Archief voor eindhoven

Open brief aan Saskia Ploeg: “Het valt mee hoor!”

Posted in eindhoven with tags , , , , on augustus 7, 2016 by vandraeckensteijn
Alexander Tihonov / Shutterstock.com

Alexander Tihonov / Shutterstock.com

Beste Saskia,

Ik las in het ED je brief, waarin je de Eindhovenaren oproept om “iets” te doen aan het verdwijnen van een aantal diensten en faciliteiten. Zaken die voor jou typisch Eindhovens waren, op het moment dat je door omstandigheden naar Amsterdam verhuisd bent.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik snap dat je na al die jaren een cultuurshock beleeft, lieve Saskia. Want als er één stad in Nederland onderhevig is aan evolutie, dan is het Eindhoven. Het fijne is dat ik jou dit meedeel in de hoedanigheid van niet Eindhovenaar. Als geboren en getogen Gelderlander woon ik echter op de grens met Brabant en dankzij Social Media zit het zwaartepunt van mijn vriendenkring in Eindhoven. Derhalve ben ik regelmatig te vinden in jouw oude stad en ik kan je zeggen dat ik mijn hart verpand heb aan 040.

Juist vanwege de stadsdynamiek is Eindhoven voor mij een meer dan interessante plaats en ik laat me elke keer weer verrassen door mijn Eindhovense vrienden, die vol trots en met liefde en plezier laten zien wat voor nieuws er te beleven valt. Zo dronk ik afgelopen zaterdag de beste kop koffie ooit in een nieuw etablissement en had ik een gesprek over merkbeleving, waarbij ik leerde dat Eindhoven voor grote merken DE stad is voor het stichten van Flagship stores. Gewoon even twee dingen die me zo te binnen schieten.

Je brief ontroert me, omdat je ogenschijnlijk zoveel gevoel voor Eindhoven hebt gehouden, dat je je druk maakt om die fijne plaats. Mijn tip is dan ook: verruil vaker het Amsterdamse voor het Eindhovense en leer Eindhoven opnieuw waarderen. Wellicht dat je alvast verhuisdozen kunt kopen.

Tot ziens in Eindje, Saskia!

Met bourgondische groet,

Jan van Draeckensteijn

 

Advertenties

Kruidvat Eindhoven weert hond en bazin

Posted in kruidvat, Merken, Niet door de beugel with tags , , , , , , , , , on april 3, 2016 by vandraeckensteijn

Eindhovense uit Kruidvat gezet vanwege hond

Eindhoven, 3 april 2016

Deborah Lucardie, yoga instructrice te Eindhoven en tevens bazin van Franse Bulldog Otis, had een opmerkelijke ervaring deze zondagmiddag. Een gezonde wandeling met Otis bracht haar bij één van de Kruidvat filialen in Eindhoven, te weten die op de Strijpsestraat. Zoals ze wel vaker inkopen doet bij de betreffende drogist, was dit ook vandaag haar plan. En, zoals wel vaker, wandelt Otis een rondje mee aan de lijn, door de winkel…

Deborah en Otis

Deborah en Otis

Raus mit dem Hund!
Helaas, dat mag blijkbaar niet meer van de filiaalleiding. Deborah en Otis werden de winkel uitgezet. De Franse Bulldog is opeens “Canis non grata” en wel om de reden dat hij zich wellicht zou kunnen vergrijpen aan het schepsnoep in de zaak. Nou weet ik niet of een hond überhaupt interesse heeft in snoepgoed, de onze zeker niet, maar je zult maar meemaken dat de viervoeter een poes herkent in Katjesdrop en in de bak springt..

Bekeuring
Kruidvat lichtte de ernst van de zaak nog eens toe: Mevrouw Lucardie riskeerde een fikse boete vanwege schending van de wet. Ook het fililaal kon een boete oplopen door Otis toe te laten! Met verbazing hebben zowel Deborah als Otis deze argumentatie aangehoord. Het gesprek verliep net niet gezellig genoeg om inzage te vragen in de stukken waarover Kruidvat klaarblijkelijk beschikt, waarin vermeld staat dat toelaten van honden bij het schepsnoep een boete kan opleveren.

Je zult maar blind zijn..
…en trek hebben in een zak schepsnoep. Moet je je blindengeleidehond dan aanbinden buiten en al zwaaiend met je stok langs de rekken bij Kruidvat Strijpestraat? Ik kan mij namelijk niet voorstellen dat trainingscentra voor blindengeleidehonden de honden africhten op schepsnoep.

Hygiëne? Wat dacht u van straatvingers en snottebellen?
Deborah is boos en terecht. Het is volgens haar nog altijd de verantwoordelijkheid van de hondenbezitter m/v om ervoor te zorgen dat het aangelijnde gezelschapsdier zich gedraagt in openbare gelegenheden. Als het weren van de hond om hygiënische reden gebeurt, dan lust mevrouw Lucardie nog wel een plakkerig snoepje. Deborah: “Ik zie regelmatig kinderen loslopen door de drogisterij, met vieze vingers en snottebellen. De ouders kijken niet naar hen om.. en ja, deze kinderen staan met hun handjes in dezelfde bakken schepsnoep te rommelen. Bakken waar mijn hond niet eens BIJ KAN!”.

Kruidvat Strijpsestraat Eindhoven… daar moet u dus niet zijn met uw hond, tenzij u die torenhoge boete kunt betalen waar men mee dreigt.

de Ruimte blijkt eindig

Posted in Nieuws, Persoonlijk with tags , , , , , on juli 18, 2015 by vandraeckensteijn

deruimte-tegel-40x40cm-2

De titel is niet bedoeld om een discussie uit te lokken over het al dan niet eindig zijn van ons universum. Vanmorgen zag ik een email notificatie van een nieuw blogstuk van CoachSander, vriend en metgezel op vele reizen naar onbekende bestemmingen in de geest. Sander kondigt in zijn blogstuk het einde aan van zijn Ruimte. De zeer bijzondere praktijkruimte in een oud gebouw van Philips, te Eindhoven. Hier valt te lezen wat “de Ruimte” inhoudt, Sander legt dat mooier uit dan ik het kan.

Ik ben in lichte shock na het lezen van zijn blogstuk. De Ruimte, die mag gewoon niet weg, vind ik. Meteen daarna begint er een film aan goede herinneringen te spelen in mijn hoofd. Vragen schieten voorbij. Er blijft een hoofdvraag hangen: “waarom vind ik het zo erg dat de Ruimte er straks niet meer is?”. Is één van de onderwerpen waar ik met Sander over praatte, niet: “waarom mensen niet van verandering houden en hoe hen dat blokkeert”? Ja. Als Sander nu naast me zou staan, kreeg ik een draai om mijn oren, vanwege het vast willen blijven houden aan het oude, in plaats van mezelf te openen voor spannende, nieuwe dingen.

Biechtlust
De Ruimte dus. De eerste keer dat ik er binnen mocht gaan, was een bijzonder ervaring. Een ruimte is in theorie een afgebakend gebied. De Ruimte in Eindhoven is geen gebouw. Het is een stukje van een gebouw, een plaats die vormgegeven is vanuit een gedachtengang, een filosofie van de bedenker. Ondanks dat je er met een meetlint langs de vloer, muren en plafond kunt gaan, is de Ruimte geen afgebakend geheel. Als je voor de eerste keer in de Ruimte bent, in die witte wereld van licht, dan voel je je automatisch een beetje schuldig. Schuldig, omdat de Ruimte onschuld en openheid uitstraalt. Ik ben niet gelovig en heb nog nooit een biechtstoel van binnen gezien, maar de Ruimte maakt je erg biechtlustig. En dat is nou precies wat CoachSander wil bewerkstelligen: dat gasten in de Ruimte zich bescheiden, open en eerlijk opstellen. De Ruimte maakt ruimte. Ruimte voor emotie, begrip en bereidwilligheid. Stilstand wordt opgeheven. Snelheid wordt aangepast naar een niveau, waarbij zijwegen gezien en genomen kunnen worden. Wegen die anders aan ons oog onttrokken zouden zijn geweest.

En nu? Wat nu?
Dat CoachSander en “zijn” Ruimte twee onafhankelijke factoren zijn, is me in de loop der jaren wel duidelijk geworden. De Ruimte is de emanentie van Sander’s geest, waarin de beleving van je eigen aanwezigheid aan verandering blootgesteld wordt. Een voorwaarde voor eerder genoemde noodzakelijke openheid en eerlijkheid. De sereniteit die er heerst, dwingt respect af. Knap ook hoe Sander zelf als een schaduw om de gast heen beweegt, in diezelfde Ruimte.

Hoe kan die man nu verder, zonder dit geweldige instrument? Ik hoor het mezelf hardop zeggen.

E=CT2
De relativiteitstheorie van Sander Vrugt van Keulen. Als CoachSander ergens afscheid van neemt, dan doet hij dat ook volledig. Wat er voor in de plaats komt, is een grote verrassing voor iedereen. Wel weet ik dat hij zal steunen op dezelfde pilaren, die in de Ruimte zorgden voor een ideale situatie om samen Proces, Verbinding en Communicatie te onderzoeken en te bewerkstelligen. Best spannend dus, als dat in een nieuwe jas gestoken wordt.

Adieu, “de Ruimte”

Dankjewel.

Mijn Evoluon

Posted in Uncategorized with tags , , , , , on mei 19, 2012 by vandraeckensteijn

Het moeilijkste aan dit blogstuk was het verzinnen van de titel. Uiteindelijk is het “Mijn Evoluon” geworden. Het had net zo goed “Jullie Evoluon” kunnen zijn, of “Dankjewel, Frits”. Of: “Being Noud de Greef”.

Noud de Greef is namelijk Communicatie Manager bij het Evoluon. Noud en ik kennen elkaar van twitter en deze twittervriend en ik delen een aantal passies, waaronder Science Fiction en Schnitzels. In willekeurige volgorde dan he. Naar aanleiding van een oud reclamefilmpje over het Evoluon, uit de jaren ’80, welke ik op de Timeline van Noud’s Facebook account zette, kreeg ik van hem als verrassing het boek “Evoluon, 40 jaar boegbeeld van een ambitieuze regio” toegestuurd. Op het begeleidend kaartje stond geschreven “Voor onze grootste fan, Groet Noud”.

Of ik de grootste fan ben weet ik niet, ik denk dat er vergelijkbare of zelfs nog grotere fans zijn, maar ik ben zo blij als een kind met dit boek. Van voor tot achter en weer terug heb ik het door zitten pluizen en genoten. Het boek geeft antwoord op vragen die ik had over de reden waarom Frits Philips het futuristische gebouw heeft laten maken. Ik zou hier pagina’s kunnen volschrijven over de totstandkoming, maar daarvoor kan de lezer dezes beter zelf het boek ter hand nemen. Het lijkt me leuker om aan te geven, wat het Evoluon voor mij betekent, welke emotie het gebouw bij me oproept. Daarom: “Mijn Evoluon”.

Dream on, dreamer
Ik ben een dromer. Altijd al geweest. Gecombineerd met een rijke fantasie heeft dat geresulteerd in een voorliefde voor architectuur met “mogelijkheden”. Als kind al kon een gebouw me fascineren. Mijn favoriete boek was een door mijn vader bij elkaar getankt boek van Shell, waarin je 3D plaatjes (van die ribbelfotootjes) kon plakken van bijzondere architectuur over de hele wereld. De Taj Mahal, het Atomium, het Evoluon. Uren kon ik zitten dagdromen over wat er zich binnen de muren van die gebouwen afspeelde, ik stelde me voor hoe andere mensen net als ik onder de indruk waren van de architectuur. Er kon geen kasteel mijn gezichtsveld passeren, of ik zag hele belegeringen voor me, tovenaars in torens en prinsessen die gered moesten worden.

Vlinders!
Twee moderne gebouwen echter kregen een speciaal plekje in mijn hart. Het Atomium en het Evoluon. Zoals bij alle gebouwen waar ik “iets” mee heb, heb ik bij het zien van deze twee futuristische bolwerken een heftig gevoel. Vlinders in mijn buik! Dat gebeurt al door het kijken naar de foto’s. Een paar jaar geleden ben ik voor het eerst in het Atomium geweest. Voor mijn werk kom ik regelmatig op plaatsen waar de nadruk ligt op architectuur, zo ook het Atomium. Zo blij als een kind huppelde ik richting “de bollekes”, nadat ik me eerst stilletjes heb staan te vergapen aan het overweldigende bouwwerk. Om dezelfde reden, een symposium, mocht ik een paar jaar geleden voor het eerst het inwendige van het Evoluon aanschouwen. Natuurlijk had ik regelmatig al verliefde blikken vanuit de auto naar het gebouw geworpen, maar op D-day was het helemaal raak. Ik weet nog dat ik de auto op een strategische plek even stil gezet heb en me heel erg bewust werd van het Evoluon. Alle fantasieën die ik in mijn jeugd had passeerden de revue weer. “Stel dat hij echt opstijgt!”, “De man die dit bedacht heeft moeten ze een standbeeld geven (check)”, “Wat als de binnenkant nu een domper is, is mijn beeld van dit gebouw dan voor altijd verpest?”. Daar zit je dan, in je auto. Met slappe knietjes, zweterige handpalmen, vlinders in je buik en een kotserige verliefdheid. Alsof je moed aan het verzamelen bent om dat leuke meisje waar je al zo lang van droomt, mee uit te vragen.

Helemaal goed en volkomen logisch
De binnenkant van het Evoluon was net zo indrukwekkend als de buitenkant. Nu ik het boek gelezen heb, weet ik dat dat volkomen logisch is. Met Frits Philips als verlicht brein achter het idee en klinkende namen voor het uitvoeren ervan, kon het ook niet anders of het werd helemaal goed. Het boek heeft me inzichten gegeven, inzichten die je aan de ene kant in het rijtje “wetenswaardigheden” kunt plaatsen, maar aan de andere kant nieuwe voeding waren voor nieuwe dagdromen. Vragen als: “Wat zou er door Frits heen gegaan zijn, toen de eerste palen in de grond geslagen werden” en “zou hij een traantje gelaten hebben toen het magistrale ding werd opgeleverd”. “Hoe zouden de mensen toen het gebouw ontvangen hebben?”.

Toen bijzonder, nu bijzonder en morgen ook
Het Evoluon is in mijn ogen eeuwig houdbaar. Net als het Atomium en andere gebouwen, die in een tijd zijn gebouwd waarin het futuristisch karakter van het gebouw de vooruitgang moest symboliseren. Dat doen ze nog. De eerste jaren van het Evoluon was er een permanente expositie, waarbij de nadruk lag op “de technologie van morgen”. Ik stel me dan voor hoe het geweest moest zijn om als kind al die proeven te mogen doen, te mogen spelen met interactieve apparatuur die pas nu in de huiskamers doorgedrongen is. Hoeveel ouders zullen zich hebben afgevraagd of dat wat ze zagen, ooit normaal zou worden voor hun kinderen?

Frits Philips heeft ons, in mijn ogen, met het Evoluon een kijkje gegeven in zijn ziel. Als geen ander moet hij geweten hebben, waartoe technologie in staat is. Hij zal vast gedroomd hebben van het bereikbaar maken van technologische ontwikkelingen en heeft er het grootste plezier in gehad om de burger alvast een kijkje in de glazen bol te gunnen. Na het lezen van het boek weet ik zeker dat ook Frits als een jongetje in een speelgoedwinkel moet hebben rondgelopen in zijn eigen, grote ufo.

Being Noud de Greef
Tot besluit: ik denk dat er geen mooier boek is om te beschrijven wat Eindhoven betekent voor Nederland dan dit boek. 40 jaar boegbeeld van een ambiteuze regio is een pakkende en passende titel om de functie van het Evoluon aan te duiden. Het voelt alsof het Evoluon van ons allemaal is. Mijn Evoluon. De wereld mag er naar kijken en zich verbazen. En Noud de Greef is de ongelooflijke eer ten deel gevallen om namens het Evoluon diezelfde wereld toe te spreken, aan te spreken. Dat doet hij met een gedrevenheid die past bij Eindhoven anno nu. Mede door zijn inspanning blijft het Evoluon dat boegbeeld.

Eindhoven is een bijzondere stad, door Philips, door de Eindhovenaren. Keer op keer weet men Nederland op de kaart te zetten met een passie voor innovatie en technologie, waarbij de trots van de bewoners de motor is achter alles. Waar vind je dat nog?

www.evoluon.com

Evoluon, 40 jaar boegbeeld van een ambitieuze regio: ISBN 9789086800537

Noud de Greef (@noud) bij de TEDx Brainport Robot, voor het Evoluon