Archive for the Uncategorized Category

Vandaag ben je jarig

Posted in Uncategorized on mei 27, 2018 by vandraeckensteijn

Meer dan ooit ben ik me bewust van je verjaardag. Je hebt het toch maar tot hier geschopt, het feit dat er weer “een jaar op de teller staat”, mag extra gevierd worden. Niets is vanzelfsprekend in dit leven en in jouw leven al helemaal niet. Je trok aan het kortste eind, in 1971, toen de voorzienigheid roulette speelde met de genenpoel. Een erfelijke nierziekte als welkomstcadeau in 1972. De score vandaag: 4% nierfunctie over. Op de wachtlijst voor een transplantatie nier, nog te sterk van lichaam en geest om te starten met dialyse. Elke keer is het spannend bij de internist, wat de uitslag is. Maar je blijft stabiel, ondanks alle vermoeidheid, zorgen en pijn. Ik kan wel roepen dat het niet eerlijk is, maar dan zeg jij “ieder huisje heeft zijn kruisje” en gaat dapper door met leven.

Two kids and a goat

Eigenwijsheid oplopend van rechts naar links

Denkend aan vroeger
Heerlijke tijden waren het, op het boerderijtje in de Achterhoek.  De plek waar we in onze jeugd elkaar bestreden als broer en zus, maar elkaar ook vonden in moeilijke tijden. Mooie verhalen over onbenullige acties die we samendeden. De eerste keer dat we het vertrouwen kregen van onze ouders, die eindelijk eens een avondje samen uitgingen, om alleen thuis te blijven, liep uit op een ruzie, een ingetrapte deur en een boel camouflage van de schade. Er is niets wat zo verbroedert als het samen verdoezelen van een “misdaad”.

Kijkend naar nu
Het is een kwestie van overleven. Niet meer, niet minder. Samen met Bob en een schare aan niet alledaagse huisdieren maak je er het mooiste van. Met humor en positiviteit, precies zoals onze moeder dat deed. Een stuk eigenwijsheid en doorzettingsvermogen hebben je gebracht tot op het punt waar je nu bent. Het feit dat je met Bob in ons ouderlijk huis woont, is een kleine pleister op de wond, het geeft je rust die je echt nodig hebt.

Gefeliciteerd, lieve Anikó. Dankjewel dat je er nog steeds bent. Vandaag gaan we lekker vieren met zijn allen. Voor de volledigheid reserveer ik alvast de beste stoelen bij de barbecue op deze datum, tot en met 2050.  Daarna zien we weer verder.

Advertenties

Gedachten. 27 september 2016.

Posted in Uncategorized on september 27, 2016 by vandraeckensteijn

​De derde nacht waken aan het ziekenhuisbed van mijn schoonvader zit er op. Vroeg in de ochtend werd hem voor het eerst morfine toegediend, omdat hij zich oncomfortabel voelde, zo had de nachtzuster geconstateerd.
De morfine doet zijn werk, ik merk dat hij steeds rustiger ademt. Ik ga mee in zijn tempo, om even later naar adem te teugen, weer bij de les. Zijn ademhalingsritme is niet het mijne. Mijn stretchbed ruim ik alvast op en ik zet de stoelen weer op hun plaats. Voor straks, als de rest van de familie komt. 

Voorzichtig heb ik in de groepsapp aangegeven dat er licht aan het eind van de tunnel in zicht komt. Het is niet te zeggen hoe snel de trein naar het eind van deze tunnel snelt, maar dat het eind ras dichterbij komt is zeker.

Buiten gaat het leven gewoon door. Met interesse bekijk ik hoe er een grote hijskraan wordt opgebouwd. Het ziekenhuis staat deels in de steigers. Machines, delegerende harde mannenstemmen, verplaatsing van zwaar materiaal. Allemaal in schril contrast met het kleine wereldje hier op de éénpersoons kamer.

Mijn gedachten draaien rondjes. Ik word uit mijn trance gehaald door Roomservice. “U heeft hier gelogeerd mijnheer? Wilt u een ontbijt misschien?”. Ook al heb ik de koelkast geplunderd afgelopen nacht, dat ontbijt wil ik wel. Afleiding. Verzorging. Twee bruine boterhammen met boter en aardbeienjam bestel ik. Met een koffie.

In plaats van alles naar binnen te proppen zoals gewoonlijk, besluit ik zonder het echt te beseffen om het aangeleverde ontbijt met zoveel mogelijk decorum te nuttigen. Bizar waarom je ineens zoiets doet. Het stoort me zelfs dat het servies en bestek van plastic zijn.cIk besmeer keurig de boterhammen met de margarine. 80% vet staat er op het kleine kuipje. Lekker voor de cholesterol. Dan open ik het kleine bakje met jam. Zoals altijd is de inhoud nog niet genoeg voor een kwart boterham. Wie verzint dat nou? Gelukkig heeft Roomservice vier kuipjes jam meegeleverd. Het tweede bakje moet er voor de eerste boterham ook aan geloven…

Behoedzaam eet ik de boterham met mes en vork op. Zeldzaam voor me. Voor ik van de koffie nip, dep ik mijn mond (“jambek” denk ik er nog bij) keurig. De tweede boterham ondergaat hetzelfde ritueel. Deze keer ontbijt ik bewust, bedachtzaam en respectvol. Voor hem. Die niet meer kan eten. Voor het geval hij toch nog door heeft dat ik daar wel zit te peuzelen.

Ik zit met mijn rug naar het bed en hoor hoe zijn lichaam nog steeds moeite doet om erbij te blijven. Ik voel dat zijn geest klaar staat om de trein naar het licht te verlaten als de tunnel doorkruist is. Behoedzaam leg ik alle gebruikte ontbijtspullen terug op het bord, waarbij één van de tranen een kleine “tik” zegt op het ziekenhuisdienblad.

Laat het snel gaan.

De zee ziet alles

Posted in Uncategorized on augustus 25, 2016 by vandraeckensteijn

​De zee. Zij ziet alles. Zij is overal. De zee is een dame waarvoor je respect moet hebben. Want de zee geeft en de zee neemt. De zee vindt ons mensen nietige wezentjes. Ze tolereert ons in haar baren. Met ons bootje, of als zwemmer, gekleed of in ons blootje.
Het maakt de zee niet uit of je ongekleed of gekleed verkoeling zoekt op de stranden waar zij zachtjes overheen rolt. De zee heeft het allemaal gezien. Blote mensen toen het begrip schaamte nog niet bestond. Geklede mensen toen de mens regels meekreeg die door de groep waren opgelegd. Half geklede mensen toen de vrijheid gepredikt werd. Het maakte de zee niet uit. De woelige dame heeft geen besef van moraal, normen, waarden en religie.

De zee zal nooit zo ernstig verdwalen in onbegrip, haat, fanatisme en kleinzielig gedachtengoed als de mens dat kan.

Dat is waar de mens goed in is. De zee op haar beurt is weer goed in het nemen van land als het haar behaagt. Met mens en al. Er is niemand die de zee beticht van oneerlijkheid echter, want de zee doet het niet expres. Het is nou eenmaal zo.

Dat kunnen mensen leren van de zee. Dat sommige dingen nu eenmaal zo zijn. Dat je bepaalde zaken makkelijk kunt laten rusten en dat de wereld in zijn geheel daardoor mooier wordt.


Note
van de schrijver: mijn gedachten gaan uit naar de dame die op een Frans strand de nieuwe Jeanne dArc werd. Schaam je niet dame. Je deed niks verkeerd. We zijn allemaal dwalend.

Elke aanslag

Posted in Uncategorized on juli 23, 2016 by vandraeckensteijn

​Neemt niet weg dat
we moeten doorleven
we anderen liefhebben
we vasthouden aan elkaar
we hopen op beter
we bouwen aan toekomsten
we hen blijven herinneren
we onze kinderen beter leren
we toch geen keuze hebben

elke
keer
weer

Opgedragen aan de slachtoffers en nabestaanden van de aanslag in München op vrijdag 22 juli 2016.

Omdat ik het ook niet meer weet.

Borden met vakjes

Posted in Uncategorized on juli 21, 2016 by vandraeckensteijn

​Het is 9.00 uur op deze mooie zomerochtend. Naar beneden gelopen om de eerste kan koffie van vandaag aan te zetten, valt mijn oog op een partij afgespoeld serviesgoed, klaar om als volgende lichting de vaatwasser in te gaan. De stille getuigen van een ouderwets gezellige barbecue. Voorzichtig schuif ik een stapel borden aan de kant. Bordjes met vakjes. Ik word er nog steeds blij van, merk ik.

 


Toen
al
Als kind was ik al gefascineerd door allerhande servies wat maar enigszins afweek van de normale borden en het normale bestek. Hoe aparter hoe beter. Plastic bestek laat ik even achterwege, ik beperk me tot borden en bakjes. Piepschuimen eetdozen met deksel en vakjes waarin de toko de kant en klaar maaltijden meegaf, plastic barbecue bordjes, waarbij het extra feest was als de maker ervoor gezorgd had dat er verstevigingsribben aangebracht waren in het kunststof gietwerk. Geen omklappende bordjes maar echt “vakwerk”. En hoe ongelooflijk pijn het vertrek van de puntzak friet ook deed… de bakjes met geïntegreerd mayonaisevak maakten dat meer dan goed. Ik koop alles met vakjes waarvan je kunt eten. Onlangs nog, een aanbieding in nep Tupperware. Afsluitbare, invriesbare en magnetronbestendige vakjesborden. Als we avondeten overhebben en ik sta die borden af te vullen voor de diepvries, dan jubelt mijn hart. Macaroni in het grote vak, schep spinazie in het vakje linksboven en het vakje rechtsboven afvullen met een gehaktballetje met tomatensaus. Deksel erop. Klaar. Orde.


Hokjesgeest

Beredenerend wat mij nou zou gelukkig maakt, kan ik maar één ding concluderen. Met vakjesborden schep je orde. Het bord is een geordend wereldje op microformaat, in een grote chaotische wereld. Is het een uitwas van een controlecomplex? Ben ik dan zo’n controlefreak? Nee. Het is gewoon fijn dat sausje A niet bij salade B kan komen. Het is fijn dat de wasabi mayonaise mijn grillworstje pas raakt als ik vind dat dat moet. Het is heerlijk dat het bloed uit mijn rode biefstuk niet getamponneerd wordt door dat perfect krokante aardappelkroketje.


Een
stap verder
De volgende stap is de verduurzaming van het vakjesservies. De wegwerp vakjesborden hebben hier dus al plaatsgemaakt voor de aardewerken variant. Nu nog de harde versie scoren van het bekende frietbakje met mayovakje.


Borden
met vakjes. De hemel.

Samen fietsen

Posted in Uncategorized on juni 7, 2016 by vandraeckensteijn

Inburgeren moet men
Dat is Nederlands leren
Maar wie leert hen
Dit land te waarderen

Een nieuw bestaan
Een misgund huis
Problemen komen en gaan
Ver weg van thuis

Velen door angst overmand
Alles verandert in Nederland
Gaat het dan toch kapot
Dan maar beter opgerot

Zijn ze niet hetzelfde als wij
Of zien ze niet hetzelfde als jij
Hoe toch dit land waarderen
Laten we hen het fietsen leren

“Langs weilanden
vol grazende koeien
Langs bollenvelden
Vol tulpen

Molens in de zon
De dijken op
Zie de zee
Dit keer niet bedreigend”

Want mooi is voor iedereen
Hetzelfde
Als je het eenmaal ziet

image

De Moeder. Dag.

Posted in Goud van oud, Mijn jeugd, Niet door de beugel, Uncategorized with tags on mei 2, 2016 by vandraeckensteijn

Het is bijna moederdag. De commercie probeert kinderen en hun vaders in haar grip te krijgen, met allerhande moederdag cadeautips. Schaamteloos soms, als je ziet welke bedragen daar mee gemoeid gaan. “Maak mama blij met een iPad!”. Tenzij het kind in kwestie al op de peuterspeelzaal is begonnen met drugs dealen, is dit toch een volledig onbetaalbaar item? Net zoals de vele witgoed aanbiedingen in het kader van moederdag? Natuurlijk, de vader des huizes moet de portemonnee trekken, dat snap ik ook wel. Maar als je dan toch pecunia over de balk smijt, dan toch niet aan rolbevestigend witgoed?

 

Electronica voor haar
Gelukkig is er mail van de grootste electronica website van Nederland, daar waar mannen zich thuis voelen. Variërend van betaalbaar tot net niet meer betaalbaar (voor papa) komen de moederdagtips van de techneuten voorbij. Ik denk nog bij mezelf: “Hehe, als er iets afwijkt van dat rolbevestigende patroon, dan is het wel een cadeau voor moeder uit deze echte mannenwereld!”. Dat idee laat ik al snel varen. Onder de aanbiedingen bevinden zich naast electrische haarborstels, haardrogers, stofzuigers en kruimeldieven ook parkeersensoren en achteruitrijdcamera’s. Daar gaan we weer. Vrouwen doen de huishouding en kunnen niet rijden. Bam.

 

Generatie ZGA
Daar behoor ik met mijn 46 jaren toe. Generatie Zelf Gekleide Asbak. Ook wel Generatie Zelf Geknutselde Koffiefilterhouder. Toegegeven. Het waren de jaren 70 en “we wisten toen niet beter”. Je kleide gewoon een asbak met bijpassende aanstekerhouder, of, als je tijd over had, een lucifersdoosjesstandaard. Liefst een handafdruk van je kinderklauwtje in de klei, deze uitsnijden en dan zorgvuldig bovenop de hand een mooie rand opbouwen die de asbak vormt. Het pièce de resistance was zonder twijfel het inkepinkje wat je dan mocht maken, waar mama haar sigaret in kon leggen, als ze even niet rookte. (Wat natuurlijk gelul was, iedere moeder stak in die dagen de ene sigaret met de andere aan en een peuk laten balanceren op dat dunne ingekeepte randje was onmogelijk, vanwege alle sherry die reeds de huig gepasseerd had.). Bottom line: mama rookte en dronk koffie, afgewisseld met een goed glas sherry. Asbak en filterhouder dus. Dezelfde die je maakte voor vaderdag.

shutterstock_106451462

Geen discriminatie en betaalbaar ook nog
Als kind hielpen we dus mee om onze verslaafde ouders een beetje te ondersteunen met zelfgemaakte faciliterende middelen. Daar werd niet gekeken naar rollenpatronen. Daar werden geen bedragen van honderden guldens uitgetrokken om deze dag tot een succes te maken. Een zelfgeplukt veldboeket (voornoemde electronica gigant heeft het in zijn mail over een bosje gratis Solar Powered LED Tulpen bij iedere moederdagbestelling), een asbak, een koffiefilterhouder. Een dienblad met een lauw Danone croissantje, knakworst in het midden en een bakje roerei. Dit alles weg te spoelen met een borrelglas zelfgeperst sinaasappelsap en klaar met de toestand. Strijkplanken, wasmachines, televisies en andere spullen voor de huishouding werden aangeschaft wanneer het nodig was. Achteruitrijdcamera’s of parkeersensoren hadden we ook niet voor moeder. Op de Kever 1302 zat aan de voor- EN achterkant een groot chromen ding met de naam “bumper”. What’s in a name.