dagen was het beroep van acteur of actrice in de “Adult Industry” niet iets waar men te koop mee liep. Het aantal mensen werkzaam in die branche moet ook op de vingers van één hand te tellen zijn geweest… De weg die een commerciele productie moest afleggen van producent tot consument was net zo underground als de rest eromheen.

Super 8 porno kijken was een kutklus

Wie in die dagen van film genoot thuis, was Super 8 fanaat. Vaak filmde men zelf ook in Super 8 en om alles te bekijken, moest er nogal wat uit de kast gehaald worden. Een diascherm opstellen, de projectortafel neerzetten, de projector laten warmdraaien.. Wie geluk had, filmde en projecteerde met geluid als extra optie. Weer een hele tour, om dat geluid weer te geven. Uit mijn jeugd herinner ik me nog de verjaardagen waar vakantiefilmpjes vertoond werden. Iets bijzonders was dat en de voorbereiding duurde uren.

Wilde men in die tijd harde porno in de huiskamer ten tonele brengen, dan moest dus allereerst de weg gevonden worden naar de distributeur. Niet makkelijk.. In de jaren ’80 liep je gewoon een videotheek binnen om een VHS, Betamax of V2000 cassette te huren. De decennia daarvoor moest je geabonneerd zijn op een tijdschrift voor Super 8 enthousiasten, de uitgevers zaten veelal in Duitsland, Engeland en Amerika. Achterin die tijdschriften stonden kleine “zoekertjes”, vaak advertenties waarin alleen de titel van een film en een prijs vermeld stonden, met een postbusnummer erbij. Je kocht op goed geluk…

Extra spannend van A tot Z

Kun je je voorstellen wat een spannende toestand dat was: bestel je een echt vieze film voor die tijd, wachten op de postbode en dan een gelegenheid scheppen om het geheel af te spelen. De films waren kort, de verhaallijnen flinterdun (niets veranderd dus). In een periode waarin heel Nederland op de kop stond van een bloot borstje op tv bij de VPRO (Phil Bloom), werd er dus driftig naar harde actie gekeken achter de gesloten gordijnen, in kelders, in schuurtjes en op zoldertjes.

De vraag die ik mezelf stel, is: hoe werd er gekeken? Het was maatschappelijk totaal niet geaccepteerd. Natuurlijk was er in de jaren ’60 de opkomst van de ruimdenkendheid over sex, maar ga er maar vanuit dat de gemiddelde inwoner van NL niet te koop liep met zijn “geheime filmvoorraad”. Even tussendoor snel zo’n filmpje bekijken was er niet bij, getuige de inmense voorbereiding. Porno is heden ten dage een snel consumptieartikel. De DVD-handel is groter dan ooit, ontelbaar veel films voor elke sexuele voorkeur en op internet is het goed grasduinen door het brede aanbod. Maar: even een alt-tabje doen als er ongewenst bezoek aankomt, of de TV op een ander kanaal zetten, dat was er dus in de jaren ’50, ’60 en ’70 niet bij!

De Heerenclub

Dat brengt me op de gedachte dat het bekijken van wellustig beeldmateriaal waarschijnlijk een goed gepland evenement was… Hoe stonden vrouwen in die tijd tegenover dit genre? Keek de wederhelft “braaf” mee? Of was het een echt “mannending”? Onder het mom van “even een kaartje leggen met vrienden”, een samenscholing van voorname heren, die zich samen tegoed deden aan een ietwat extremere vorm van filmisch vermaak, zo stel ik het me voor. Een fles wijn en een goede sigaar erbij, elkaar een alibi verschaffend, door meters film ploegen. Het moet haast wel spannend geweest zijn. Het was zeker niet voor iedereen weggelegd dergelijk materiaal te mogen aanschouwen.

So much footage, so little time…

Aangezien ik inmiddels ruimschoots ervaring heb met het digitaliseren van Super 8 projectiemateriaal, zal dit één van de hetere klussen worden. De films zijn per stuk ongeveer 15 meter lang… Ik kan niet berekenen hoe lang dat in minuten is, maar lang zal het niet zijn. Uiteindelijk zal ik een DVD maken met een keuzemenu in stijl van de jaren ’60. Een heet historisch document. Nu nog de tijd vinden om dat te doen.

 

Ondertussen koester ik de zeldzame vondst, die vandaag nog net zo exclusief is als hij toen was. Misschien nog wel exclusiever.

Note: mochten er zich onder de lezers dezes mensen bevinden die in de jaren ’50, ’60 en ’70 dergelijk materiaal in bezit hadden en vertoonden in de huiselijke kring, dan ben ik zeer benieuwd naar hun reactie. Schroom je niet, reageren kan prima anoniem. Reacties worden zeer op prijs gesteld!

Het complexe sexleven van de goudvis

Posted in Nieuws, Sex on september 3, 2009 by vandraeckensteijn

Goldfish-Teetering

Het is tijd om eens educatief op te treden. Voor alle liefhebbers van aquariale aangelegenheden wil ik graag het complexe sexleven van de goudvis behandelen. Goudvissen zijn gevoelige dieren en hebben, net als de mensen, ook hun behoeftes. Iedere goudvis wil op het sexuele vlak ook graag zijn of haar plaatje ingevuld zien. Het probleem is echter, dat goudvissen altijd hetero zijn. Om een gebalanceerd sexleven te hebben, is het dus van cruciaal belang dat er in het aquarium mannetjes en vrouwtjes aanwezig zijn. Hoe vaak zien we geen zielig, eenzaam goudvisje in een kommetje? Bedenk dan, dat hun vinnen te kort zijn om de “vin” aan zichzelf te slaan. Niet gek dat die visjes nogal triest voorbij het glas zwemmen. Hun enige verzetje is het spaarzame voer wat door het baasje in het water gegooid wordt. Te triest. Denk je je goudvis een plezier te doen, door er een tweede bij te zetten, dan verdient het aanbeveling om even te checken of er in de kom een mannetje of een vrouwtje aanwezig is en dan “the opposite sex” erbij te zetten. Pas dan kan het feest beginnen.

Mannetjes goudvissen zijn echte jagers en niet kieskeurig. Alhoewel… Een vrouwtjes sluierstaart goudvis kan ze wel helemaal in extase brengen. Wie goed oplet, ziet dat hun ogen bij het zien van zo’n sluierstaart flink bol gaan staan en al snel is de jacht geopend. Vrouwtjes sluierstaarten spelen graag “hard to get”. Maak nooit de fout om voornoemd duo in een ronde kom te plaatsen! De enige kans voor de mannetjes goudvis om zijn gerief te halen bij de vrouwtjes sluierstaart, is als hij haar, na een klopjacht, in een hoek van het aquarium heeft kunnen drijven. In een ronde kom is het vrouwtjes sluierstaartje enorm in het voordeel, door de fenomenale staart zwemt ze altijd sneller dan het mannetje en blijft ze hem constant voor. Omdat de ronde kom een eindeloos parcours vormt, zal het mannetje zich uiteindelijk doodzwemmen, simpelweg omdat zijn instinct niet toestaat dat hij zijn jacht opgeeft. Een beetje zoals bij de mensjes dus.

We gaan even uit van de ideale situatie: een mannetje in een vierkant aquarium, tesamen met een vrouwtjes sluierstaart. In de bronstijd zal het vrouwtje wulps met haar riante staart voor het mannetje langsdraaien. Die wordt natuurlijk he-le-maal idioot van geilheid en gaat er als een dolle achteraan! Het vrouwtje schiet alle kanten op met het kereltje in haar kielzog. Ze put hem flink uit… Dan zal het mannetje instinctief een anticiperende move maken en nog voor de sluierstaart “pap” heeft kunnen zeggen, komt ze erachter dat ze in een hoek gedreven zit! Het mannetje kan via de lange sluier met zijn korte vinnetjes het vrouwtje prima bestijgen en heeft een goeie grip. Hij zal niet loslaten! Voor het vrouwtje is dit een signaal om een beschutte plek op te zoeken, om samen eens flink los te gaan. Daar komt weer een belangrijk punt: alleen steentjes op de bodem en wat van die armzalige waterplantjes zijn niet okay. Uiteindelijk zullen de visjes het niet doen, omdat ze zich schamen voor alle toeschouwers. Mijn advies is om zo’n leuke Japanse pagode, of een plastic piratenschip in het aquarium te plaatsen. De visjes vinden hier de privacy die ze nodig hebben. Zijn ze eenmaal aan het oog onttrokken, dan barst het feest los. Mannetje nog steeds stevig vastgegrepen aan de sluier, vrouwtje gooit haar vissenbips naar achteren. Het mannetje zal zonder problemen zijn miniscule vissenpiemeltje naar binnen kunnen brengen bij haar. Terwijl hij haar bestijgt en alsof er geen morgen meer bestaat tekeer gaat, blaast hij zacht een stroom belletjes achter de kieuwen van het vrouwtje. Dit maakt haar nog gekker en ontvankelijker voor zijn liefde! Hij zal het tempo opvoeren om zo samen naar de waterige climax te gaan. Een tip: vul het aquarium nooit tot de rand, tenzij je het tapijt thuis nat wilt hebben. Als de twee gratenbeestjes namelijk hun hoogtepunt dreigen te bereiken, zal het er zo wild aan toe gaan in het aquarium dat het water over de rand zal klotsen!

Zijn ze eenmaal klaar, dan zullen ze relaxed zwemmend, al zigzaggend uit hun schuilplaats komen. Speciaal krachtvoer van Tetra helpt hen dan snel weer op sterkte te komen. Wie zijn mannetjesgoudvis helemaal wil verwennen, kan naast het bijplaatsen van een vrouwtjes sluierstaart eventueel denken aan het toevoegen van een blowfish.

On a mission from below

Posted in Persoonlijk, Sex, Tattoo & Piercing on augustus 21, 2009 by vandraeckensteijn

fotomeVan Draeckensteijn is op missie. En wel in Sunparcs. Als ik hier klaar ben, kunnen ze het omdopen tot Sinparcs. Waarom? Ik ben hier omdat er veel jongeren zijn en die brengen altijd een lekkere vibe mee. En zoals collega blogger Dubach terecht opmerkt: je kunt van de jeugd van tegenwoordig veel leren, maar omgekeerd kun je ze als oudere jongere ook een boel meegeven. Leren. In Sunparcs pik ik die heerlijke vibe het beste op in het subtropisch zwembad. Je ziet namelijk meteen aan elkaar wat voor vlees je in de kuip hebt. Een goed gesprek met de JVTW is ook zo aangeknoopt. De jongens en meisjes zijn niet te beroerd voor een open en eerlijke dialoog.

Zo heb ik zelf geleerd van een echte pimp hoe je ghb moet maken. Keisimpel! Beetje velgenreiniger, beetje gootsteenontstopper. En dan maar pret hebben. Als tegenprestatie heb ik deze knaap geleerd hoe een goede tattoo eruit moet zien, waar je je het beste kunt laten tattoeeren en waarom goedkoop altijd duurkoop is. Van een lekkere Breezerslet heb ik begrepen dat pijpen beter is dan zoenen bij een first date, want dat is veel minder persoonlijk. Zou je toch willen dat je een paar jaar later geboren was, toch? Deze jongedame heb ik weer blij kunnen maken met tips over het zetten van piercings. Waarom een klitpiercing niet zo ongevaarlijk is als wel eens wordt verondersteld en gewag gemaakt van de nieuwste rage op piercinggebied: de dermal anchor. Kijk, dat geef je de jeugd dan toch maar even mee.

Verder de pimps en breezers even laten zien dat een goed potje sex echt wel langer dan 2 minuten duurt. Mijn stokpaardje is en blijft het bijbrengen van een stukje burgerlijke ongehoorzaamheid. Daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen. Tips over de aanschaf van sigaretten en wiet als je nog geen 16 bent, hoe haal ik het maximale uit een blowtje. Waarom te hard rijden zo leuk is en hoe omzeil je je boete via een stuk jurispredentie. Van de scooterpimps heb ik dan weer geleerd hoe je het beste de politie voor kunt blijven als je te hard gereden hebt. Jammer dat je daarvoor op een fietspad moet zitten, past de Dodge net niet lekker op.

Morgen staat er een subtropisch porno seminar op het programma, waarbij ze kennis zullen nemen van de videogeneugten uit de jaren 70 en 80. Verder zullen we onze ervaringen verder uitwisselen omtrent burgerlijke ongehoorzaamheid en zullen de Breezertjes me gaan vertellen hoeveel Breezers je nou echt moet uitgeven voordat ze mee achter de kroeg gaan. Leerzaam, leerzaam, leerzaam. Kortom: ik voel me hier net een straathoekwerker, tussen de jeugd van tegenwoordig. What a vibe!